II SA/Wr 326/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: asystent sędziego Aleksander Kotarski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi Spółdzielni M. w K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 13 maja 2021 r. nr WIWbż.920.1.2021 (2) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego oddala skargę w całości. Zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika Spółdzielnia M. w K. (dalej - skarżąca, spółdzielnia, strona) wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (dalej - DWLW albo organ) z dnia 13 maja 2021 r., nr WIWbż.920.1.2021(2) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Z przedłożonych przez organ akt administracyjnych wynika, że zakwestionowane skargą rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 17 marca 2021 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K., (dalej - PLW), wydał decyzję nr 84/2021, którą na podstawie 26 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret 1 oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U z 2020 r., poz. 1753 t.j., dalej – u.p.p.z.) oraz § 1 pkt 9 i 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1182, dalej - wswkpznpoppz), oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 t.j., dalej - k.p.a.) wymierzył Spółdzielni M. prowadzącej zakład przetwórstwa mlecznego (weterynaryjny nr identyfikacyjny: [...]) karę pieniężną: 1. 4000 zł na podstawie § 1 pkt 9 wswkpznpoppz za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu WE nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale II, ust. 1, lit. b na skutek nieutrzymywania powierzchni ścian pomieszczenia H. rozlewu mleka w butelki i M. w dobrym stanie, łatwym do czyszczenia, co potwierdziły liczne ogniska pleśni na sylikonowych uszczelnieniach w miejscu styku cokołów przypodłogowych ze ścianą w omawianym pomieszczeniu, 2. 2000 zł na podstawie § 1 pkt 9 wswkpznpoppz za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu WE nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale II, ust. 1, lit. b na skutek nieutrzymywania powierzchni ściany w pomieszczeniu solownii w dobrym stanie, co potwierdzono uszkodzeniami powierzchni ściany w postaci pęknięcia terakoty w pomieszczeniu solownii na ścianie przy instalacji zwilżającej powietrze, 3. 2000 zł na podstawie § 1 pkt 9 wswkpznpoppz za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu WE nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale II, ust. 1, lit. c, co potwierdzono stwierdzeniem na powierzchni sufitu łuszczącej się farby w pomieszczeniu T., 4. 2000 zł na podstawie § 1 pkt 9 wswkpznpoppz za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu WE nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale V, ust. 1, lit. b poprzez nieutrzymywanie maszyny pakującej masło w pomieszczeniu H. rozlewu mleka w butelki i M. w dobrym stanie i kondycji technicznej, co potwierdziły liczne ogniska rdzy na powierzchni tej maszyny,  5. 2000 zł na podstawie § 1 pkt 9 wswkpznpoppz za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu WE nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale V, ust. 1, lit. b, tj. poprzez utrzymywanie tanku nr [...] w zlej kondycji technicznej, z licznymi ogniskami rdzy oraz łuszczącą się farbą w pomieszczeniu R., 6. 2000 zł na podstawie § 1 pkt 9 wswkpznpoppz za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu WE nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale II, ust. 1, lit. f, poprzez składowanie drewnianych palet ułożonych jedna na drugiej w pobliżu maszyny do rozlewu w butelki w pomieszczeniu H. rozlewu mleka w butelki i M., 7. 1000 zł na podstawie § 1 pkt 10 wswkpznpoppz za niespełnienie wymagań określonych w art. 5 ust. 2 lit. g rozporządzenia WE nr 852/2004 poprzez niewypełnianie formularzy dotyczących produkcji napojów fermentowanych (śmietana, kefir) oraz ser pleśniowy zgodnie z założeniami proceduralnymi, 8. 1000 zł na podstawie § 1 pkt 10 wswkpznpoppz za niespełnienie wymagań określonych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia WE nr 852/2004 poprzez liczne rozbieżności i niespójności w okazanej analizie zagrożeń i schematach blokowych oraz braki w dokumentacji dotyczącej wyznaczania CCP i CP przy produkcji jogurtu naturalnego, masła, serów pleśniowych i serów twarogowych, 9. 1000 zł na podstawie § 1 pkt 10 wswkpznpoppz za niespełnienie wymagań określonych w art. 5 ust. 2 lit. f rozporządzenia WE nr 852/2004 potwierdzone sprzecznymi zapisami w dokumentacji dotyczącej higieny pracowników pomiędzy protokołem z audytu wewnętrznego i Kartą kontroli higieny, 10. 2000 zł na podstawie § 1 pkt 10 wswkpznpoppz za niespełnienie wymagań określonych w art. 4, ust. 3 rozporządzenia WE nr 852/2004 poprzez nie okazanie miarodajnych i obiektywnych wyników badań terminu przydatności do spożycia dla wprowadzonych do produkcji wyrobów (masło extra, jogurt naturalny gęsty [...]), Nadto w sentencji decyzji zawarto zapis, że na podstawie art. 27 ust. 2 u.p.p.z. decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ I instancji podał, że podstawą do nałożenia kary pieniężnej była kontrola przeprowadzona w dniach od 13 października do 12 listopada 2020 r. przez PIW w K. określająca stwierdzone uchybienia. Następnie przytoczono ujawnione nieprawidłowości opisane w protokole, a mianowicie: Pkt VI 3 protokołu: W pomieszczeniu H. rozlewu mleka w butelki i M. w miejscu styku cokołów przypodłogowych ze ścianą stwierdzono sylikonowe uszczelnienie z licznymi ogniskami pleśni, z relacji kierownika laboratorium nie dające się zmyć podczas bieżących czynności myjących - zdjęcia nr [...], [...], [...] - w takim stanie omawiana powierzchnia nie jest zmywalna, stanowi źródło zanieczyszczenia, jest podłożem wzrostu pleśni, a zastosowany materiał uległ już eksploatacji, powyższe stanowi naruszenie zał. II, rozdz. II, ust. 1, lit. b rozporządzenia nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. L 139 z 30.4.2004 - dalej - rozporządzenie PEiR). Pkt VI 3 protokołu: W pomieszczeniu solownii na ścianie przy instalacji zwilżającej powietrze stwierdzono uszkodzenie powierzchni ściany w postaci pęknięcia terakoty, zdjęcie nr [...] - powierzchnia ściany nie jest gładka, łatwa do utrzymania w czystości, nie gwarantuje braku możliwości gromadzenia się zanieczyszczeń - powyższe stanowi naruszenie zał. II, rozdz. II, ust. 1, lit. b rozporządzenia PEiR. Pkt VI 4 protokołu: W pomieszczeniu T. na powierzchni sufitu znajdowała się łuszcząca farba (zdjęcia nr [...], [...]) - Powierzchnia sufitu we wskazanym miejscu jest w złym stanie, umożliwia strząsanie cząstek brudu. Powyższe stanowi naruszenie zał. II, rozdz. II, ust. 1, lit. c rozporządzenia PEiR. Pkt VIII 2 protokołu: W pomieszczeniu H. rozlewu mleka w butelki i M. stwierdzono liczne ogniska rdzy na powierzchni maszyny pakującej masło. Maszyna jest w złej kondycji technicznej widoczne na zdjęciach nr [...], [...], [...] - w takim stanie pakowaczka nie jest w dobrym stanie i kondycji technicznej i stanowi źródło zanieczyszczenia, co stanowi naruszenie zał. II, rozdz. V, ust. 1, lit. b rozporządzenia PEiR. Pkt VIII 2 protokołu: W pomieszczeniu R. stwierdzono tank nr [...] w złej kondycji technicznej, z licznymi ogniskami rdzy oraz łuszczącą się farbą - zdjęcia nr [...], [...], [...] - w takim stanie tank nr [...] nie jest zmywalny, stanowi źródło zanieczyszczenia, opisany sprzęt jest już wyeksploatowany. Powyższe stanowi naruszenie zał. II, rozdz. V, ust. 1, lit. b rozporządzenia PEiR. Pkt VIII I, VI 7 protokołu: W pomieszczeniu H. rozlewu mleka w butelki i M. stwierdzono drewniane palety ułożone jedna na drugiej w pobliżu maszyny do rozlewu w butelki widoczne na zdjęciu [...]. Palety drewniane przez swoją strukturę, higroskopijność uniemożliwiają skuteczne mycie i dezynfekcję, są źródłem zanieczyszczenia oraz mogą być podłożem do rozwoju pleśni, grzybów, tworzenia biofilmu bakteryjnego. Z tego względu drewnianych palet nie wolno stosować na halach produkcyjnych oraz w pomieszczeniach, gdzie operuje się wodą. Powyższe stanowi naruszenie zał. II, rozdz. V, ust. 1, lit. a oraz zał. II, rozdz. II, ust. 1, lit. f) rozporządzenia PEiR. Pkt IV 8 protokołu: Skontrolowano wybiórczo karty produkcji napojów fermentowanych dla śmietany ukwaszonej 12% i 18% za okres od lipca 2020 r. do dnia kontroli - W kartach pracy napojów fermentowanych nagminnie nie jest uzupełniana godzina rozlewu. Wdrożony formularz nie jest wypełniany zgodnie z założeniami proceduralnymi, co stanowi naruszenie art. 5 ust. 2 lit. g rozporządzenia PEiR. Skontrolowano karty produkcji napojów fermentowanych - Kefir od sierpnia 2020 r. do dnia kontroli - w skontrolowanych kartach pracy nie jest wpisywany czas rozlewu, niekiedy nr partii opakowania, natomiast na podstawie skontrolowanych testów identyfikowalności nr. partii opakowań są identyfikowane. Wdrożony formularz nie jest wypełniany zgodnie z założeniami proceduralnymi, powyższe stanowi naruszenie art. 5 ust. 2 lit. g rozporządzenia PEiR. Skontrolowano karty produkcji sera pleśniowego za okres sierpień - październik 2020 r. - w skontrolowanych kartach nie wypełnia się rubryk dot. daty przeniesienia do I komory dojrzewalni, daty przełożenia do komory II, nr partii soli, nr partii parafiny, opis waru, ob. zanieczyszczeń - Wdrożony formularz nie jest wypełniany zgodnie z założeniami proceduralnymi, powyższe stanowi naruszenie art. 5 ust 2 lit. g rozporządzenia PEiR. Podczas trwania kontroli karty zostały uzupełnione o brakujące dane. Pkt IV 9 protokołu: Porównano schemat blokowy produkcji jogurtu naturalnego [...] z analizą zagrożeń wydanie 1 z 01.10.2020 produkcja jogurtu naturalnego [...]. Nie okazano Identyfikacji CCP i CP dla omawianego produktu. Jeżeli dokonuje się jakiejkolwiek modyfikacji w produkcie, procesie lub jakimkolwiek działaniu, przedsiębiorstwa sektora spożywczego dokonują przeglądu procedury i wprowadzają niezbędne w niej zmiany, co nie zostało spełnione w powyższym przypadku i stanowi niezgodność z art. 5 ust. 2 rozporządzenia PEiR. W dniu 12.11.2020 r. dostarczono dokument Identyfikacja CCP i CP dla Jogurtu naturalnego sudeckiego gęstego [...] przytoczone dokumenty są spójne, zachowano logikę i ciąg myślowy. Porównano schemat blokowy produkcji masła z analizą zagrożeń wydanie 1 z 01.10.2020 produkcja masła. Nie okazano Identyfikacji CCP i CP dla omawianego produktu. Jeżeli dokonuje się jakiejkolwiek modyfikacji w produkcie, procesie lub jakimkolwiek działaniu, przedsiębiorstwa sektora spożywczego dokonują przeglądu procedury i wprowadzają niezbędne w niej zmiany, co nie zostało spełnione w powyższym przypadku i stanowi niezgodność z art. 5 ust. 2 rozporządzenia PEiR. W dniu 12.11.2020 r. dostarczono dokument Identyfikacja CCP i CP dla masła extra przytoczone dokumenty są spójne, zachowano logikę i ciąg myślowy. Porównano przebieg schematu blokowego produkcji serów pleśniowych z analizą zagrożeń: produkcja serów pleśniowych z przebiegiem Identyfikacji CCP i CP wersja 4 z 11.02.2015 r. - przytoczone dokumenty są niespójne. W schemacie blokowym detekcja została zakwalifikowana jako krytyczny punkt kontroli CCP 3 natomiast w dokumencie Identyfikacja CCP i CP oznaczono go jako CP 4. Jeżeli dokonuje się jakiejkolwiek modyfikacji w produkcie, procesie lub jakimkolwiek działaniu, przedsiębiorstwa sektora spożywczego dokonują przeglądu procedury i wprowadzają niezbędne w niej zmiany, co nie zostało spełnione w powyższym przypadku i stanowi niezgodność z art. 5 ust. 2 rozporządzenia PEiR. Podczas kontroli poprawiono dokument Identyfikacji CCP i CP wyd. 5 z dn. 01.10.2020 - w dokumencie etap detekcji został zakwalifikowany jako krytyczny punkt kontroli - przytoczone dokumenty po zmianach są spójne, zachowano logikę i ciąg myślowy. Porównano przebieg schematu blokowego produkcji serów twarogowych - linia zmodernizowana z analizą zagrożeń: produkcji serów twarogowych - linia zmodernizowana wydanie 2 z 03.03.2014 z przebiegiem Identyfikacji CCP i CP wersja 3 z 03.03.2014 r. - przytoczone dokumenty są niespójne. W schemacie blokowym detekcja została zakwalifikowana jako krytyczny punkt kontroli CCP 3 natomiast w dokumencie Identyfikacja CCP i CP oznaczono go jako CP 4. Ponadto w dokumencie Identyfikacja CCP i CP oznaczono dodatkowy punkt kontroli CP 2 chłodzenie w formach, który nie jest naniesiony na schemat blokowy. Jeżeli dokonuje się jakiejkolwiek modyfikacji w produkcie, procesie lub jakimkolwiek działaniu, przedsiębiorstwa sektora spożywczego dokonują przeglądu procedury i wprowadzają niezbędne w niej zmiany, co nie zostało spełnione w powyższym przypadku i stanowi niezgodność z art. 5 ust. 2 rozporządzenia PEiR. Podczas kontroli został poprawiony dokument Identyfikacji CCP i CP wersja 3 z dn. 01.10.2020 - w dokumencie etap detekcji został zakwalifikowany jako krytyczny punkt kontroli CCP3, został utrzymany punkt kontroli CP 2 chłodzenie w formach, który nie został naniesiony na schemat blokowy. Pkt IV 7 protokołu : W związku z audytem przeprowadzonym na dziale twarożkarnia w dniu 15.05.2020 r. i wykazanym w nim brakiem higieny ze strony pracowników (brak szczelnego nakrycia głowy, rękawic przy napełnianiu woreczków masą twarogową, biżuteria i pomalowane paznokcie) skontrolowano Kartę kontroli higieny osobistej za miesiąc maj działu twarożkarnia. W dniu 15.05.2020 pracowało 5 pracowników, ich higiena osobista, ubiór i nakrycie głowy zostało uznane za zadowalające, czynności sprawdzające zostały potwierdzone podpisem brygadzisty. Powyższe zapisy są sprzeczne z wynikiem przeprowadzanego w tym dniu audytu, co stanowi niezgodność art. 5, ust. 2, lit- f rozporządzenia PEiR. Procedura P-5.8/01 Weryfikacja systemu HACCP z 27.09.2010, procedura obowiązuje od 01.12.2010 r. Procedura od ostatniej kontroli nie podlegała aktualizacji. Celem przytoczonej procedury jest określenie sposobów weryfikacji systemu HACCP, aby zapewnić, że podejmowane są działania sprawdzające skuteczność systemu HACCP i opracowano zasady zbierania dowodów, potwierdzających bezpieczeństwo zdrowotne oferowanych produktów. Zgodnie z przytoczoną procedurą weryfikacja systemu musi odbywać się 1 raz w roku. Weryfikację systemu HACCP przeprowadza się za pomocą: przegląd zapisów z monitorowania CCP, audyty wewnętrzne, Przegląd SZJ i BŻ, Badania produktu gotowego, przegląd reklamacji i uwag urzędowej kontroli, audyty zewnętrzne. Monitorowanie zapisów z CCP1 i CCP2 weryfikowane jest codziennie (podpis). Ponadto w ramach weryfikacji skuteczności działania punktu CCP 2 sprawdzana jest przez firmę zewnętrzną skuteczność działania pasteryzatorów, do dnia kontroli weryfikacji nie wykonano z powodu epidemii COVID-19 firma zewnętrzna odwleka kontrolę. W protokole kontroli nr [...] z 29.11.2019 r. zwrócono uwagę na źle wypełniane karty produkcji sera pleśniowego, napojów fermentowanych. W związku z liczbą stwierdzonych niezgodności w zakresie realizacji zapisów art. 5, ust. 2, lit. g rozporządzenia (WE) 852/2004 oraz w zakresie realizacji zapisów art. 5, ust. 2 rozporządzenia (WE) 852/2004 wdrożona procedura P-5.9/01 skutecznie nie jest realizowana - system weryfikacji systemu nie działa poprawnie, powyższe stanowi naruszenie art. 5, ust. 2, lit. f rozporządzenia PEiR. Procedura P-5.9/01 Nadzorowanie dokumentów i zapisów wydanie 3 z 30.04.2014 - procedura od ostatniej kontroli nie podlegała aktualizacji, celem procedury jest zapewnienie, że dokumentacja jest aktualna i dostępna dla osób realizujących i nadzorujących procesy i wyrobu. Zapewnienie, że wszystkie zapisy potwierdzające spełnienie wymagań ustalonych w dokumentach Systemu Zarządzania Jakością i Bezpieczeństwem Żywności są nadzorowane. Zgodnie z przytoczoną procedurą wszystkie dokumenty archiwizowane są na minimum 2 lata, po upływie wskazanego czasu dokument jest niszczony, natomiast ich aktualność weryfikowana jest 1 raz w roku. W związku z liczbą stwierdzonych niezgodności w zakresie realizacji zapisów art. 5 ust. 2 lit. g rozporządzenia (WE) 852/2004 wdrożona procedura P- 5.9/01 skutecznie nie jest realizowana - system weryfikacji systemu nie działa poprawnie, powyższe stanowi naruszenie art. 5 ust. 2 lit. f rozporządzenia PEiR. Pkt IX 1,2 sekcja IX protokołu: Od września 2020 r. zakład rozpoczął produkcję 2 nowych wyrobów masło extra oraz jogurt sudecki gęsty [...] (op. 11, 400 g, 150 g). Podczas kontroli zakładu dla w/w produktów nie okazano miarodajnych wyników badań terminu przydatności do spożycia, co nasuwa podejrzenie, że przyjęte terminy przydatności dla wyrobu gotowego ustalono w sposób nie gwarantujący, iż produkt przechowywany w warunkach i czasie zaproponowanym przez producenta (treść etykiety, opisy produktów) jest bezpieczny. Przedsiębiorstwa sektora spożywczego są zobowiązane dopilnować, aby środki spożywcze były zgodne z odpowiednimi kryteriami mikrobiologicznymi wymienionymi w załączniku I Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz. U. L 338 z 22.12.2005, s. 1). W tym celu na każdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności, włączając w to handel detaliczny, przedsiębiorstwa sektora spożywczego podejmują środki, w ramach obowiązujących je procedur opartych na zasadach HACCP oraz w ramach wdrażania dobrych praktyk higienicznych, mające na celu zapewnienie: a) takiego sposobu dostaw i przetwarzania surowców i środków spożywczych, będących pod kontrolą danego przedsiębiorstwa, oraz takiego postępowania z nimi, aby spełnione były kryteria higieny procesu; b) możliwości spełnienia kryteriów bezpieczeństwa żywności, mających zastosowanie w ciągu całego okresu przydatności do spożycia produktów, w dających się rozsądnie przewidzieć warunkach dystrybucji, przechowywania i stosowania. Powyższe nie zostało spełnione, co stanowi niezgodność z art. 3 ust. 1 lit. b, ust. 2, zał. II Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, s. 1) oraz z art.4 ust. 3 rozporządzenia PEiR. PLW podał, iż wskazane uchybienia stanowiły podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ich usunięcia. Naruszenia zostały potwierdzone ostateczną decyzją PLW w K. z dnia 5 stycznia 2021 r. W związku z uprawomocnieniem się wskazanej decyzji w dniach 29 stycznia – 1 lutego 2021 r. miała miejsce kontrola sprawdzająca, w wyniku której ustalono, że liczne uchybienia nie zostały zrealizowane, a PLW w K. rozpoczął postępowanie egzekucyjne. W dalszej części organ I instancji wskazał na art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. u.p.p.z., z którego wynika, że kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu PEiR lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia albo prowadząc produkcję produktów pochodzenia zwierzęcego powoduje zagrożenie dla zdrowia publicznego, nie zapewniając spełniania przez te produkty wprowadzane na rynek wymagań określonych dla tych produktów, podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.z.p. kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, powiatowy lekarz weterynarii. Wykaz naruszeń obowiązków lub wymagań, o których mowa powyżej oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne nieprawidłowości określają przepisy rozporządzenia wswkpznpoppz. W przepisach wswkpznpoppz w odniesieniu do czynu polegającego na niespełnieniu wymagań określonych w rozporządzeniu PEiR w: - załączniku II w rozdziale II, ust. 1, lit. b, przewidziano karę pieniężną w wysokości od 2000 zł do 33 000 zł, - w zał. II, rozdz. II, ust. 1, lit. c przewidziano karę pieniężną w wysokości od 2000 zł do 33 000 zł, - w załączniku II w rozdziale V, ust. 1, lit. b przewidziano karę pieniężną w wysokości od 2000 zł do 33 000 zł, - w zał. II, rozdz. II, ust. 1, lit. f przewidziano karę pieniężną w wysokości od 2000 zł do 33 000 zł, - w art. 5 ust. 2 przewidziano karę pieniężną w wysokości od 1000 zł do 33 000 zł. PLW w K. nałożył karę pieniężną w wysokości odpowiednio: 4000zł, 2000 zł, 2000 zł, 2000 zł, 2000 zł, 2000 zł, 1000 zł, 1000 zł, 1000 zł i 2000zł za poszczególne naruszenia opisane w rozstrzygnięciu decyzji. Wymierzając powyższe kary uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się podmiot oraz niebezpieczeństwo stwarzane w ten sposób dla właściwej jakości produktów pochodzenia zwierzęcego. Uznał, że kary wymierzone w dolnej ustawowej granicy, są wystarczające i przyczynią się do zapewnienia, iż w toku dalszej działalności osoby odpowiedzialne za funkcjonowanie zakładu będą dokładały większej staranności w celu niedopuszczenia do kolejnych naruszeń wymagań weterynaryjnych przewidzianych dla tego rodzaju działalności. W odniesieniu do czynu polegającego na niespełnieniu wymagań określonych w art. 4 ust. 3 rozporządzenia PEiR tj. brak okazania miarodajnych i obiektywnych wyników badań terminu przydatności do spożycia dla wprowadzonych do produkcji wyrobów (masło extra, jogurt naturalny gęsty [...]), przewidziano karę pieniężną w wysokości od 1000 zł do 33 000 zł. W oparciu o zebrane materiały, za przedmiotowe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 2000 zł biorąc pod uwagę fakt, że produkcja wymienionych produktów miała miejsce od września 2020 r. Brak miarodajnych wyników badań terminu przydatności do spożycia nasuwa podejrzenie, że przyjęte terminy przydatności dla wyrobu gotowego ustalono w sposób nie gwarantujący, iż produkt przechowywany w warunkach i czasie zaproponowanym przez producenta jest bezpieczny. Przedsiębiorstwa sektora spożywczego są zobowiązane bowiem dopilnować, aby środki spożywcze były zgodne z odpowiednimi kryteriami mikrobiologicznymi wymienionymi w załączniku I Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, s. 1) mającymi zastosowanie w ciągu całego okresu przydatności do spożycia produktów, w dających się rozsądnie przewidzieć warunkach dystrybucji, przechowywania i stosowania. W odniesieniu do czynu polegającego za niespełnieniu wymagań określonych w rozporządzeniu WE nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale II, ust. 1, lit. b tj.: w pomieszczeniu H. rozlewu mleka w butelki i M. w miejscu styku cokołów przypodłogowych ze ścianą stwierdzono sylikonowe uszczelnienie z licznymi ogniskami pleśni, przewidziano karę pieniężną w wysokości od 2000 zł do 33000 zł. W oparciu o zebrane materiały, za przedmiotowe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 4000 zł. W pomieszczeniu H. rozlewu mleka w butelki i M. w miejscu styku cokołów przypodłogowych ze ścianą stwierdzono sylikonowe uszczelnienie z licznymi ogniskami pleśni, z relacji kierownika laboratorium nie dające się zmyć podczas bieżących czynności myjących - zdjęcia nr [...], [...], [...] - w takim stanie omawiana powierzchnia nie jest zmywalna, stanowi źródło zanieczyszczenia, jest podłożem wzrostu pleśni, a zastosowany materiał uległ już eksploatacji powyższe stanowi naruszenie zał. II, rozdz. II, ust. 1, lit. b PEiR. Powyższe uchybienie techniczne nie zostało uwzględnione w żadnej notatce służbowej, czy protokole oględzin, nie zostały uznane za niezgodność i nie wprowadzono działań korygujących/zapobiegawczych, a co za tym idzie były poza kontrolą systemu HACCP. Końcowo organ I instancji ocenił, że wymierzone kary grzywny są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Poinformował, że strona była zawiadomiona o wszczęciu i zakończeniu postępowania administracyjnego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków. Strona wskazała dowody lecz organ uznał, że podane w piśmie okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wyniki innych kontroli, nie mają wpływu na stwierdzenie określonych uchybień, z którymi obowiązujące przepisy wiążą obowiązek wymierzenia kary. Podobnie ewentualne usunięcie uchybień w ramach wykonania obowiązku nałożonego decyzją administracyjną może mieć znaczenie przy ocenie, czy decyzja ta została wykonana, ale nie przesądza o braku podstaw do wymierzenia kary pieniężnej. Nie godząc się z wydanym rozstrzygnięciem spółdzielnia oprotestowała je złożonym w przewidzianym terminie odwołaniem, w którym wniosła o jej uchylenie. Względem decyzji organu I instancji podniesiono szereg zarzutów naruszenia przepisów procedury administracyjnej sprowadzających się do braku wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego, dowolnej jego oceny, oparcia decyzji o ,,podejrzenia" oraz niezastosowanie art. 189f § 1 i 2 k.p.a. w zakresie wszystkich wykonanych przez stronę wytycznych z decyzji 2/2021, gdy ich wykonanie świadczy o możliwości zastosowania pouczenia, które osiągnęło swój cel. W szczegółowych motywach odwołania podniesiono, że nałożenie kar jest oparte o dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i odnosi się wyłącznie do części tego materiału, zaś przy ocenie pomijane są okoliczności, które świadczą o wykonaniu wytycznych w znakomitej większości. Stwierdzone naruszenia opierają się w krytycznych elementach z punktu widzenia bezpieczeństwa żywności na "podejrzeniach" co do terminów przydatności, podczas gdy podejrzenie i to organu, który dokonuje oceny, nie może stanowić w żadnym wypadku dowodu w postępowaniu administracyjnym. Nałożenie kar za naruszenia oparte o "podejrzenia" organu są oczywiście sprzeczne z prawem. Organ pomija uzyskane przez stronę wyniki prób przechowalniczych, które nie wskazują na wadliwość przyjętych terminów przechowywania. Organ posługuje się terminologią typowo karną, opierając się na "podejrzeniach", to z drugiej strony należy zwrócić uwagę, że zasadami postępowania karnego jest też domniemanie niewinności oraz konieczność udowodnienia winy, a nie opieranie się oskarżyciela o przypuszczenia, podejrzenia, tymczasem organ ogranicza się do nienazwanych własnych podejrzeń, nie przedstawiając żadnego dowodu przeciwnego względem korzystnych dla strony dowodów. Inkwizycyjny charakter postępowania administracyjnego nie upoważnia organu władzy publicznej do ferowania orzeczeń na podstawie własnych przekonań, a wręcz kwalifikuje obowiązek gromadzenia dowodów dla poparcia własnego stanowiska dla potrzeb decyzji. Po zaprezentowania stanowiska sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia, odwołująca się wyjaśniła, że wątpliwości co do dokumentacji zostały uzupełnione, natomiast nie noszą one znamion działań zaniechań ciągłych, jak to przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a stanowią jednostkowe niedociągnięcia, zaś w uzasadnieniu nie przedstawiono żadnych argumentów, które świadczyłyby o notoryczności ewentualnych braków w dokumentacji. Zatem nałożenie kary za pojedyncze uchybienia jest niewspółmierne do skali uchybienia. Podobnie strona ocenia sytuację niezgodności procedury i schematu blokowego CCP i CP, która sprowadza się do oczywistej omyłki pisarskiej. W odwołaniu wyjaśniono, iż kalendarz remontów budynku musi uwzględniać całokształt okoliczności, a więc należy, mając właśnie na względzie bezpieczeństwo żywności, planować remonty w ten sposób, aby dokonywać ich w miarę kompleksowo, a nie wprowadzać ekipę remontową do wymiany jednej płytki, bowiem wielokrotne wprowadzenie osób z zewnątrz powodowałoby większe zagrożenie mikrobiologiczne, niż jednokrotny kompleksowy remont. Możliwość remontu utrudnia sytuacja pandemiczna i obowiązek zachowania wyśrubowanych obostrzeń sanitarnych, a zatem sam fakt, że ewentualnie pojawiły się niedociągnięcia, to są one marginalne i nie uzasadniają nałożenia kary. Dalej podniesiono, że ,,znakomita większość wytyków została wykonana przez stronę, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a więc obiektywnie należy stwierdzić, że cele kontroli zostały spełnione, a zatem uzasadnione jest w tej sytuacji zastosowanie art. 189f § 1 i 2 k.p.a. i odstąpienie od wymierzania kar". Wyjaśniano także, że nakładając kary za używanie palet drewnianych organ pomija fakt, że strona przedłożyła zmienioną procedurę oraz wydzieliła strefę, w której używa się palet, odseparowaną od używania wody. Sam obowiązek dotyczący palet drewnianych dotyczy urządzeń, które mają bezpośredni kontakt z żywnością, zaś palety drewniane w zakładzie nie mają bezpośredniego kontaktu z żywnością, bowiem na paletach drewnianych układane są wyłącznie produkty mleczarskie w opakowaniach jednostkowych i dodatkowo zbiorczych. Przepis zobowiązuje do minimalizowania zagrożenia, a nie eliminowania, zaś organ pomimo zwrócenia na powyższą okoliczność uwagi, nie przeprowadził jakichkolwiek dowodów, które prowadziłyby do stwierdzenia istnienia ryzyka mikrobiologicznego większego niż minimalne, zaś jest to element konieczny, który organ winien podjąć z urzędu. Uznając nałożenie kary za rażąco niesprawiedliwe i oparte o bezprawną w tym zakresie decyzję nr 2/2021 poinformowano, że strona i tak dokonała weryfikacji procedury, która również została zignorowana przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Strona podlega cyklicznej certyfikacji przez zewnętrznych audytorów HACCP, IFS oraz sieci handlowych, a zatem jest poddawana stale ocenie co do zgodności z wyśrubowanymi międzynarodowymi standardami jakości żywności. Organ w lutym 2021 r. pobrał próbki mleka i masła do kontroli i do momentu złożenia odwołania nie poinformował o wyniku tych badań. Oczywistą konstatacją jest, że gdyby wyniki były niekorzystne dla strony, z pewnością znalazłyby się jako argument w zaskarżonej decyzji, a zatem jedyną logiczną konsekwencją jest stwierdzenie, że badania są korzystne dla strony, tj. nie wykazują żadnych uchybień, co byłoby zaprzeczeniem stanowiska organu zarówno w decyzji nr 2/2021, jak i w zaskarżonej decyzji. Końcowo zwrócono uwagę, że w poprzednich latach te same procedury były akceptowane przez organ kontrolny, choć obowiązują te same przepisy, zaś w tym samym stanie faktycznym, w 2020 r. ten sam organ wydał szereg niekorzystnych decyzji, które świadczą o zmianie optyki o 180 stopni, przy czym koincydencja zdarzeń, w którym to poprzednia negatywna dla strony decyzja dotycząca wdrożenia produkcji masła w zakładzie została skutecznie zaskarżona przez stronę zaledwie 3 miesiące przed rozpoczęciem kontroli zakończonej decyzją nr 2/2021. DWLW opisaną na wstępie decyzją z dnia 13 maja 2021 r., nr WIWbż.920.1.2021(2), w której podstawie prawnej wskazano m.in. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł co do istoty sprawy, w ten sposób, że: 1) wymierzył stronie administracyjną karę pieniężną w wysokości 10 000 zł w związku z naruszeniem w zakładzie Spółdzielnia M. w K. obowiązków określonych w załączniku II rozdziale II ust. 1 lit. b, c i f oraz załączniku II rozdziale V ust. 1 lit. b rozporządzenia PEiR, 2) wymierzył stronie administracyjną karę pieniężną w wysokości 4 000 zł w związku z naruszeniem w zakładzie Spółdzielnia M. w K. obowiązków określonych w art. 5 ust. 1 i 2 oraz w art. 4 ust. 3 rozporządzenia PEiR w związku z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U.L 338 z 22.12.2005, s. 1 ) - dalej: "rozporządzenia nr 2073/2005". Po opisaniu stanu sprawy i treści zapadłych przed organem I instancji rozstrzygnięć, w ramach własnych rozważań, DWLW w pierwszym rzędzie zwrócił uwagę na fakt, iż nieprawidłowości zostały stwierdzone w trakcie kontroli urzędowej, nadto za udowodnione należy uznać naruszenie przez stronę obowiązujących wymagań prawa żywnościowego zawartych w rozporządzeniu PEiR. Uchybienia te stanowiły podstawę do wydania decyzji nr 2/2021 z dnia 5 stycznia 2021 r., która stała się ostateczna, a strona nie zakwestionowała ustaleń kontrolnych. Poza tym, strona do uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli nie wniosła zastrzeżeń do protokołu kontroli. Wobec stwierdzonych niezgodności PLW na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret 1 u.p.p.z. zobligowany był do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Nadto usunięcie przez stronę uchybień stwierdzonych podczas kontroli urzędowej nie stanowi podstawy do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, nawet w sytuacji, gdy stwierdzone uchybienia zostały przez stronę dobrowolnie wykonane. Zaś odwołując się do regulacji Parlamentu Europejskiego i Rady organ podkreślił, że wymierzenie kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia niezgodności z prawem żywnościowym, jest obligatoryjne. W ramach szczegółowej analizy stanu sprawy organ II instancji ocenił, że materiał dowodowy został zgromadzony prawidłowo, a jego ocena dokonana przez PLW nie budzi żadnych zastrzeżeń. Jednakże organ odwoławczy dopatrzył się wad w rozstrzygnięciu odnośnie punków 1, 2, 3, 4, 5 oraz 6 zaskarżonej decyzji. Uchybienia będące podstawą do wymierzenia administracyjnych kar pieniężnych w punkcie 1 i 2 oraz 4 i 5 zaskarżonej decyzji, stanowią naruszenie obowiązków, zawierających się w treści tego samego przepisu prawa. I chociaż uchybienia stanowiące podstawę do wymierzenia administracyjnych kar pieniężnych w punkcie 3 i 6 stanowią naruszenie obowiązków, zawierających się w treści różnych przepisów tego samego aktu prawnego, to jednak wszystkie uchybienia będące podstawą do nałożenia administracyjnych kar pieniężnych w punktach 1 - 6 - zgodnie z rozporządzeniem wswkpznpoppz, są sankcjonowane na podstawie tej samej normy prawnej, tj. § 1 pkt 9. Według DWLW organ I instancji wymierzając w punktach 1 - 6 decyzji sankcje administracyjne na podstawie tej samej normy prawnej naruszył zasadę zakazu dwukrotnego karania podmiotu kontrolowanego sankcjami administracyjnymi na podstawie tej samej normy prawnej. Zdaniem DWLW organ wydający decyzję, powinien w przedmiotowym zakresie wymierzyć jednokrotnie na podstawie § 1 pkt 9 rozporządzenia wswkpznpoppz administracyjną karę pieniężną, a w uzasadnieniu, w sposób przekonujący i wyczerpujący wyszczególnić wszystkie uchybienia, które legły u podstaw jej wymierzenia i tym samym sankcjonowane były na podstawie ww. przepisu prawa. Określając zaś wysokość przedmiotowej kary, organ winien był wziąć pod uwagę ilość, rodzaj oraz charakter i czas trwania stwierdzonych podczas kontroli urzędowej uchybień. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ II instancji w sposób bardzo szczegółowy, obszerny oraz z odwołaniem do zebranego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów, opisał i omówił nieprawidłowości, za które nałożono karę ujętą w pkt 1-6 decyzji pierwszoinstancyjnej. Względem rozstrzygnięcia ujętego w pkt 2 decyzji drugoinstancyjnej, DWLW uznał, że decyzja PLW w punktach 7, 8, 9 oraz 10 jest dotknięta wadami, uzasadniającymi jej uchylenie w przedmiotowym zakresie. Według organu odwoławczego, organ I instancji nakładając w punktach 7-10 decyzji administracyjne kary pieniężne za niespełnienie wymagań określonych w art. 5 ust. 2 lit. f i g oraz art. 4 ust. 3 PEiR nie wziął pod uwagę tego, że uchybienia będące podstawą do wymierzenia administracyjnych kar pieniężnych w punktach 7, 8, 9 i 10 zaskarżonej decyzji stanowią naruszenie obowiązków, zawierających się w treści różnych przepisów tego samego aktu prawnego, to jednak wszystkie te uchybienia zgodnie z rozporządzeniem wswkpznpoppz są sankcjonowane na podstawie tej samej normy prawnej, tj. § 1 pkt 10. W takiej sytuacji zastosowanie ma Rekomendacja Nr (91) 1 Komitetu Ministrów dla Państw Członkowskich w sprawie sankcji administracyjnych przyjętej 13 lutego 1991 r., na którą powołuje się również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. P 29/09, OTK-A 2010/9/104, Dz. U. 2010/225/1474. Organ odwoławczy uznał, że w tym przypadku, organ I instancji, kształtując kwestionowaną decyzję i wymierzając w punktach 7 - 10 sankcje administracyjne na podstawie tej samej normy prawnej, naruszył zasadę dwukrotnego karania podmiotu kontrolowanego sankcjami administracyjnymi na podstawie tej samej normy prawnej. Według DWLW organ wydający decyzję, powinien w przedmiotowym zakresie wymierzyć jednokrotnie na podstawie § 1 pkt 10 rozporządzenia wswkpznpoppz administracyjną karę pieniężną, a w uzasadnieniu, w sposób przekonujący i wyczerpujący wyszczególnić wszystkie uchybienia, które legły u podstaw jej wymierzenia i tym samym sankcjonowane były na podstawie ww. przepisu prawa. Określając zaś wysokość przedmiotowej kary, organ winien był wziąć pod uwagę ilość, rodzaj oraz charakter i czas trwania stwierdzonych podczas kontroli urzędowej uchybień. Podobnie jak to miało miejsce wcześniej, organ II instancji przeprowadził szczegółową analizę uchybień, za które w postępowaniu odwoławczym wymierzył karę objętą pkt 2 decyzji. DWLW odwołał się do zebranego materiału dowodowego, ocenił i opisał nieprawidłowości, a także wyjaśnił skutki i zagrożenia wynikające z tych nieprawidłowości. Zarówno w trakcie omawiania poszczególnych naruszeń jak i w części końcowej uzasadnienia decyzji, organ II instancji poddał szczegółowej ocenie twierdzenia strony zawarte w odwołaniu. W skardze wywiedzionej w imieniu spółdzielni przez profesjonalnego pełnomocnika wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Żądania skargi zostały oparte na zarzutach naruszenia: 1. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego i dowolną jego ocenę poprzez brak ustalenia pełnego stanu faktycznego w momencie wydawania decyzji wskazując jedynie w oparciu o część zebranego materiału, że wytyki wskazane w decyzji stanowiącej podstawę do wydania zaskarżonej decyzji nie zostały wykonane, podczas gdy protokół z kontroli dokonanej po wydaniu decyzji nr 2/2021 wskazywał, że praktycznie wszystkie wskazania zostały wykonane, zaś pozostały do wyjaśnienia wyłącznie kwestie palet drewnianych, 2. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie dążenia do wyjaśnienia istotnych okoliczności, które były konieczne do ustalenia przez organ, a opieranie się w zaskarżonej decyzji o "podejrzenia" organu co do wadliwości terminów przydatności, zaś podejrzenia (i to samego organu rozstrzygającego) nie mogą być traktowane jako dowód, 3. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego i wytknięcie niespójności dokumentacji w zakresie Identyfikacji CCP i CP, podczas gdy całokształt okoliczności (porównanie instrukcji oraz schematu blokowego) wskazuje, że stanowiło to jedynie marginalne niedopełnienie, a nie naruszenie zasad bezpieczeństwa żywności, która to omyłka została zmodyfikowana niezwłocznie jeszcze podczas kontroli, a zatem nie miała charakteru znaczącego ilościowo, bo, na co wskazują zasady doświadczenia życiowego, ewentualna duża ilość uchybień byłaby niemożliwa do wykonania podczas kontroli, 4. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez dowolną ocenę całokształtu zebranego materiału dowodowego poprzez uznanie, że doszło do naruszenia zasad zagrożenia mikrobiologicznego i brak realizacji zasad systemu HACCP, choć strona przechodzi cykliczne audyty przez audytorów zewnętrznych, a zatem jest poddawana cyklicznej, a nie wyrywkowej kontroli przez podmioty zewnętrzne, których obiektywizm nie ulega wątpliwościom, 5. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez dowolną ocenę całokształtu zebranego materiału dowodowego i nałożenie kar w kwotach niewspółmiernie wysokich do rodzaju naruszeń oraz faktu wykonania wytycznych wynikających z decyzji nr 2/2021, 6. art. 7 w zw. z art. 11 oraz art. 77 k.p.a. poprzez dowolną ocenę całokształtu zebranego materiału polegającą na arbitralne wskazanie wysokości jednej kary pieniężnej, podczas gdy organ I instancji orzekał konkretne kwoty za konkretne naruszenie, a zatem zaskarżona decyzja, wobec uprzednio przyjętej koncepcji, winna odnosić się do takiej samej metodologii, tzn. konkretna kara pieniężna za konkretne naruszenie, aby strona mogła uzyskać faktyczną informację co do oceny podstaw do nałożenia kar, jak również zaskarżona decyzja w żaden sposób nie wskazuje podstaw przyjęcia tej, a nie innej kwoty kary pieniężnej, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że kara mieści się w granicach przepisu, a zatem nie ma żadnego odniesienia się do stanu faktycznego i jego wpływu na wymiar kary, 7. art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez oparcie zaskarżonej decyzji o przepisy prawa, ustalenia faktyczne oraz dokonaną subsumpcję, która nie była przedmiotem rozstrzygania przed organem I instancji (w zakresie punktu 2) zaskarżonej decyzji, 8. art. 189f § 1 i 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w zakresie wszystkich wykonanych przez stronę wytycznych z decyzji 2/2021, bowiem ich wykonanie świadczy o możliwości zastosowania pouczenia, które osiągnęło swój cel, tj. przywrócenie stanu zgodnego z prawem, zaś nałożenie kary za wszystkie, nawet najdrobniejsze uchybienia, stoi w sprzeczności z zasadami sprawiedliwości i celami kontroli administracyjnej, szczególnie w obecnej sytuacji negatywnych zmian na rynku zbytu zmniejszającego przychody, a także fakt, że część wytyków była uprzednio przedmiotem akceptacji organu w trakcie poprzednich kontroli. W szczegółowych motywach pisma procesowego strona uzasadniła zarzuty i wnioski skargi. Zasadniczo pozostało niezmienne stanowisko strony skarżącej zaprezentowane w odwołaniu, bowiem większość zarzutów i twierdzeń sprowadzała się do błędnej i dowolnej oceny materiału dowodowego. Zdaniem autora skargi, przy ocenie pomijane są okoliczności, które świadczą o wykonaniu wytycznych wskazanych przez organ w znakomitej większości. Stwierdzone naruszenia w zaskarżonej decyzji opierają się w krytycznych elementach na "podejrzeniach" co do terminów przydatności, podczas gdy podejrzenie i to organu, który dokonuje oceny, nie może stanowić w żadnym wypadku dowodu w postępowaniu administracyjnym. Nałożenie kar za naruszenia oparte o "podejrzenia" organu są oczywiście sprzeczne z prawem. Zaskarżona decyzja również nie wskazuje żadnego dowodu na twierdzenia co do zagrożenia mikrobiologicznego, skoro żadne z badań prowadzonych cyklicznie na próbkach pobieranych przez kontrolerów, nie wykazała odchylenia od norm jakościowych (w tym również chociażby z lutego 2021 r., na które to badania strona powoływała się w odwołaniu). Strona skarżącą po wskazaniu na obowiązujące regulacje wyprowadziła, że to przedsiębiorstwa sektora spożywczego powinny same decydować o koniecznej częstotliwości pobierania i badania próbek w ramach obowiązujących je procedur opartych na zasadach HACCP i innych procedur kontroli higieny. Nadto palety, ściany, sufit nie mają kontaktu z żywnością, bowiem produkcja w tym pomieszczeniu odbywa się w urządzeniach z zamkniętymi komorami z brakiem dostępu czynników z zewnątrz (z tych też przyczyn nawet fakt występowania np. ogniska rdzy na obudowie tanku nie ma dostępu do żywności, bowiem obudowa stanowi swoistą skorupę, a urządzenie właściwe z nierdzewnej blachy stanowi instalację wewnętrzną), a zatem nie może dojść do sytuacji, w której "coś wpadnie" do urządzenia. Po wskazaniu, że zapisy rozporządzenia odnoszą się do obszarów, a nie całych pomieszczeń, podano, że skoro wydzielono strefę, w której używa się palet, ale nie bezpośrednio przy produkcji żywności, to nie może przepis zostać zastosowany w niniejszej sprawie, a nawet jeżeli tak, to strona wykonała zalecenia pokontrolne, a zatem cel postępowania został osiągnięty, co winno skutkować odstąpieniem od nałożenia kary finansowej, również zgodnie z art. 189f k.p.a. Z kolei jako niedociągnięcia zostały uznane przez stronę skarżącą określone wątpliwości co do dokumentacji oraz niezgodności procedury i schematu blokowego CCP i CP, która sprowadza się do oczywistej omyłki pisarskiej, bowiem całokształt procedury nie pozostawia wątpliwości, że stanowi ona jedną logiczną całość. Dalej poddano analizie problematykę remontów budynku wskazując na planowanie tego procesu w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa żywności. i sytuacji pandemicznej. Nadto podniesiono, że ,,znakomita większość wytyków" została wykonana przez stronę, co potwierdza uzasadnienie skarżonej decyzji, cele kontroli zostały spełnione, zatem należało zastosować art. 189 § 1 k.p.a. i odstąpić od wymierzania kary. Końcowo podniesiono, podobnie jak w odwołaniu, że organ nie poinformował o wynikach pobranych do badań próbek. W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę DWLW wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentacje zbieżną z prezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 j.t, dalej - p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Na wstępie rozważań należy zwrócić uwagę, że zgodnie z przyjętą przez orzekające w sprawie organy art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a cytowanej już u.p.p.z. kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia, podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość kar za poszczególne naruszenia określona została w także wcześniej cytowanym rozporządzeniu wswkpznpoppz. W myśl art. 27 ust. 1 u.p.p.z. kary pieniężne wymierza w drodze decyzji administracyjnej powiatowy lekarz weterynarii. Z kolei na mocy art. 4 u.p.p.z. do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że prawodawstwo weterynaryjne, w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1557, oraz Dz.U. z 2020 r., poz. 285), stanowi inaczej. Dla porządku przywołać w tym miejscu należy regulacje zawarte w PEiR, których naruszenie stwierdzono w toku kontroli, a które to naruszenia stanowiły podstawę do wydania zaskarżonej decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. I tak: - art. 4 ust. 3 - Podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze, gdzie właściwe, przyjmują następujące szczególne środki higieny: a) zgodność z kryteriami mikrobiologicznymi dla środków spożywczych; b) procedury niezbędne do osiągnięcia poziomów określonych do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia; c) zgodność z wymogami kontroli temperatury dla środków spożywczych; d) utrzymywanie łańcucha chłodniczego; e) pobieranie próbek i analiza. Artykuł 5 Analiza zagrożeń i krytyczne punkty kontroli 1. Podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze opracowują, wykonują i utrzymują stałą procedurę lub procedury na podstawie zasad HACCP. 2. Zasady HACCP określone w ust. 1 obejmują następujące: a) określanie wszelkich zagrożeń, którym należy zapobiec, wyeliminować lub ograniczyć do akceptowalnych poziomów; b) określanie krytycznych punktów kontroli w działaniu lub działaniach, w których kontrola jest konieczna do zapobieżenia lub wyeliminowania zagrożenia lub do ograniczenia go do akceptowalnych poziomów; c) ustanowienie limitów w krytycznych punktach kontroli, które oddzielają poziom akceptowalny od nieakceptowalnego w celu zapobieżenia, wyeliminowania lub ograniczenia zidentyfikowanych zagrożeń; d) ustanowienie i wprowadzenie w życie skutecznych procedur monitorowania w krytycznych punktach kontroli; e) ustanowienie działań naprawczych, gdy monitoring wykazuje, że krytyczny punkt kontroli jest poza kontrolą; f) ustanowienie procedur, które powinny być regularnie wykonywane, w celu sprawdzenia, czy środki wyszczególnione w lit. a) - e) działają skutecznie; oraz g) ustanowienie dokumentów i archiwów proporcjonalnych do charakteru i rozmiaru przedsiębiorstwa spożywczego w celu wykazania skutecznego stosowania środków wyszczególnionych w lit. a) - f). Jeżeli dokonuje się jakiejkolwiek modyfikacji w produkcie, procesie lub jakimkolwiek działaniu, podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze dokonują przeglądu procedury i wprowadzają niezbędne w niej zmiany. Nadto w załączniku II zawierającym wymogi ogólne higieny dla wszystkich podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze, w Rozdziale II określającym szczególne wymagania dla pomieszczeń, w których się przygotowuje, poddaje obróbce lub przetwarza środku spożywcze podano, że: 1. W pomieszczeniach, w których się przygotowuje, poddaje obróbce lub przetwarza środki spożywcze (z wyjątkiem miejsc spożywania posiłków oraz pomieszczeń wymienionych w rozdziale III, ale włączając pomieszczenia zawarte w środkach transportu), projekt i wystrój muszą umożliwiać dobrą praktykę higieniczną żywności, w tym ochronę przed zanieczyszczeniem między oraz podczas działań. W szczególności: a) powierzchnie podłóg muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz w miarę potrzeby, do dezynfekcji. Wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów, chyba że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie. Gdzie sytuacja tego wymaga, podłogi muszą zapewniać odpowiednie odwadnianie podłogowe; b) powierzchnie ścian muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz tam gdzie jest to konieczne, do dezynfekcji. Wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów oraz gładkiej powierzchni aż do wysokości odpowiedniej dla wykonywanych czynności, chyba że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie; c) sufity (lub, w przypadku gdy nie ma sufitu, wewnętrzna powierzchnia dachu) i osprzęt napowietrzny muszą być zaprojektowane i wykończone w sposób uniemożliwiających gromadzenie się zanieczyszczeń oraz redukujący kondensację, wzrost niepożądanych pleśni oraz strząsanie cząstek; f) powierzchnie (wraz z powierzchniami wyposażenia) w obszarach, w których pracuje się z żywnością, a w szczególności te pozostające w kontakcie z żywnością muszą być w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, w miarę potrzeby, do dezynfekcji. Wymaga to stosowania gładkich, zmywalnych, odpornych na korozję oraz nietoksycznych materiałów, chyba że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie. Z kolei w Rozdziale V dotyczącym wymagań dla sprzętu w ust. 1 lit. b zawarto zasadę, wszelkie przedmioty, instalacje i sprzęt, pozostające w kontakcie z żywnością muszą być tak skonstruowane, z takich materiałów i utrzymywane w tak dobrym porządku, stanie i kondycji technicznej, aby zminimalizować jakiekolwiek zniszczenia. W świetle przytoczonych regulacji zauważyć przyjdzie, że zgromadzony przez organy materiał aktowy potwierdza, iż w spółdzielni w dniach 13 października - 12 listopada 2020 r. miała miejsce kontrola potwierdzona protokołem. Rzeczony protokół został podpisany przez jednostkę kontrolowaną. Nie można również nie dostrzec, że na skutek ustaleń kontroli PLW w dniu 5 stycznia 2021 r. wydał decyzję nr 2/2021, którą nałożono na spółdzielnię obowiązek wykonania określonych czynności sprowadzających się do usunięcia zawartych w protokole kontroli nieprawidłowości. Zaskarżona decyzja jako ostateczna funkcjonuje w obrocie prawnym. Sądowi znany jest z urzędu fakt, że względem obowiązków zawartych w decyzji prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, bowiem do tutejszego Sądu została wywiedziona skarga na postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego. Zatem w istocie mamy do czynienia z jednoznacznymi ustaleniami kontroli i ostateczną decyzją nakazującą usunięcie nieprawidłowości, zaś w postępowaniu dotyczącym zaskarżonej decyzji organ wymierzył karę pieniężną za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Mimo, że zarówno protokół kontroli jak i decyzja nr 2/2021, nie były kwestionowane, obecnie skarżąca w odwołaniu od decyzji i w skardze podważa ustalenia organu. Oceniając stan sprawy i twierdzenia skargi nie można tracić z pola widzenia, że treść przepisów prawa wspólnotowego, będących podstawą wymierzenia kar pieniężnych za stwierdzone nieprawidłowości oraz u.p.p.z. w sposób jednoznaczny stanowią, iż sam fakt zaistnienia określonych w art. 26a ust. 1 tej ustawy okoliczności, mogących stanowić zagrożenie dla ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, stwierdzony w trakcie urzędowej kontroli, pociąga za sobą konsekwencje w postaci kary pieniężnej. W istocie wszelkie okoliczności dotyczące bądź to przyczyn, bądź to rozmiaru uchybienia, czy też ocena dokonana przez podmiot kontrolowany w zakresie przewidywanego skutku w postaci zagrożenia dla zdrowia, lub też zachowanie podmiotu po stwierdzeniu uchybienia, nie mają wpływu na fakt zastosowanie sankcji pieniężnej. Okoliczności te mogą mieć natomiast wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej i tak stało się w rozpoznawanej sprawie. Powyższe wynika również z art. 3 PEiR, w którym mowa jest wprost, iż to podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze zapewniają, że na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności odbywających się pod ich kontrolą, spełniane są właściwe wymogi higieny ustanowione w tym rozporządzeniu. Nadto prawo wspólnotowe przewiduje instrumenty prawne oraz instytucje prawne, których celem jest wspomożenie podmiotu na drodze przestrzegania prawa żywnościowego. Do powyższych należy zaliczyć zasady HACCP oraz instytucję urzędowego lekarza weterynarii. Zatem, biorąc pod uwagę fakt kontrolnego stwierdzenia nieprawidłowości, zauważyć przyjdzie, że dane zawarte w protokole kontroli wiążą organ administracji o ile podmiot kontrolowany nie wniósł zastrzeżeń. Protokół kontroli jest dowodem, który podlega ocenie organów administracji tak jak każdy inny. Może on być podstawą ustaleń faktycznych zarówno wówczas, gdy nie zostały zgłoszone zastrzeżenia jak i wówczas gdy zastrzeżenia zostały zgłoszone. Zastrzeżenia w zależności od ich treści, mogą być sygnałem dla organu administracji do uzupełnienia materiału dowodowego jednakże same w sobie nie dyskwalifikują przydatności dowodowej protokołu kontroli. Podlega więc on ocenie zgodnie z zasadą swobody oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. Skoro jednak spółdzielnia nie wniosła zastrzeżeń do treści protokołu, uznać należy, że mógł on stanowić podstawę do dokonania istotnych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych. Z drugiej zaś strony trudno uznać rację strony skarżącej, która zasadniczo podejmuje polemikę z organami co do charakteru naruszeń. W aktach administracyjnych znajdują się konkretne i precyzyjne opisy naruszeń obowiązujących przepisów, gdy tymczasem autor odwołania i skargi zdaje się bagatelizować istniejący stan rzeczy uznając rzeczone nieprawidłowości za ,,wytyki", ,,marginalne niedopełnienie, a nie naruszenie zasad bezpieczeństwa żywności", ,,oczywistą omyłką pisarską" czy ,,jednostkowe niedociągnięcia". Otóż należy z całą mocą podkreślić, że konstrukcja norm prawnych powodujących kwalifikację prawną danej niepożądanej sytuacji jest jednoznaczna, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że przedsiębiorca popada w kolizję z przyjętymi w procesie produkcyjnym dotyczących produktów pochodzenia zwierzęcego zasadami, co w konsekwencji powoduje zasadność i konieczność wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Inaczej rzecz ujmując nie chodzi o nomenklaturę jak dana sytuacja np. nieutrzymywanie powierzchni czy urządzeń w odpowiednim stanie, może być określona ale o to, że tego rodzaju sytuacja jest sprzeczna z obowiązującymi regulacjami. Należy zgodzić się z organem II instancji, że zarówno ilość, rodzaj, charakter czy czas trwania uchybień może mieć znaczenie przy określaniu wysokości wymierzonej kary. Podnoszone przez spółdzielnię twierdzenia zmierzające do niejako złagodzenia charakteru uchybień, nie mogą jednak uzyskać zakładanego rezultatu w postaci odstąpienia od sankcjonowania konkretnego uchybienia, w tym wymierzenia z tego tytułu kary pieniężnej. Co do zarzutów skargi mocno skoncentrowanych na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, zasady przekonywania czy zasady oficjalności postępowania dowodowego, nie można podzielić ich zasadności. Jak już sygnalizowano materiał dowodowy, w tym w szczególności protokół kontroli, nie budzi wątpliwości. Nieprawidłowości w kontrolowanym zakładzie zostały formalnie potwierdzone i wykazywanie trudności czy złożoności sytuacji, jak chociażby konieczność kompleksowego prowadzenia remontu, zamiast wprowadzania ekipy remontowej do wymiany jednej płytki, albo też dowodzenie, że ognisko rdzy na obudowie tanku stanowi ,,swoistą skorupę" nie będzie stanowić potwierdzenia stawianych zarzutów. Jeżeli by brać pod uwagę inne twierdzenia skargi, że ,,znakomita większość wytyków została wykonana", czy wydzielono strefę, w której używane są palety drewniane, to w istocie w sposób pośredni strona skarżąca potwierdza istnienie nieprawidłowości, które w innym miejscu pisma procesowego wyklucza. Z punktu widzenia treści wydanego przez organ rozstrzygnięcia istotne jest to, że nawet usunięcie naruszeń, czy to w trakcie kontroli, czy też po kontroli nie wyłącza nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Sąd w składzie orzekającym nie podzielił zarzutu dotyczącego naruszenia art. 15 k.p.a.. DWLW istotnie uchylił decyzję organu I instancji i orzekł w sprawie, jednakże materiał dowodowy pozostał niezmienny i faktycznie nie został on nawet inaczej oceniony. Skąd inąd zasadnie i prawidłowo organ II instancji dokonał reformacji rozstrzygnięcia poprzez uniknięcie kolizji z zakazem dwukrotnego karania podmiotu kontrolowanego sankcjami administracyjnymi. Słuszny zabieg organu odwoławczego doprowadził do sumarycznego zmniejszenia wysokości nałożonych kar. Nie ma też racji skarżąca, że organ dokonał ustaleń faktycznych, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Zarzut ten pozostaje w sprzeczności z sentencją decyzji jak i z obszernym jej uzasadnieniem. Sąd nie przychylił się do twierdzeń strony skarżącej, że w sposób dowolny zostało przyjęte ustalenie dotyczące naruszenie zasad zagrożenia mikrobiologicznego, skoro w trakcie wcześniejszych kontroli weterynaryjnych takich wniosków nie wysnuto, a dodatkowo strona dysponuje wynikami kontroli zewnętrznych nie potwierdzających tego zarzutu. Rację ma organ II instancji wskazując, że odmienna jest zarówno podstawa badań prowadzonych u strony skarżącej jak i ich zakres, co wyklucza utożsamianie wyników kontroli przeprowadzonej przez organ, gdyż wyniki tych badań zawierają odmienne informacje. Nie ma także uzasadnionych podstaw zarzut naruszenia art. 189f § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nałożenie kar pieniężnych, gdy nałożenie kary stoi w sprzeczności z zasadami sprawiedliwości i celami kontroli administracyjnej. Nałożone w niniejszej sprawie kary są administracyjnymi karami pieniężnymi w rozumieniu działu IVa k.p.a., zaś w przepisach prawa materialnego stanowiących podstawę do ich nałożenia nie została uregulowana kwestia odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia. Sama instytucja odstąpienia od kary nie jest jednak zasadą lecz wyjątkiem od zasady. Stąd jej zastosowanie winno mieć zawsze charakter szczególny i wynikać z danego stanu faktycznego. Tymczasem treść przepisów prawa wspólnotowego, będących podstawą wymierzenia kar pieniężnych za nieprawidłowości, a także u.p.p.z. już w przypadku zaistnienia sytuacji określonych w art. 26 ust. 1 u.p.p.z., mogących stanowić zagrożenie dla ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, stwierdzonych w trakcie urzędowej kontroli, przewidują nałożenie kary pieniężnej. W istocie wszelkie okoliczności dotyczące przyczyn, rozmiaru uchybienia, czy ocena dokonana przez podmiot kontrolowany w zakresie przewidywanego skutku w postaci zagrożenia dla zdrowia, lub też zachowanie podmiotu po stwierdzeniu uchybienia, nie mają wpływu na fakt zastosowania sankcji pieniężnej. Okoliczności te mogą mieć natomiast wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej. W niniejszej sprawie ilość, rodzaj i charakter nieprawidłowości w żadnym razie nie dowodzą ,,marginalnych niedopełnień" czy ,,wytyków organu" lecz potwierdzają trudną sytuację odnośnie przestrzegania przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego w zakładzie skarżącej. Zatem orzekający organ nie miał podstaw do uznania, że naruszenia miały charakter znikomy w rozumieniu art. 198f § 1 pkt 1 k.p.a.. W świetle jednoznacznego materiału dowodowego skarżąca strona nie tylko nie wykazała, że usunęła wszystkie uchybienia lecz swoje działania nakierowała na przekonywanie, że w istocie do naruszeń nie doszło. Przykładowo strona informuje, że wydzielono strefę, w której używa się palet drewnianych, a nie podjęto działań zmierzających do wyeliminowania w procesie produkcyjnym urządzeń wykonanych z drewna, co zakwestionowano w trakcie kontroli. Tym samym nie może też być mowy o ziszczeniu się okoliczności przewidzianych w art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a. w postaci usunięcia naruszenia prawa. Nadto art. 189f § 2 k.p.a., wraz z dopełniającą go regulacją art. 189f § 3 k.p.a., przewidują dla organów możliwość, a nie obowiązek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Podsumowując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ w jej uzasadnieniu powołał się na znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, które prawidłowo ocenił i wyprowadził z nich określone skutki prawne. Precyzyjnie opisano naruszenia, za które następnie wymierzono karę pieniężną. DWLW w obszernym i szczegółowym uzasadnieniu decyzji odniósł się do zarzutów odwołania i twierdzeń strony. Prawidłowo organ II instancji dokonał reformacji rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wobec powyższego, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę w całości.