II SA/Wr 327/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr SKO [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia 20 lipca 2018 r. strona skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 327/18 w przedmiocie odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia w terminie braków formalnych. Wraz z zażaleniem skarżąca wniosła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że pod adresem, pod którym znajduje się siedziba Spółki mieści się kilka firm. Listonosz doręczając listy notorycznie myli się co do osoby lub podmiotu będącego adresatem korespondencji. Skarżąca wyjaśniła, że osobami umocowanymi do odbioru pism w jej imieniu są jedynie członkowie zarządu Spółki, którzy nie odebrali osobiście ani wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, ani postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi. Skarżąca wskazała, że nie zatrudnia pracowników. Członek zarządu spółki dowiedział się o wydanym postanowieniu w dniu 16 lipca 2018 r., w którym pismo zostało podrzucone pod drzwi biura Spółki, prawdopodobnie przez osobę, która bez umocowania odebrała korespondencję i nie przekazała jej Spółce. Z treści pisma oraz dołączonego postanowienia skarżąca dowiedziała się, że już w dniu 21 maja 2018 r. sąd wzywał ją do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżąca złożyła wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkuje odmową przywrócenia uchybionego terminu. W niniejszej sprawie skarżąca składając przedmiotowy wniosek dochowała siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. oraz dokonała uchybionej czynności, tj. wraz z wnioskiem uzupełniła brak formalny skargi. Nie uprawdopodobniła natomiast braku winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 p.p.s.a. warunkiem do przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie, że strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. W orzecznictwie niejednokrotnie podkreśla się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2010r., sygn. akt I OZ 465/10). Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2013r., sygn. akt I OZ 55/13 oraz z dnia 8 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 712/08 – dostępne na www.cbois.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazując na brak winy w uchybieniu terminu do usunięcia braku formalnego skargi podała, że korespondencja sądowa nie została jej doręczona z winy leżącej po stronie doręczyciela korespondencji. Skarżąca podkreśliła, że pod tym samym adresem znajdują się siedziby kilku firm, zaś listonosz nie zważa na to, komu wydaje przesyłki. W konsekwencji przesyłki zostały wydane osobie nieupoważnionej. Odnosząc się do przedstawionej argumentacji strony skarżącej nadmienić należy, że okolicznością sporną w przedmiotowej sprawie jest doręczanie przez listonosza przesyłek sądowych do rąk nieupoważnionej do tego osoby. Z akt sprawy wynika, że zarówno wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi jak i postanowienie tutejszego sądu odrzucające skargę odebrane zostały przez tę samą osobę. Ponadto, z akt administracyjnych wynika, ta sama osoba odbierała zaskarżone postanowienia zarówno organu I instancji, jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczyciel zaznaczał pole adresat przesyłki lub pełnomocnik adresata. Prawidłowości doręczenia obu rozstrzygnięć w toku postępowania administracyjnego skarżąca nie kwestionowała. W ocenie tutejszego sądu skarżąca mając świadomość, że już w toku postępowania administracyjnego, pisma doręczane są do rąk osoby nieupoważnionej i nie podejmując żadnych kroków w celu wyjaśnienia sytuacji i doprowadzenia do doręczania pism do rąk członków zarządu, przyczyniła się do uchybienia terminowi. Skarżąca bowiem nie wykazała należytej staranności w zakresie własnych interesów. Już bowiem po pierwszym doręczeniu do rąk osoby nieupoważnionej korespondencji skarżąca powinna przedsięwziąć właściwe kroki, np. wystąpić z reklamacją do operatora pocztowego, czego nie uczyniła. Na marginesie nadmienić należy, że przytoczona przez stronę skarżącą argumentacja wniosku o przywrócenie terminu opiera się o kwestię prawidłowości doręczenia spółce korespondencji sądowej, w tym wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. Taki argument sprawia, że strona kwestionuje w ogóle prawidłowość doręczenia przedmiotowego pisma procesowego, a co za tym idzie rozpoczęcie biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Instytucja przywrócenia terminu natomiast ma zastosowanie w tych wszystkich sytuacjach, gdy strona nie dokonała w terminie czynności. Wówczas nie kwestionując faktu bezskutecznego upływu terminu, strona wykazuje brak zawinienia w nieterminowym dokonaniu czynności (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt I FZ 366/14). Podkreślić jednak należy, że do tej pory strona nie podnosiła kwestii nieprawidłowego doręczania jej rozstrzygnięć zapadłych w toku postępowania administracyjnego. Na etapie kontroli wstępnej wniesionej skargi w aspekcie dochowania terminu jej złożenia tutejszy sąd ustalił, że zaskarżone postanowienie zostało odebrane przez pełnomocnika adresata w dniu 20 marca 2018 r., zaś skarga została złożona w dniu 10 kwietnia 2018 r., a więc z zachowaniem terminu. Wobec odbierania pism procesowych przez tę samą osobę, co potwierdzają zwrotne potwierdzenia odbioru zawarte w aktach administracyjnych oraz sądowych, tutejszy sąd nie stwierdził nieprawidłowości w doręczaniu korespondencji sądowej stronie skarżącej. A zatem jeśli odbieranie korespondencji przez tę samą osobę miało miejsce już wcześniej, w tym w toku postępowania administracyjnego, skarżąca nie podejmując środków zapewniających doręczenie pism do rąk członków zarządu, nie dołożyła należytej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Jednocześnie nadmienić należy, że złożone zażalenie zostanie rozpoznane w późniejszym terminie. W tym stanie rzeczy w ocenie tutejszego Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, co dało podstawę do orzeczenia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. jak w postanowieniu.