II SA/Wr 328/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 15 lipca 2010 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody D. z dnia 8 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 500 (pięćset) złotych. Pełnomocnik skarżącej spółki wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, zawartą w piśmie z dnia 12 maja 2010 r., na decyzję Wojewody D. z dnia 8 kwietnia 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej. Wojewoda D., w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest decyzją organu I instancji, a zatem skarga jest niedopuszczalna. Natomiast pismem 2 lipca 2010 r. pełnomocnik spółki cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja z dnia 8 kwietnia 2010 r. jest decyzją wydaną w sprawie przez organ I instancji, od której przysługuje (pomimo braku pouczenia w decyzji) odwołanie do organu II instancji, czyli do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wobec powyższego skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako niedopuszczalną należało odrzucić. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że w myśl postanowień przepisu art. 161 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania między innymi w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę (pkt 1). Wskazać jednakże należy, że cofnięcie skargi nie jest możliwe, jeśli z braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie takiej skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego skargą dotkniętą brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (tak: postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r. sygn. akt SA/Gd 537/87, oraz T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 291.). Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.