II SA/Wr 328/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 kwietnia 2023 r., nr 325/2023 w przedmiocie wstrzymania budowy budynku gospodarczego kontenerowego oddala skargę w całości. Postanowieniem z 14 IV 2023 r. (nr 325/2023), Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "DWINB"), po rozpatrzeniu zażalenia M. D. (dalej "skarżący") i M. G. (dalej "uczestniczka postępowania"), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (dalej "PINB") z 20 III 2023 r. (nr 20/2023), wstrzymujące skarżącemu i uczestniczce postępowania budowę budynku gospodarczego kontenerowego o powierzchni zabudowy 14,64 m2, usytuowanego na działce nr [...], AM-[...], obręb N. Powyższe postanowienie wydano w następujących okolicznościach sprawy: W dniu 31 I 2023 r. PINB przeprowadził kontrolę stanu zabudowy na nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącego i uczestniczki postępowania, oznaczonej jako działka nr [...], AM-[...], obręb N. W protokole z kontroli stwierdzono, że na działce o nr ew. [...] AM-[...], obręb N. został usytuowany obiekt kontenerowy o długości - 6,05 m, szerokości - 2,42 m i wysokości (zmierzonej od poziomu terenu) - 2,80 m, posadowiony na bloczkach betonowych, o powierzchni zabudowy - 14,64 m2. Obiekt posiada niepełną instalację elektryczną. Położony jest w odległości około 1,52 m od ogrodzenia z działką o nr ew. [...] i w odległości około 1,60 m od ogrodzenia z działką o nr ew. [...]. Kontener posiada okna w ścianach bocznych (krótszych). Z kolei wzdłuż dłuższego boku, wybudowano wiatę o konstrukcji drewnianej wspartą na słupach z dachem pulpitowym, przykrytym gontem bitumicznym na deskowaniu. Zmierzone po obrysie słupów zewnętrznych wymiary wiaty wynoszą: długość - 5,52 m, szerokość - 3,04 m, wysokość przy okapie - 1,95 m, przy kalenicy - 2,67 m, powierzchnia – [...] m2. Wiata została zakotwiczona w gruncie stalowymi kotwami, zaś jej podłoże wyłożono kostką betonową. Pod wiatą i w kontenerze złożono sprzęty gospodarcze, ogrodowe i meble. Teren działki został ogrodzony siatką stalową na słupkach. Natomiast od frontu (od strony ul. [...]) zamontowano dwie bramy wjazdowe. Do protokołu skarżący oświadczył, że wspomniane obiekty zostały posadowione około 2019 r., oraz że kontener był kilkukrotnie przenoszony w obrębie działki. Powyższego obiektu skarżący nie zgłosił do właściwego organu budowlanego, bowiem w myśl art. 29 pkt 21 ustawy z 7 VII 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.), dalej "PB" jest to obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie prowadzonych robót budowlanych. W piśmie z 17 II 2023 r. skarżący wskazał dodatkowo, że sporny kontener jest obecnie zapleczem trwającej budowy ogrodzenia, oraz że znajduje się na działce od kilku lat, przy czym jego położenie w tym czasie zmieniało się kilkukrotnie. Zawsze był on jednak wykorzystywany wyłącznie na potrzeby budowy (tj.: wiaty; ogrodzenia; bram wyjazdowych, czy prac geologicznych). Oświadczył ponadto, że jego zgłoszenia dokona po zakończeniu budowy domu, pod warunkiem, że pozostanie na działce. DWINB, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o wyłączenie PINB ze sprawy, postanowieniem z dnia 3 III 2023 r. (nr 192/2023) odmówił wyłączenia organu. DWINB powołał się przy tym na art. 25 § 1 pkt 1 w zw. z art. 26 § 2 kpa wyjaśniając, że aktywność skarżącego związana z oprotestowywaniem zrzutu ścieków do O. przez jedną z lokalnych firm nie stanowi żadnej z wymienionych w art. 25 § 1 podstaw do wyłączenia PINB od załatwienia sprawy. Postanowieniem z 20 III 2023 r. (nr 20/2023) PINB wstrzymał budowę budynku gospodarczego kontenerowego oraz poinformował o możliwości jego legalizacji powołując się na art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 PB. PINB stwierdził, że wprawdzie wiata nie podlegała obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę jak i zgłoszenia, to jednak w przypadku obiektu kontenerowego wymagane było dokonanie zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 14 PB. Obiekt ten należy bowiem kwalifikować jako parterowy budynek gospodarczy o pow. do 35 m2. Tym samym wystąpiły podstaw do wdrożenia postępowania legalizacyjnego z art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 PB, wstrzymania robót budowlanych i pouczenia o możliwości wnioskowania o jego legalizację. PINB nadmienił także, że działka objęta jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w O. z [...] IV 2004 r. (nr [...]) i znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem MN, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Nadto działka objęta była decyzją Starosty Oławskiego z dnia 22 X 2022 r. (nr 1025/2021) w sprawie pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego. Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli skarżący i uczestnika postępowania, podnosząc, że PINB niezasadnie uznał, iż ze względu na niewielki charakter robót (budowa ogrodzenia) oraz fakt, że w dniu kontroli na terenie działki nie były prowadzone roboty budowlane i nie zgłoszono rozpoczęcia robót budowlanych związanych z realizacją budynku mieszkalnego, posadowiony na działce budynek kontenerowy nie jest obiektem, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 21 PB, oraz że w sprawie nie mamy do czynienia z terenem budowy, określonym w art. 3 pkt 10 PB. Zaskarżonym postanowieniem z 14 IV 2023 r. DWINB utrzymał w mocy postanowienie PINB. Uzasadniając swoje stanowisko DWINB stwierdził, że sporny obiekt został prawidłowo zakwalifikowany przez PINB jako budynek gospodarczy, na którego wybudowanie, zgodnie z art. 29 ust 1 pkt 14 PB, wymagane było zgłoszenie w organie architektoniczno-budowlanym. Z treści protokołu oraz załączonej dokumentacji fotograficznej wprost bowiem wynika, że w obiekcie tym przechowywane są sprzęty gospodarcze, elementy ogrodowe, meble oraz narzędzia. Powyższe potwierdza także sam skarżący, oświadczając do protokołu, że funkcją obiektu budowlanego jest zabezpieczenie narzędzi oraz materiałów przed planowaną budową domu jednorodzinnego, na który otrzymał stosowne pozwolenie na budowę. Dodatkowo, budynek spełnia pozostałe przesłanki kwalifikacji (pow. 14,64 m2, wysokość 2,8 m), czyli jest obiektem parterowym, jedynym tego rodzaju, znajdującym się na działce o powierzchni [...] ha. DWINB nie zgodził się z argumentacją skarżącego, jakoby wspomniany obiekt był przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych w myśl art. 29 ust. 2 pkt 21 PB. Według DWINB przepis ten, jakkolwiek wskazuje przypadki zwolnienia zarówno z uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i dokonania zgłoszenia, to dotyczy budowy obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy. Zwrócono uwagę, że zwolnienie, będące wyjątkiem od ogólnych reguł, nie może być interpretowane rozszerzająco, dlatego wznoszenie tych obiektów jest ściśle związane z celami, którym służą, a to z kolei określa czas, w jakim mogą legalnie stać na gruncie. Obiekty tego typu niezależnie od ich konstrukcji, wielkości i tego, z czego zostały zbudowane, mogą stanowić zaplecze techniczno-magazynowe dla budowy, na którą uzyskano pozwolenie na budowę lub skutecznie dokonano zgłoszenia. Przy czym czas użytkowania obiektu z art. 29 ust. 2 pkt 21 PB, powinien być określony w decyzji o pozwoleniu na budowę, dotyczącej obiektu budowlanego, w związku z budową którego ma powstać obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 2 PB. DWINB podkreślił ponadto, że obiekt tymczasowy musi być funkcjonalnie i czasowo powiązany z konkretną budową, co do której inwestor posiada decyzję o pozwoleniu na budowę, stanowiąc zaplecze tej budowy. To właśnie ta więź łącząca obiekt tymczasowy ze wznoszonym obiektem budowlanym przesądza o braku konieczności uzyskania zarówno decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i zgłoszenia na jego budowę. Istotne jest też to, aby budowa prowadzona była na podstawie pozwolenia na budowę, czy też ewentualnie zgłoszenia, w zależności od tego, co do realizacji określonych prac jest wymagane. Dlatego, w realiach tej sprawy, nie można było uznać spornego obiektu za obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, obejmujących budowę ogrodzenia, na które to roboty nie jest wymagane pozwolenie na budowę lub zgłoszenie. Tymczasowość obiektów budowlanych można bowiem określić jedynie poprzez uzyskaną ostateczną decyzję - pozwolenie na budowę lub stosowne zgłoszenie, w których to aktach określone są ramy czasowe konkretnych robót budowlanych. DWINB zauważył również, że skarżący do protokołu z 31 I 2023 r. sam zeznał, że sporny obiekt został postawiony około 2019 r. Z kolei w piśmie z 17 II 2023 r. oświadczył, że "kontener znajdował się na działce od kilku lat, z krótkimi przerwami". Natomiast uzyskane przez skarżącego i uczestniczkę postępowania pozwolenie na budowę nr 1025/2021 zostało wydane przez Starostę Oławskiego dopiero 22 X 2022 r. Dlatego w ocenie DWINB nie sposób się zgodzić z argumentacją żalących co do przygotowania zaplecza budowy, czemu służyłby sporny kontener, skoro jego posadowienie na działce nastąpiło przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. W konkluzji uzasadnienia DWINB wywiódł, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż sporny obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej. Z kolei jego charakter przedmiotowy, jak i sposób posadowienia na działce pozwalają na zakwalifikowanie go jako budynku gospodarczego. Stąd PINB prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy i zasadnie przyjął jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 48 ust. 1 PB. Skargę do Sądu na postanowienie DWINB wniósł skarżący. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że pozwolenie nr 1025/2021 na budowę domu na spornej działce zostało wydane przez Starostę Oławskiego w dniu 22 X 2021 r., o czym poinformował inspektorów w trakcie kontroli w dniu 31 I 2023 r. Pozwolenie to zostało wprawdzie uchylone w postępowaniu sądowym, jednak wyłączną przyczyną uchylenia był błąd urzędnika Starostwa Powiatowego w O. Skarżący zaznaczył ponadto, że aktualnie na terenie nieruchomości trwa budowa ogrodzenia, wcześniej kontener był zapleczem budowy bram, wiaty i prac geologicznych. Stojący na posesji kontener jest aktualnie zapleczem budowy ogrodzenia oraz jest przygotowany z myślą o budowie domu, która miała się rozpocząć jesienią 2021 r. Skarżący podniósł dodatkowo, że przed planowaną kontrolą jego posesji wystąpił do DWINB z wnioskiem o wyłączenie w trybie art. 24 § 1 kpa PINB z przeprowadzenia tej czynności, jednak został on zignorowany. Wskazał ponadto, że organy w toku postępowania nie uwzględniły jego wyjaśnień odnośnie do kontenera, nie przesłuchano także wskazanych przez niego świadków, którzy potwierdziliby, że kontener służy jako zaplecze budowy. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie, odwołując się do motywów zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zasadniczą podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 48 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 5 PB. Jak wynika z art. 48 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 5 PB, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy. Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle powołanych przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, że organy dokonały prawidłowej kwalifikacji obiektu budowlanego zrealizowanego przez skarżącego w 2019 r., jako obiektu wymagającego zgłoszenia. Tym samym wystąpiły podstawy do zastosowania art. 48 ust. 1 pkt 2 PB. Wbrew jednak stanowisku organów, materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania zrealizowanego przez skarżącego obiektu za "budynek gospodarczy", ale za "tymczasowy obiekt budowlany". Jak wynika z powołanego przez organy art. 29 ust. 1 pkt 14 lit.a PB, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Dodać przy tym wypada, że obowiązek zgłoszenia tego rodzaju inwestycji wynikał również z PB w wersji obowiązującej w 2019 r., a więc w okresie realizacji przez skarżącego spornego obiektu (zob. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 PB według stanu na 1 I 2019 r.). W ocenie organów obu instancji przedmiotowy obiekt kwalifikować należy jako "parterowy budynek gospodarczy", wymagający zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 14 lit.a PB. Organy pominęły jednak, że w myśl art. 3 pkt 2 PB, "budynkiem" jest wyłącznie obiekt trwale związany z gruntem, a więc posiadający fundamenty. W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że jeśli obiekt kontenerowy posadowiony został na bloczkach betonowych, ułożonych bezpośrednio na gruncie i nie ma jakiegokolwiek umocowania czy zakotwienia w postaci fundamentu, to wyłączona jest możliwość uznania go za budynek w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 2 PB (zob. wyrok NSA z dnia 15 III 2018 r., II OSK 1324/16, CBOSA). W świetle powyższego uznanie wykonanego przez skarżącego obiektu za "budynek" wymagałoby ustalenia, że został on trwale połączony z gruntem. Tymczasem z protokołu kontroli przeprowadzonej przez PINB w dniu 31 I 2023 r., ani też z motywów postanowień PINB jak i DWINB nie wynika, by organy ustaliły trwałe powiązanie przedmiotowego obiektu z gruntem. Ustalono jedynie, że obiekt kontenerowy został "posadowiony na bloczkach betonowych", co jest niewystarczające do uznania go za budynek, w tym budynek gospodarczy. Uchybienia organów w powyższym zakresie nie miały jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem zebrany materiał dowodowy daje wystarczające podstawy do stwierdzenia, że nawet przyjmując brak trwałego związania obiektu z gruntem, wymagane było co najmniej dokonanie jego zgłoszenia. Przepisy PB przewidują bowiem szczególną kategorię "tymczasowych obiektów budowlanych". Zgodnie z art. 3 pkt 5 PB, "tymczasowy obiekt budowlany" to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przerycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Z kolei, jak wynika z art. 29 ust. 1 pkt 12 PB, zgłoszenia wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Analogiczna regulacja wynikała z art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 PB w wersji obowiązującej w 2019 r. Powyższe oznacza, że nawet jeżeli intencją skarżącego było zlokalizowanie w 2019 r. na własnej nieruchomości obiektu tymczasowego (do 180 dni) dla potrzeb prowadzonych robót budowlanych, to zobligowany on był dokonać zgłoszenia, a czego niewątpliwie nie uczynił. Z powołanej regulacji wynika więc jednoznacznie, że realizacja przedmiotowego obiektu kontenerowego powinna zostać poprzedzona co najmniej obowiązkiem dokonania zgłoszenia i to niezależnie od tego, czy zostanie zakwalifikowana jako "parterowy budynek gospodarczy", czy też jako "tymczasowy obiekt budowlany". Realizacja tego rodzaju obiektu z pominięciem obowiązku zgłoszeniowego w każdym przypadku implikuje konieczność wdrożenia procedury legalizacyjnej z art. 48 ust. 1 pkt 2 PB, której pierwszym etapem jest wydanie postanowienia o wstrzymaniu budowy, jak miało to miejsce w okolicznościach kontrolowanej sprawy. Nie można było podzielić stanowiska skarżącego, jakoby przedmiotowy budynek należało kwalifikować według art. 29 ust. 2 pkt 21 PB, a więc w kategorii niewymagających pozwolenia na budowę ani zgłoszenia obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych. Jak trafnie wyjaśnił DWINB, na terenie działki nr [...] nie zgłoszono prowadzenia żadnych robót budowlanych, mimo że problemowy obiekt funkcjonuje już od 2019 r. Nie sposób też uzasadnić istnienia budynku innymi robotami, na które powołuje się skarżący, tj. budową ogrodzenia, bramy, wiaty czy wykonywaniem prac geologicznych. Ogrodzenie wraz z bramą i wiatą są obiektami już istniejącymi, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli. Nadto w orzecznictwie podnosi się, że trzeba zwracać uwagę przede wszystkim na przeznaczenie obiektu, który ma być czasowo użytkowany w trakcie realizacji robót budowlanych. Istotne przy tym jest, aby te roboty budowlane były prowadzone w oparciu o pozwolenie na budowę, czy też ewentualnie zgłoszenie, w zależności od tego, co dla realizacji określonych prac jest wymagane. Nie może być to przy tym, w żadnym wypadku prowadzona równolegle inna inwestycja, której wyniki w części są wykorzystywane dla innych robót budowlanych (wyrok NSA z 22 XI 2005 r., II OSK 238/05, CBOSA). W ocenie Sądu w składzie orzekającym stanowisko to należy w pełni podzielić. Szczególna kategoria zwolnionych z obowiązku zgłoszenia "obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy" musi być bowiem rozpatrywana z pozycji zakresu, stopnia skomplikowania i czasochłonności zamierzonych robót budowlanych, uzasadniających wykorzystanie obiektów tymczasowych. Nie sposób bowiem zaakceptować stawiania tego rodzaju obiektów tymczasowych jako towarzyszących robotom budowlanym polegającym na wykonaniu prostych obiektów, wykonywanych z reguły w krótkim okresie czasu, najczęściej w oparciu o roboty montażowe, jak miało to miejsce w przypadku zrealizowanych przez skarżącego płotu i wiaty. Regulację z art. 29 ust. 2 pkt 21 PB należy zatem odczytywać w związku z art. 36 ust. 1 pkt 2 PB, który wskazuje, że w pozwoleniu na budowę określa się m.in. czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych. Zajęcie odmiennego stanowiska umożliwiałoby w istocie obejście wymagań prawnych wynikających z PB dopuszczając przykładowo do sytuowania na nieruchomości obiektów kontenerowych w związku z budową obiektu małej architektury w postaci piaskownicy. Skoro więc skarżący nie zgłosił rozpoczęcia na terenie działki nr [...] jakichkolwiek robót budowlanych, to nie sposób przyjąć, że istniejący na tej nieruchomości od 2019 r. obiekt kontenerowy stanowi obiekt, o którym stanowi art. 29 ust. 2 pkt 21 PB, a więc obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położony na terenie budowy. Usprawiedliwieniem dla realizacji obiektu kontenerowego nie mogło tez być pozwolenie na budowę z dnia 22 X 2022 r. (nr 1025/2021). Wydane zostało ono prawie trzy lata później, a nadto prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z 9 II 2023 r. (II SA/WR 674/22) zostało uchylone. Z oczywistych względów przedmiotowego obiektu nie można też traktować jako "barakowozu", tak więc art. 29 ust. 2 pkt 21 PB nie mógł znaleźć tu zastosowania. Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii wyłączenia organu, to z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że wniosek o wyłączenie PINB w O. został przed wydaniem decyzji rozpatrzony. DWINB, postanowieniem z 3 III 2023 r. (nr 192/2023), działając na podstawie art. 25 § 1 pkt 1 w zw. z art. 26 § 2 kpa, odmówił wyłączenia organu. Wyjaśnił przy tym zasadnie, że aktywność skarżącego związana z oprotestowywaniem zrzutu ścieków do O. przez jedną z lokalnych firm nie stanowi żadnej z wymienionych w art. 25 § 1 podstaw do wyłączenia PINB od załatwienia sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634). Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa.