II SA/Wr 329/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 8 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J.F. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 sierpnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi J.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: uchylić zarządzenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 sierpnia 2015r. skarżący został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis wyroku z uzasadnieniem. W dniu 12 sierpnia 2015 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie podnosząc, że przedmiotowa opłata sądowa została uiszczona w dniu 27 lipca 2015 r., na dowód czego przedłożył kopię pokwitowania wpłaty. Stosownie do treści art. 227 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych. Zgodnie natomiast z art. 198 p.p.s.a., do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia. Z kolei w myśl art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. W ocenie Sądu złożone przez skarżącego zażalenie jest oczywiście uzasadnione. W świetle powyższego zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 sierpnia 2015 r. wzywające skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł podlega uchyleniu. Mając zatem na względzie powyższe, na podstawie art. 195 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.