II SA/Wr 33/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 4 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. S.A. z siedzibą we Wrocławiu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 33/13 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. A., A. N., R. Ż., P. A., F. A., A. K. i K. A. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu z wyłączeniem przyłączy postanawia: I. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 33/13 w całości; II. umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] , którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono na rzecz A. S.A. z siedzibą we W. pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu, z wyłączeniem przyłączy, przy ul. S./K. we W. (działka nr [...], AM-[...], obręb K.). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sądu podano, że realizacja spornej inwestycji doprowadzi do sytuacji, w której skarżący będą mieli ograniczoną możliwość zabudowy własnej nieruchomości, a co za tym idzie zmniejszeniu mogą ulec ich dochody czy pożytki pobierane z nieruchomości. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie spełniła się przesłanka z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków, albowiem zrealizowanie spornej inwestycji w sytuacji, gdyby okazało się, iż zaskarżona decyzja będzie uchylona i następnie zmieniona powodować będzie skutki niekorzystne zarówno dla inwestora (np. konieczność wniesienia opłaty legalizacyjnej lub kosztów rozbiórki), jak i dla skarżących (brak możliwości zagospodarowania nieruchomości. Z tego zaś wynika, że spełniona jest również przesłanka tego, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ponieważ w razie ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji trudne będzie przywrócenie stanu działki inwestora do stanu pierwotnego, co rodzić będzie po jego stronie stratę. Zażalenie na to postanowienie wniósł uczestnik postępowania – A. S.A. z siedzibą we W., który zarzucił, że postanowienie to narusza art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 35a Prawa budowlanego i wniósł o jego uchylenie. Uczestnik stwierdził, że wydanie postanowienia przez Sąd było niedopuszczalne, ponieważ w obrocie prawnym pozostało postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...], którym odmówił on wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a skarżący nie złożyli kolejnego wniosku do Sądu o wydanie postanowienia w tym przedmiocie. Nadto wskazano, iż Sąd pominął przepis art. 35a i nie przeprowadził rozważań na temat nałożenia na wnioskodawców obowiązku wpłacenia kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania prac budowlanych. Dalej podniesiono, że wnioskodawcy w istocie nie wykazali, że zachodzą okoliczności, iż wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ich na znaczną szkodę lub wywoła trudne do odwrócenia skutki. W piśmie procesowym złożonym Sądowi w dniu 28 lutego 2013 r. uczestnik postępowania, który wniósł zażalenie wskazał, iż uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA we Wrocławiu jest uzasadnione również dlatego, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia inwestor prowadzi już roboty budowlane (zaawansowane w ok. 10%), których wartość szacowana jest na 60 mln złotych oraz zawarł szereg umów z podwykonawcami. Zawarte umowy opatrzone są klauzulami zawierającymi wysokie kary umowne w razie ich zerwania. Wskazano, że powyższe okoliczności nie były znane Sądowi rozpatrującemu wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zażalenie uczestnika postępowania na opisane na wstępie postanowienie WSA we Wrocławiu zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 195 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. W rozpoznawanej obecnie sprawie zażalenie uczestnika postępowania jest oczywiście uzasadnione z dwóch powodów. Po pierwsze, istotnie uszło uwadze Sądu rozpoznającego skargę z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, że kwestię wykonalności decyzji rozstrzygnął już uprzednio organ administracji publicznej. Wobec braku odrębnego wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania skierowanego do Sądu brak było podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia. Nadto zasadny był zarzut pominięcia rozważań dotyczących art. 35a Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy argumenty wskazane w zażaleniu zasługiwały na uwzględnienie. Drugim z powodów, dla których należało uchylić zaskarżone postanowienie są nowe okoliczności, które podał uczestnik postępowania, a które nie były znane Sądowi rozpatrującemu sprawę poprzednio. Chodzi mianowicie o okoliczności zaawansowania robót budowlanych i wartość zawartych z podwykonawcami umów, które stawiają w innym świetle kwestię tego, czy Sąd prawidłowo dokonał oceny stanu faktycznego sprawy. Powiedzieć należy, iż nie znając faktów podanych w zażaleniu i piśmie strony z 28 lutego 2013 r. Sąd nie był w stanie w pełni dokonać oceny stanu sprawy i ewentualnego spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wobec tego, co powiedziano wcześniej, na obecnym etapie nie zachodzi potrzeba oceny tych okoliczności, ponieważ – jak słusznie wskazano w zażaleniu – brak jest w istocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stąd postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało umorzyć. Reasumując, należy powiedzieć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznając zażalenie uczestnika postępowania za oczywiście uzasadnione, orzekł – stosownie do art. 195 § 2 p.p.s.a. – jak w pkt I sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji postanowienia znajduje oparcie w przepisie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.