II SA/Wr 33/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu demontażu kraty rolowanej w bramie prowadzącej na dziedziniec postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. W rozpoznawanej sprawie w piśmie z dnia 5 lutego 2017 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a także wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków w majątku skarżącego. Zdaniem skarżącego demontaż bramy z dużym prawdopodobieństwem narazi skarżącego na uszczerbek w mieniu z uwagi na potencjalne kradzieże składowanych w obrębie dziedzińca materiałów budowlanych o dużej wartości, ale także może spowodować trudne do odwrócenia szkody, tj. zniszczenia w znajdujących się tam materiałach. Nadto, już w trakcie oględzin skarżący podnosił, że demontaż bramy narazi go chociażby na nagminne zaśmiecanie. Jak podkreślił jeszcze skarżący, niezabezpieczenie terenu budowy może obciążyć skarżącego koniecznością zapłaty odszkodowania z tytułu odpowiedzialności deliktowej na podstawie art. 434 k.c., który przewiduje odpowiedzialność samoistnego posiadacza budynku za jego zawalenie się lub oderwanie się jego części. Po demontażu bramy z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że jeżeli zostanie jakiejkolwiek osobie postronnej wyrządzona szkoda, czy to w mieniu czy na osobie, skarżący jako posiadacz samoistny będzie winien do jej naprawienia poprzez zapłacenie stosownego odszkodowania, zadośćuczynienia czy renty. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że nie stanowią one podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być hipotetyczna sytuacja związana z kradzieżą w przyszłości materiałów budowlanych czy koniecznością zapłaty odszkodowania z tytułu odpowiedzialności deliktowej, bowiem dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą pojawić się w bliżej nieokreślonej przyszłości. Również ogólnikowe wywody skarżącego związane z obawą zniszczenia materiałów budowlanych, czy zaśmiecania dziedzińca nie stanowią wystarczającej podstawy, aby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącego powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Tym samym, skarżący nie uprawdopodobnił występowania okoliczności, które świadczyłyby o zasadności udzielenia mu tymczasowej ochrony. Podkreślić jeszcze wypada, że demontaż elementu obiektu budowlanego – z uwagi na jego charakter - można by uznać za takie roboty budowlane, których wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody a przynajmniej - niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Taki też pogląd - z reguły – prezentowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym przyjmuje się, że wykonanie robót budowlanych polegających na rozbiórce łączy się z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, co nie wymaga szczegółowego uzasadnienia (chociażby postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 16/16; postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 2911/14, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże w realiach niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę zakres robót demontażowych, tzn. że obejmują one jedynie kratę w bramie, a także twierdzenia organu odwoławczego, że zamontowana brama w przejściu uniemożliwia zachowanie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, opinię Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej we W., w której stwierdzono, że "brama rolowana usytuowana w prześwicie bramowym przy ul. [...] we W. uniemożliwia wyjście z drogi wewnętrznej na skwer przed Teatrem", a także okoliczności podniesione przez uczestnika postępowania w piśmie z dnia 6 lutego 2017 r., tj. o utrudnieniach związanych z dostępem transportu dekoracji do windy towarowej lub na Dużą Scenę, że przez bramę jest jedyne dojście do trafostacji dla służb energetycznych, o drodze ewakuacyjnej pracowników i widzów Teatru oraz że skarżący uniemożliwiał Teatrowi korzystanie ze służebności gruntowej przechodu i przejazdu, Sąd nie mógł wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższe okoliczności wymagały, aby wniosek w tym zakresie był należycie uzasadniony, czego jednak zabrakło. Niemożliwą zatem stała się analiza, czy w sprawie rzeczywiście zachodzi taka szkoda (majątkowa bądź niemajątkowa), która poprzez wyegzekwowanie nałożonego nakazu nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Sąd nie miał również możliwości oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego będzie mógł nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W rezultacie Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.