II SA/Wr 330/15

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia .... w przedmiocie prowadzenia robót budowlanych przed budynkiem postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, "utrzymuje się z działalności gospodarczej". Poinformował nadto, że posiada mieszkanie o pow. 103 m2. Wezwanie do szczegółowego przedstawienia swojej sytuacji materialnej i do udokumentowania wskazywanych we wniosku okoliczności, doręczone skarżącemu w dniu 11 czerwca 2015 r. r., pozostało bez odpowiedzi. Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). W ocenie Sądu wnioskodawca nie dopełnił ww. obowiązku. Uczestnik postepowania nie wykazał bowiem, że konieczność poniesienia przez niego wpisu sądowego od skargi mogłoby spowodować uszczerbek dla jego koniecznego utrzymania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnioskodawca – mimo wezwania- nie wyjaśnił i nie udokumentował wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową, np. nie przedłożył dokumentu potwierdzającego wysokość uzyskiwanego dochodu, w tym dokumentów księgowych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej (ew. wykazu zleceń za których realizację oczekuje zapłaty wynagrodzenia); nie wyjaśnił w jakiej formie i wysokości otrzymuje wsparcie od swojej rodziny; nie przedłożył wyciągów z posiadanych rachunków bankowych; nie określił i nie udokumentował wysokości swoich niezbędnych miesięcznych wydatków oraz np. wysokości ponoszonych rat kredytowych; nie przedłożył swoich deklaracji podatkowych za 2014 r.; nie wyjaśnił z jakich źródeł czerpał i czerpie środki na pokrycie kosztów utrzymania siebie, utrzymania domu czy spłatę rat kredytowych, skoro w rubryce wniosku dotyczącej dochodu nie wpisał żadnej kwoty; nie określił także z jakiego źródła czerpał środki na uiszczenie wpisów sądowych w innych toczących się przed tut. Sądem postępowaniach (np. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 222/13) i dlaczego z tego samego źródła nie może pokryć kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu; ponadto nie wskazał, dlaczego nie czerpie korzyści z posiadanego mieszkania o pow. 103 m2 (np. poprzez wynajem części pomieszczeń) i czy to jest mieszkanie przez niego wskazywane do korespondencji (...); co stało się z mieszkaniem położonym we .... (które wcześniej było jego adresem do korespondencji). Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Podkreślić przy tym należy, iż spłata rat kredytu czy pożyczek również nie stanowi wydatku niezbędnego, który mógłby mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego. Do oceny możliwości uiszczenia przez wnioskodawcę kosztów sądowych nie jest istotne źródło, z którego czerpie on środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny czy pożyczka od osób trzecich). Zauważyć należy, iż wnioskodawca od ponad dwóch lat w różnych zainicjowanych przed tut. Sądem postępowaniach nie wskazuje, że ma złą sytuację materialną czy że nie posiada źródła, z którego może pokryć swoje wydatki, twierdzi jedynie, że w momencie wezwania go o opłatę sądową akurat nie ma środków finansowych na ten cel, bo czeka na wpłynięcie wynagrodzenia za wykonywane usługi. Podkreślić zatem należy, że skoro wnioskodawca uzyskuje dochód nieregularnie (większe kwoty co kilka miesięcy), to z uwagi na powyższe, tym bardziej zobowiązany był (i jest) do staranności w planowaniu wydatków i gromadzenia oszczędności w okresie, gdy pozyskuje środki finansowe. Bezsprzecznie w niniejszym przypadku Sąd podjął czynności zmierzające do ustalenia, czy wnioskodawcy przysługuje prawo pomocy w żądanym przez niego zakresie. Zdaniem Sądu wskazane we wniosku okoliczności nie pozwalają na stwierdzenie, czy poniesienie kosztów sądowych jest dla skarżącego niemożliwe, albowiem z winy samego wnioskodawcy nie sposób stwierdzić jak jest jego rzeczywista sytuacja finansowa, a tym samym nie sposób zweryfikować twierdzeń zawartych we wniosku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.