II SA/Wr 331/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2013 r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących w zabudowie zagrodowej wraz z niezbędną infrastrukturą oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) Wójt Gminy Z. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolno stojących, w zabudowie zagrodowej wraz z niezbędną infrastrukturą. W uzasadnieniu organ wywiódł, że działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, nie są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Organ wyjaśnił, że teren zainwestowania może być dostępny komunikacyjnie przez projektowany zjazd, jednakże projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Organ wskazał także, że teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wójt Gminy Z. stwierdził również, że wnioskodawca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,5 ha, a ponadto dzierżawi gospodarstwo o powierzchni 5,5 ha, co stanowi powierzchnię większą, niż średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie Ż.. Z tego powodu, uwzględniając treść wniosku inwestora mówiącego o zagrodowym charakterze zamierzenia, organ nie zastosował art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu pierwszej instancji, z uwagi na niespełnienie warunku przewidzianego wart. 61 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, nie było możliwe ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Opisana decyzja została zakwestionowana przez Inwestora, zarzucającego, iż warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej zostały zapewnione (co wynika, w jego opinii, z pisma A. SA z 3 lutego 2011 r.). Ponadto, podniósł, że w przyszłości zamierza wybudować 28 budynków - dlatego zdecydował się na partycypację w kosztach wybudowania przyłączy do sieci elektroenergetycznej. Z uwagi na uchybienia popełnione przez organ lokalizacyjny, kolegium uchyliło zakwestionowaną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując jednocześnie na konieczność ich sanowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ lokalizacyjny decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) ponownie odmówi! ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, z uwagi na niespełnienie warunku zawartego wart. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej nie są zabudowane, a przede wszystkim - brak jest uzbrojenia terenu wystarczającego dla wnioskowanego zamierzenia. Decyzję organu lokalizacyjnego i tym razem zakwestionował Inwestor, działający przez pełnomocnika, który zarzucił, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został uzupełniony - przekazał on bowiem organowi umowę z dnia 9 lipca 2012 r. zawartą pomiędzy Inwestorem a A. SA Oddział we W. (nr [...]). W ocenie pełnomocnika, wnioski złożone przez inwestora dokładnie odpowiadają umowie podpisanej z A.. Pełnomocnik wyjaśnił, że inwestor, zgodnie ze swoim planem inwestycyjnym, wystąpił do Wójta Gminy Ż. z pięcioma wnioskami o ustalenie warunków zabudowy na działkach nr 128/3, nr 128/4, nr 128/5, nr 128/6 oraz nr 128/7. Zdaniem strony, organ posiada w aktach sprawy wszelkie dane do podjęcia korzystnej decyzji, której wydania Wójt bezpodstawnie odmawia. Po rozpatrzeniu odwołania S. Ł., reprezentowanego przez K. S., od decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] r. Nr [...] ([...]), odmawiającej ustalenia, na rzecz S. Ł., warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolno stojących, w zabudowie zagrodowej wraz z niezbędną infrastrukturą, na terenie oznaczonym geodezyjnie: działka nr 128/3 i część działek nr 141/3 i 128/7, obręb W., gmina Ż., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.· Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że podaniem z dnia 16 września 2010 r. S. Ł. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w "zabudowie zagrodowej, polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolno stojących, wraz z niezbędną infrastrukturą, w tym studnią zaopatrującą w wodę oraz zbiornikiem na ścieki lub oczyszczalnią, przewidzianej do realizacji w miejscowości W., na działce nr 128/3, części działek nr 128/7 i 141/3." Ponieważ wniosek o ustalenie zabudowy nie spełniał wymogów przewidzianych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ lokalizacyjny wezwał stronę do uzupełnienia stwierdzonych braków. W odpowiedzi Inwestor przedłożył m.in. warunki przyłączenia do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej A. SA Oddział we W. z dnia 3 lutego 2011 r. dla inwestycji obejmującej zespół 28 budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej w miejscowości W., na działkach nr 128/3, nr 12814, nr 128/5, nr 128/6, nr 128/7, gmina Ż.. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użyłkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Zamierzenie wnioskowane przez inwestora, polegające na budowie trzech budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolno stojących, w zabudowie zagrodowej, wraz z niezbędną infrastrukturą, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaga zatem uprzedniego wydania przez organ lokalizacyjny decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenie warunków zabudowy jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa wart. 88 ust. 1, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepisów ust. 1 pkt 1 ustawy nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji przyjął, idąc za treścią wniosku Strony, że planowane zamierzenie inwestycyjne polega na realizacji zabudowy w ramach gospodarstwa rolnego - ma mieć ono zatem charakter zabudowy zagrodowej (zwanej też siedliskową). Przyjęcie takiej kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego powoduje, (przy spełnieniu warunku odpowiedniego areału gospodarstwa rolnego - zob. przepis art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), że nie wymaga spełnienia warunek, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Kolegium podkreśla, że zarówno w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, jak i doktrynie przyjmuje się, iż osoba prowadząca gospodarstwo rolne, może realizować zabudowania w obrębie jednego siedliska (zagrody), bowiem takowe ma służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne. Wnioskowane zamierzenie obejmuje budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolno stojących, wraz z niezbędną infrastrukturą, w tym studnią zaopatrującą w wodę oraz zbiornikiem na ścieki lub oczyszczalnią. Taka charakterystyka inwestycji może nasuwać wątpliwości, co do rzeczywistego charakteru planowanego zamierzenia. Zdaniem kolegium, powyższa okoliczność nie ma jednakże znaczenia w rozpatrywanym przypadku dla oceny dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia. Charakter zagrodowy inwestycji skutkuje bowiem tylko niestosowaniem warunku przewidzianego wart. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, wszystkie pozostałe wymogi z ust. 1 pkt 2-5 ustawy, niezależnie od tego, czy inwestycja ma charakter mieszkaniowy jednorodzinny, czy zagrodowy, muszą zostać spełnione. Oceniając zatem spełnienie poszczególnych warunków, wymienionych wart. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy wskazać, że planowane przez Inwestora budynki przewidziane są do realizacji na terenie niezabudowanym - są to działki oznaczone w ewidencji gruntów, jako rolne kI. RIVa, RIVb, RlIla, RIIIb i RII; teren inwestycji (dz. nr 129/3 i część działki 128/7, obręb W.), przylega do działki nr 141/3 dr (drogi powiatowej), a zatem posiada dostęp do drogi publicznej; teren potencjalnego zainwestowania nie posiada żadnego istniejącego uzbrojenia (są to wszak grunty stanowiące użytki rolne); W takiej sytuacji ustawodawca przewidział, że warunek, o którym mowa wart. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem (art. 61 ust. 5 ustawy). Należy w tym miejscu podkreślić, że planowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę trzech budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolno stojących, w zabudowie zagrodowej, wraz z niezbędną infrastrukturą. (kolejny złożony przez Inwestora wniosek o ustalenie warunków zabudowy, zarejestrowany pod nr [...], obejmuje budowę następnych dwóch budynków o tożsamym planie inwestycyjnym). W ocenie składu orzekającego, stanowisko organu pierwszej instancji, co do niespełnienia warunku, o którym mowa wart. 61 ust.1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, znajduje pełne uzasadnienie w zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym. Z przekazanych do organu odwoławczego akt sprawy, jednoznacznie bowiem wynika, że istnieje zasadnicza rozbieżność pomiędzy dokumentami, mającymi potwierdzić - w ocenie Inwestora - spełnienie wymogu zapewnienia uzbrojenia terenu w sieć elektroenergetyczną, przedstawionymi w toku pierwszoinstancyjnego postępowania, a treścią złożonego przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy z dnia 16 września 2010 r. S. Ł. obejmował inwestycję polegającą na "zabudowie zagrodowej, polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolno stojących wraz z niezbędną infrastrukturą, w tym studnią zaopatrującą w wodę oraz zbiornikiem na ścieki lub oczyszczalnią, przewidzianej do realizacji w miejscowości W., na działce nr 128/3, części działki nr 128/7 i 141/3". Tak też został określony przedmiot postępowania lokalizacyjnego, zarówno w decyzji Nr [...] z dnia [...] r. (uchylonej poprzednio przez kolegium), jak i w obecnie zaskarżonym rozstrzygnięciu (Nr [...]), wydanym dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolno stojących, w zabudowie zagrodowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr 128/3, część działki nr 141/3 i nr 128/7 obręb W.". (Podkreślić raz jeszcze w tym miejscu należy, że Inwestor wystąpił jednocześnie z wnioskiem o ustalenie kolejnych warunków zabudowy "dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolno stojących, w zabudowie zagrodowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr 128/7, części działki nr 141/3, obręb W.". Postępowanie lokalizacyjne w tejże sprawie zostało zakończone wydaniem pierwszoinstancyjnej decyzji z dnia [...] r. (Nr [...]), także odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia). Tymczasem, przedstawiane przez inwestora dokumenty, mające potwierdzić spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczyły całkowicie odmiennego zamierzenia inwestycyjnego, zarówno pod względem rodzaju, jak i skali przedsięwzięcia. Mianowicie: warunki przyłączenia do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej A. SA Oddział we W. z dnia 3 lutego 2011 r. ([...]), przedstawione przez inwestora dotyczyły "zespołu 28 budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, w miejscowości W., na działce nr 128/3, nr 12814, nr 128/5, nr 128/6, nr 128/7, gmina Ż."; umowa o przyłączenie Nr [...] z dnia 9 lipca 2012 r. obejmuje natomiast przyłączenie obiektu: "zespołu 28 lokali mieszkalnych w 14 budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, zlokalizowanego w miejscowości W., na działce nr 128/3, nr 128/4, nr 128/5, nr 128/6, nr 128/7, gmina Ż.". Kolegium podkreśla, że ani umowa o przyłączenie z dnia 9 lipca 2012 r., ani wcześniejsze warunki przyłączenia do sieci dystrybucyjnej z dnia 3 lutego 2011 r., nie dotyczyły przedsięwzięcia wskazanego przez potencjalnego inwestora we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, tj. budowy trzech (lub nawet pięciu - przy łącznej ocenie obu wniosków Inwestora o ustalenie warunków zabudowy), budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolno stojących, w zabudowie zagrodowej. Tym samym, zdaniem składu orzekającego, w pełni uzasadnione jest stanowisko organu pierwszej instancji, iż wnioskowane zamierzenie nie spełnia warunku przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 3 powołanej już ustawy. Wniosek taki, jest szczególnie uzasadniony w kontekście stanowiska uzyskanego przez organ lokalizacyjny w toku prowadzonego postępowania od A. SA Oddział we W. Dział Rozwoju, z którego jednoznacznie wynika, że "warunki przyłączenia są ważne tylko w sytuacji, określonej w ich treści, tj. obejmującej dokładnie daną ilość budynków o danej mocy, zlokalizowanych na tych działkach. W przypadku dostarczenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy opiewającej na mniejszą ilość budynków, wydane warunki przyłączenia nie będą miały zastosowania i sprawa zostanie ponownie poddana analizie - jeśli ta wykaże nieopłacalność inwestycji, A. odmówi przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznej" (pismo z dnia 23 lutego 2011 r.). Odnosząc się do kwestii spełnienia pozostałych warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5, kolegium wyjaśnia, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne, gdyż są to działki oznaczone w ewidencji gruntów, jako użytki rolne kl. RIVa, RIVb, Rllla, Rlllb i RII; o powierzchni 0,4090 ha. Ponieważ ustalenie warunków zabudowy jest dopuszczalne tylko w przypadku łącznego spełnienia wszystkich przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy, organ pierwszej instancji nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia, niż odmawiającego ustalenia warunków zabudowy. Na ostateczną decyzję w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożył, działając przez pełnomocnika S. Ł.. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy): art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w ocenie dowodu w postaci umowy o przyłączenie z dostawcą energii A. S.A. z dnia 9 lipca 2012 r. w sposób sprzeczny z logiką i zasadami doświadczenia życiowego, naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez nie zawiadomienie skarżącego o zebraniu materiału dowodowego i możności składania wniosków, w sytuacji gdy zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych złożenie pisma uzupełniającego odwołanie (jeszcze przed wydaniem decyzji) i wyjaśnienie stanowiska, w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, mianowicie, że umowa o przyłączenie z dostawcą energii - spółką A. S.A. gwarantuje w sposób realny zapewnienie dostawy energii elektrycznej dla planowanej inwestycji, naruszenie art. 8 i 107 § 3 kpa przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, naruszenie art. 8, art. 12 k.p.a., art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy t. j. naruszenie art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, iż inwestycja nie spełnia warunku zawartego wart. 61 ust 1 pkt 3 ustawy, tj. projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, co skutkowało odmową wydania warunków zabudowy, w sytuacji gdy co do przedmiotowej inwestycji została zawarta umowa o przyłączenie z dostawcą energii - spółką A. S.A. w dniu 9 lipca 2012 r. obejmująca budynki mieszkalne zlokalizowane na działce nr 128/3 i 128/7 w miejscowości W. , gmina Ż., co wyczerpuje zakres art. 61 ust.1 pkt 3 ustawy. Wskazując na tak sformułowane zarzuty skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, za zasądzeniem kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych . Na uzasadnienie autor skargi podnosi, że decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą w ramach zabudowy zagrodowej oraz infrastrukturą techniczną, przewidzianej dla realizacji na terenie Gminy Ż., oznaczonym geodezyjnie jako działka nr 128/7 oraz część działki nr 141/3, obręb W.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji podniósł, że w pełni uzasadnione jest stanowisko organu I instancji, że wnioskowane zamierzenie nie spełnia warunku zawartego wart. 61 ust 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zdaniem SKO we W. zarówno warunki przyłączenia z dnia 3 lutego 2011 r. oraz umowa o przyłączenie z dnia 9 lipca 2012 nie dotyczyły przedsięwzięcia wskazanego przez inwestora we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Z takim rozstrzygnięciem nie godzi się skarżący i wskazuje, że w przypadku braku miejscowego zagospodarowani przestrzennego na danym terenie (co miało miejsce w niniejszej sprawie), przepis art. 61 u.p.z.p. jest podstawowym unormowaniem, określającym nie tylko warunki zabudowy, ale także regulującym możliwość jej powstania. Wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione od łącznego spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p, stanowi, że: "istniejące lub projektowane uzbrojenie z uwzględnieniem ust. 5 ma być wystarczające dla zamierzenia budowlanego". Natomiast ust. 5 art. 61 ma brzmienie: "Warunek o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem". Skarżący wskazuje, że celem wskazanych przepisów nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale zagwarantowanie że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystnie z obiektu budowlanego. Jeżeli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze właściwych urządzeń musi być gwarantowane w drodze umowy miedzy inwestorem i gestorem sieci. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 4.11.2009 r. - II OSK 1780/08 wypowiedział tezę, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. należy rozumieć w taki sposób, że zagwarantowanie w drodze umowy wykonania uzbrojenia terenu nie jest równoznaczne z obowiązkiem legitymowania się taką umową już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta". Natomiast, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1847/05 uznał, że określenie "zagwarantowanie w drodze umowy" oznacza przedstawienie przez strony swoistej "promesy" z ewentualnym projektem przyszłej umowy, zawartej z gestorem sieci. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, należy stwierdzić, że kwestię sporną stanowiła tu ocena, czy dokumentacja przedstawiona przez skarżącego spełniała wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organów obu instancji, że inwestor nie spełnił kwestionowanej przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Zapewnieniem o którym mowa wart. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. może być każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę świadczącą usługi w zakresie dostawy energii, w którym uzgadnia zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane. Nadto, wskazać wypada, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy posługuje się określeniem uzbrojenia wystarczającego dla zamierzenia budowlanego. Ocena jakie uzbrojenie jest wystarczające następuje w realiach konkretnej sprawy. Strona wskazuje, że do wniosku o wydanie warunków zabudowy zostały przedłożone zawarte z dostawcą energii elektrycznej: warunki przyłączenia z dnia 3 lutego 2011 r. i umowa o przyłączenie z dnia 9 lipca 2012 r. Organy I i II instancji zdają się mylić, nie odróżniać warunków przyłączenia od wiążącej strony umowy z dnia 9 lipca 2012 r. O ile warunki przyłączenia nie są wiążące dla dostawcy energii, to umowa o przyłączenie stanowi zobowiązanie spółki A. S.A. z/s w K. do wykonania takiego uzbrojenia przedmiotowych działek w energię elektryczną. Tymczasem organ I instancji, a za nim sko, na uzasadnienie swoich decyzji, powołują się na pismo dostawcy energii z dnia 23 lutego 2011 r. dotyczącego warunków przyłączenia (a nie umowy o przyłączenie), w którym przedsiębiorstwo energetyczne wskazuje, że warunki przyłączenia w przypadku niniejszej inwestycji (mniejszej ilości budynków) mogą ulec zmianie po ponownej analizie opłacalności wykonania uzbrojenia działek w energie elektryczną. Strona ponownie podkreśla, że w oparciu o wydane warunki przyłączenia z dnia 3 lutego 2011 r. została w dniu 9 lipca 2012 r. zawarta umowa o przyłączenie, której przedmiotem jest przyłączenie obiektu zespołu 28 lokali mieszkalnych w 14 budynkach mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych w miejscowości W. na działce 128/3, 128/4, 128/5, 128/6, 128/7, gmina Ż.. W umowie tej dostawca energii zobowiązuje się m.in. do wybudowania słupowej stacji elektroenergetycznej 20/0,4 kV, wybudowania linii 20 kV zasilającej stację, wybudowania szafek złączowo - pomiarowych, wybudowania sieci kablowej niskiego napięcia od stacji do szafek złączowo - pomiarowych, innymi słowy do uzbrojenia wszystkich działek w energie elektryczną. Zatem nie można zgodzić się z twierdzeniem organu I instancji, że zarówno warunki przyłączenia jak i przedmiotowa umowa o przyłączenie dotyczą całkowicie innego zamierzenia inwestycyjnego pod względem rodzaju i skali przedsięwzięcia. Zupełnie niezasadne są twierdzenia organu, jakoby dla inwestycji będącej przedmiotem wniosku - budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących w zabudowie zagrodowej z niezbędną infrastrukturą na działce 128/3 i części działek 141/3 i 128/7 zarządca sieci nie zapewni jej zasilenia w energię elektryczną, skoro umowa o przyłączenie obejmuje także inwestycję na tych działkach. Nie jest przy tym istotne czy wniosek dotyczy dwóch czy 14 budynków, skoro skarżący zgodnie ze swoim planem inwestycyjnym wystąpił z pięcioma (5) wnioskami o ustalenie warunków zabudowy na działkach 128/3, 128/4, 128/5, 128/6, 128/7 w miejscowości W., gmina Ż. (w tym przedmiotowym wnioskiem) , a wszystkie one objęte są umową o przyłączenie. Skoro zatem inwestycja - uzbrojenie obejmuje m.in. działkę 128/3 i 128/7 to nie można dojść do takiego przekonania do jakiego doszedł organ, że dotyczy odmiennej inwestycji. Zgodnie ze swoim planem inwestycyjnym, złożonymi pięcioma wnioskami i toczącymi się pięcioma postępowaniami w UG Ż. o wydanie warunków zabudowy, inwestor zamierza zrealizować 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, tj. 2 budynki na działce 128/7, 3 budynki na działce 128/3, 3 budynki na działce 128/4, 3 budynki na działce 128/5, 3 budynki na działce 128/6. Razem 14 budynków jednorodzinnych, z tym iż każdy budynek będzie posiadał 2 lokale mieszkalne. Zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Budynek mieszkalny jednorodzinny - budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Inwestor zatem, nie musiał składać wniosków o wydanie warunków zabudowy dla budynków dwulokalowych, ponieważ nie jest to istotne na etapie uzyskiwania warunków - budynek zawierający jeden lokal czy dwa lokale jest budynkiem jednorodzinnym i takie wnioski inwestor złożył. Rozgraniczenie ilości lokali jest istotne tylko w postępowaniu o pozwolenie na budowę oraz w realizacji przyłączy energetycznych ze względu na przewidywaną większą ilość mocy dla każdego z budynków. Tak więc, rozpatrywanie pojedynczego z pięciu wniosków i uzasadnienie iż umowa o przyłączenie z dnia 9 lipca 2012 r. nie dotyczy tego pojedynczego wniosku wydaje się błędne i nielogiczne. Powyższe stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady prawdy obiektywnej (in media). To organ administracji publicznej ma wiele, wykonywanych z urzędu obowiązków służących wyjaśnieniu sprawy, a strony są uprawnione do podejmowania takich czynności, lecz nie mają obowiązku dostarczania dowodów - ciężar dowodu co do istotnych okoliczności sprawy w zasadzie spoczywa na organie prowadzącym postępowanie, wyjątki muszą mieć podstawę ustawową, Mając na względzie powyższe inwestycja spełnia warunki zawarte art. 61 ust.1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący przedłożył wszystkie dokumenty i przedstawił wszelkie informacje niezbędne dla wydania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Niezależnie od tego z informacji jakie posiada skarżący, obecnie spółka A. S.A. realizuje inwestycję objętą umową o przyłączenie z dnia 9 lipca 2012 r. - wystąpiła z wnioskiem o lokalizacje inwestycji celu publicznego. Tym bardziej zasadne jest wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem skarżącego dokonując zatem oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ II instancji przekroczył zasadę jego swobodnej oceny, w szczególności oceniając dowód w postaci umowy o przyłączenie z dostawcą energii - spółką A. S.A. z dnia 9 lipca 2012 r. w sposób sprzeczny z logiką i zasadami doświadczenia życiowego. Strona wskazuje także na zaniechanie organu w kwestiach związanych ze stosowaniem art. 10 § 1 kpa, które to uchybienie miało wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Organ nie zawiadomił skarżącego o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, co uniemożliwiło mu podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej - złożenie pisma uzupełniającego odwołanie (jeszcze przed wydaniem decyzji) i wyjaśnienie stanowiska, w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, mianowicie, że umowa o przyłączenie z dostawcą energii - spółką A. S.A. gwarantuje w sposób realny zapewnienie dostaw energii elektrycznej dla planowanej inwestycji. Z uwagi na powyższe naruszenie strona złożyła pismo już po wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Ostatecznie skarżący zauważa, że sprawa toczy się już ponad 2,5 roku, bowiem wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków jednorodzinnych wolno stojących wraz z niezbędną infrastrukturą w ramach zabudowy zagrodowej, przewidzianej dla realizacji na terenie Gminy Ż., oznaczonym geodezyjnie jako działka nr 128/3 oraz część działki 141/3, W. został złożony w dniu 16 września 2010. W tej sytuacji, termin załatwienia sprawy - wydania warunków zabudowy, znacznie odbiega nie tylko od terminów ustawowych, ale też terminów, w których zwyczajowo, przeciętnie, nawet w bardzo skomplikowanych sprawach rozpatrzony jest tego typu wniosek. W sprawach bowiem warunków zabudowy inwestor zazwyczaj otrzymuje je maksymalnie po 4 miesiącach (przy skomplikowanym charakterze sprawy). Skarżący podkreśla, że sprawa była trzykrotnie rozpoznawana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W.. Pierwszym razem sprawa rozpoznawana była na skutek wniesionego przez stronę odwołania od decyzji odmawiającej wydania warunków zabudowy. Decyzją z dnia [...] r. SKO we W. uchyliło decyzję Wójta Gminy Ż.. Drugim razem sprawa była przedmiotem postępowania przed organem II instancji na skutek złożonego przez stronę zażalenia na postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych. I tym razem kolegium uchyliło postanowienie Wójta Gminy Ż.. Trzecim razem sprawa była rozpoznawana przez organ II instancji na skutek zażalenia strony na bezczynność organu I instancji. I w tym przypadku SKO we W. uwzględniło środek odwoławczy, a mianowicie postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu uznało zażalenie skarżącego za uzasadnione, wyznaczając dodatkowy miesięczny termin na załatwienie sprawy, liczony od doręczenia postanowienia organowi pierwszej instancji. Skarżący podkreśla, że pomimo wyznaczonego prawnie postanowieniem terminu ostatecznego załatwienia sprawy, Wójt Gminy Ż. decyzję merytoryczną w niniejszej sprawie (nota bene odmowną) wydał dopiero po 3 miesiącach. Organ I instancji celowo przedłużał postępowanie i swoim zamierzonym działaniem bezzasadnie "blokuje" realizację inwestycji. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie może zostać uwzględniona. Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd rozpoznając skargę ma obowiązek ocenić, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik kontrolowanego postępowania. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji (art. 59 u.p.z.p.). Warunki dopuszczające wydanie decyzji zostały określone w art. 61 u.p.z.p. Celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy jest powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą oraz nałożenie na inwestora warunku w postaci konieczności dostosowania nowej zabudowy do cech urbanistycznych zabudowy zastanej. Cechy nowej zabudowy, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku barku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określenie cech nowej zabudowy jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Realizacja tego obowiązku wymaga wyznaczenia przez właściwy organ wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia). Wyniki tej analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Zagadnieniem, które zdaniem sądu jest istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niniejszej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego można uznać, że spełniony został warunek konieczności zapewnienia niezbędnego dla planowanej inwestycji uzbrojenia terenu, w szczególności w zakresie promesy zaopatrzenia nieruchomości w niezbędną dla prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa rolnego z zabudowa zagrodową energii elektrycznej. Przypomnieć bowiem należy, że stosownie do treści przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe gdy m. in. istniejące lub planowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Na gruncie stanu faktycznego sprawy, organ ocenia jakie uzbrojenie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. Celem tego przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie dostarczenia tzw. mediów w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale wystarczające jest posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Zapewnieniem tym może być każdy dokument wydany przez uprawniony podmiot, w którym uzgadnia zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym posługuje się określeniem uzbrojenia wystarczającego dla zamierzenia budowlanego. Ocena jakie uzbrojenie jest wystarczające następuje w realiach konkretnej sprawy. Zdaniem sądu, wbrew odmiennym twierdzeniom skargi, orzekające w sprawie kompetentne organy prawidłowo przyjęły, że dokumenty, które, w toku postępowania administracyjnego złożył wnioskodawca nie mogą być wystarczające dla uznania, że został (a właściwie zostanie z prawdopodobieństwem prawie równym pewności) spełniony warunek dostarczenia przez dostawcę ilości prądu, odpowiedniego dla prawidłowego funkcjonowania "zabudowy zagrodowej, polegającej na budowie 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących, wraz z niezbędną infrastrukturą, w tym studnią zaopatrującą w wodę oraz zbiornika na ścieki lub oczyszczalni w miejscowości W. na działkach nr 128/3 i cz. działki 128/7, 141/3"- vide wniosek z dnia 16 września 2010 r. W aktach organu pierwszej instancji znajduje się także pismo skierowane w dniu 3 lutego 2011 r. do S. Ł., z którego wynika, że jako obiekt przyłączany A. uznaje tu "zespół 28 budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr 128/3, 128/4, 128/5, 128/6, 128/7, gmina Ż., przy czym w kolejnym piśmie, skierowanym do Urzędu Gminy Ż. wyjaśniono dodatkowo, że "warunki przyłączenie są ważne tylko dla konkretnej inwestycji, określonej w ich treści, tj. obejmującej dokładnie daną ilość budynków o danej mocy, zlokalizowanej na danych działkach. W przypadku dostarczenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy opiewającej na mniejszą ilość budynków wydane warunki przyłączenia nie będą miały zastosowania i sprawa zostanie ponownie poddana analizie - jeśli ta okaże się nieopłacalna A. odmówi przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznej (por. pismo z dnia 23 lutego 2011 r. in fine). W aktach organu pierwszej instancji znajduje się także "umowa o przyłączenie nr [...]" z dnia 9 lipca 2012 r. Z treści tej umowy wynika wprost, że jej przedmiotem jest "przyłączenie obiektu - zespół 28 lokali mieszkalnych w 14 budynkach mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych w miejscowości W. na działce 128/3, 128/4, 128/5 128/6 128/7, gmina Ż. por. umowa w części końcowej akt administracyjnych). Analiza tych, podstawowych w sprawie dowodów, zdaniem sądu, pozwala na stwierdzenie, że prawidłowo orzekające w sprawie organy uznały, iż ani umowa, ani poprzedzające ją pisma, nie mogą stanowić dowodu na okoliczność, że projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Z dokumentów tych, a także oświadczenia pełnomocnika skarżącego, złożonego na rozprawie dnia 2 lipca 2013 r. wynika jednoznacznie, że długofalowym planem inwestycyjnym strony było i jest wybudowanie 14 domów jednorodzinnych dwulokalowych, na działkach stanowiących gospodarstwo rolne uprawiane przez inwestora, a obecny wniosek dotyczy innej inwestycji - dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolno stojących, w zabudowie zagrodowej. Pojęcie zabudowy zagrodowej nie zostało zdefiniowane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast pojecie to precyzuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które w § 3 pkt. 2 wskazuje, że zabudowę zagrodową należy rozumieć jako kompleks złożony z budynków mieszkalnych, gospodarskich i inwentarskich w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Jest zatem nierozerwalnie związana z produkcją rolną (płodów rolnych), wytworzoną i przeznaczoną na handel. W konsekwencji zapotrzebowanie na energię elektryczną w gospodarstwie rolnym (z uwzględnieniem zabudowy zagrodowej), jest oczywiście inne niż dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Musi bowiem uwzględniać konieczność obsługiwania maszyn i urządzeń niezbędnych do produkcji rolnej - zwierzęcej lub roślinnej. Trzeba bowiem mieć na względzie, że skarżący chce zrealizować swój projekt jako zabudowę zagrodową, co powodowało, że organ lokalizacyjny nie prowadził analizy stanu zagospodarowanie nieruchomości sąsiednich, wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla takiej inwestycji, zatem umowa między skarżącym i A. S.A. nie jest wiążąca, zaś nie jest rzeczą sądu w niniejszym postępowaniu rozważać konsekwencje nie wywiązania się przez którąś ze stron z podpisanej umowy o charakterze cywilno-prawnym. Przechodząc do zarzutów skargi należy podnieść, że zdaniem sądu, nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. Organy dostatecznie i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, nie naruszając przepisów postępowania, dotyczących zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w zakresie wskazanym w skardze. Nie naruszył także organ drugiej instancji art. 10 kpa, bowiem nie prowadził sam żadnego postępowania dowodowego, a zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych jedynie w sytuacji prowadzenia postępowania dowodowego może dojść do pogwałcenia tego przepisu. Jeśli chodzi o długość postępowania administracyjnego, to istotnie w organie pierwszej instancji terminy kodeksowe zostały znacznie przekroczone, ale ta okoliczność może dać podstawę do uwzględnienia zażalenia na bezczynność, co w kontrolowanym postępowaniu miało miejsce, natomiast samo przez się nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. Natomiast w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego sąd nie po dzielił także i tych zarzutów, co znalazło wyraz w szerokich wywodach we wcześniejszej części motywów orzeczenia. Reasumując, wobec bezzasadności skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 ppsa.