II SA/Wr 336/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 22 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 14 kwietnia 2021 r. Nr SKO 4132/6/2021 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania przedsięwzięcia oddala skargę w całości. Marszałek Województwa Dolnośląskiego zwrócił się pismem z 14.01.2021 r., do Prezydenta Miasta W. na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy z 14.12.2012r. o odpadach (Dz. U. ) o opinię w formie postanowienia w sprawie z wniosku E. sp. z o.o. z/s w W. o zmianę decyzji Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 15.04.2015 r. (nr O 107/2015), udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów na terenie zakładu produkcji innowacyjnego paliwa energetycznego z odpadów poflotacyjnych, zlokalizowanego przy ul. [...] w W. Postanowieniem z 27.01.2021 r. (nr BŚK.6234.1.2021) Prezydent Miasta W. zaopiniował negatywnie zmianę decyzji Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 15.04.2015 r. zakresie przedstawionym we wniosku (wraz z uzupełnieniami). W uzasadnieniu organ wskazał, że E. sp. z o.o. wniosła o zmianę zezwolenia, odwołując się do wymogów prawnych określonych art. 14 ustawy z 20.07.2018 r. o ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1592). Zgodnie z tym przepisem wniosek o zmianę posiadanej decyzji powinien dotyczyć: 1) maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku; 2) największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 3) całkowitej pojemności (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 4) proponowanej formy i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a ustawy o odpadach. Udzielone decyzją z 15.04.2015 r. zezwolenie obejmowało przetwarzanie w procesie R5 w instalacji (przetwarzanie odpadów z flotacyjnego wzbogacania węgla) oraz w procesie R13 (magazynowaniu odpadów w wiacie magazynowej), 400 000 Mg/rok odpadów o kodzie 01 04 81, tj. odpadów z flotacyjnego wzbogacania węgla innych niż wymienione w 01 04 80. Objęty zezwoleniem odzysk prowadzony jest na terenie działek nr [...] i nr [...] (obecnie [...]), obręb S. Zgodnie z przedłożonym wnioskiem maksymalną łączną masę odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie określono na 1200 Mg (600 Mg w wiacie magazynowej i 600 Mg w części pola magazynowego). Prezydent Miasta W. wskazał przy tym na brak jednoznacznych informacji dotyczących dokonanego przez spółkę w dniu 05.01.2021 r. uzupełnienia, w którym zadeklarowano pozostanie przy pierwotnym tonażu wiaty, tj. 600 Mg. Według organu w przedłożonych dokumentach brak jest informacji o maksymalnej masie poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej łącznej masie wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w okresie roku. Największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie została określona na 1200 Mg. Taką samą wartość wskazano przy określeniu całkowitej pojemności instalacji. Ponadto organ stwierdził, że w wydanym zezwoleniu nie doszukano się miejsca magazynowania odpadów jakim jest pole magazynowe. Oceniając natomiast wskazanie we wniosku pola magazynowego, jako miejsca krótkotrwałego, incydentalnego i awaryjnego zrzutu odpadów w przypadku awarii sprzętu mechanicznego, to zdaniem organu I instancji, takie magazynowanie odpadów odpowiada definicji z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach. Wobec powyższego zachodzi konieczność nie tylko dostosowania zezwolenia do obowiązujących przepisów ale również zmiany w zakresie miejsc magazynowania odpadów, co nie zostało zawarte we wniosku. Dodatkowo analizując przedłożony wniosek z ortofotomapą, obrazującą stan terenu należącego do spółki na przestrzeni poszczególnych lat, organ współdziałający stwierdził, że odpady magazynowane są nie tylko pod wiatą znajdującą się na działce nr [...] (ówcześnie działka nr [...]) ale również na terenie działki nr [...], która nie jest objęta zezwoleniem na przetwarzanie odpadów ani wydaną przez Prezydenta Miasta W. decyzją z 22.08.2011 r. (nr 8/2011) o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa zakładu do produkcji innowacyjnego paliwa energetycznego z odpadów poflotacyjnych w rejonie ul. [...] w W." (działki nr [...], [...]). Powyższe oznacza, że nastąpiła zmiana w prowadzonej działalności, tj. w przedsięwzięciu mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Organ pierwszej instancji wskazał również, że objęte wnioskiem działki o numerach: [...] i [...], podlegają ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru pokopalnianego w rejonie ulic [...] – [...] w W. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z [...]12.2012 r. Przedmiotowe działki położone są na terenie oznaczonym w planie symbolem ZE/[...] - obszar zrekultywowanej hałdy. Na tym terenie plan dopuszcza: 1) wprowadzenie nowej zieleni urządzonej i nieurządzonej; 2) wprowadzenie rozwiązań służącym stabilizacji hałdy i ograniczających zagrożenie wystąpienie na jej obszarze wzmożonych procesów erozyjnych; 3) obiekty małej architektury i inne tego typu obiekty uatrakcyjniające tereny zieleni; 4) urządzenia sportowe i rekreacyjne; 5) obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej. Wobec powyższego Prezydent Miasta W. stwierdził brak zgodności przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów na terenie Zakładu produkcji innowacyjnego paliwa energetycznego z odpadów poflotacyjnych z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto powołując się na analizę ortofotomapy z lat 2015-16 oraz 2019 (brak map z okresu 2017-2018) oraz biorąc pod uwagę posiadane z urzędu informacje, zdaniem organu I instancji, zachodzi w sprawie domniemanie, że w tych latach spółka nie prowadziła działalności związanej z przetwarzaniem odpadów. Powyższa okoliczność wymaga weryfikacji w ramach prowadzonego postępowania, gdyż w myśl art. 48 pkt 5 ustawy o odpadach zezwolenie na przetwarzanie odpadów wygasa jeżeli podmiot objęty zezwoleniem nie prowadził działalności objętej zezwoleniem przez 2 lata. Na postanowienie Prezydenta Miasta Wrocławia zażalenie złożyła E. sp. z o.o. Spółka wnosząc o jego uchylenie oraz pozytywne zaopiniowanie wniosku o zmianę decyzji, zarzuciła organowi I instancji naruszenie: 1) art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne i błędne ustalenie, że spółka w złożonym wniosku o zmianę decyzji udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów nie wskazała maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów oraz maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w okresie roku, podczas gdy treścią pisma z 16.11.2020 r. skierowanego do Marszałka Województwa Dolnośląskiego w toku prowadzonego postępowania i zawierającego dodatkowe wyjaśnienia, wprost udzieliła informacji o maksymalnej masie poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej łącznej masie wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w ciągu roku; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne i błędne ustalenie, że spółka magazynowała odpady na terenie działki nr [...] (wcześniej: [...]) poza zadaszoną halą - wiatą magazynową i na terenie działki nr [...], podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że spółka nie składowała na terenie tych działek odpadów (po flotacji węgla); 3) art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ustalenie, że spółka w latach 2015- 2016 i 2019 nie prowadziła działalności związanej z przetwarzaniem odpadów, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 48 pkt 5 ustawy o odpadach i uznania, że zezwolenie na przetwarzanie odpadów wygasło, podczas gdy w tych latach spółka prowadziła działalność w zakresie przetwarzania odpadów; 4) art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przeznaczenie terenów wykorzystywanych przez spółkę w ramach działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów zostało zmienione miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego już po uzyskaniu przez nią odpowiednich decyzji administracyjnych i rozpoczęciu prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania odpadów, w związku z czym przedmiotowe tereny mogą być wykorzystywane w dotychczasowy sposób; 5) art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy zamierzony przez spółkę sposób gospodarowania odpadami nie jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z 14.04.2021 r. (nr SKO 4132/6/2021), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, że opinia wydawana na podstawie regulacji zawartej w art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach – dotyczy tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego. Powołując się na treść art. 14 ustawy z 20.07.2018 r. o ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji dotyczącej przyjętej podstawy wydania negatywnej opinii. Organ odwoławczy wskazał, że biorąc pod uwagę treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz będącego nadal w obiegu prawnym zezwolenia na zbieranie odpadów można stwierdzi, że nastąpiły zmiany w prowadzonej działalności. W szczególności organ ten zauważył, że wydanym zezwoleniu na zbieranie odpadów nie określono miejsca magazynowania odpadów jakim jest pole magazynowe. Kolegium w tym zakresie podzieliło stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym, pomimo że we wniosku o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów zostało określone, że pole magazynowe jest tylko i wyłącznie miejscem krótkotrwałego, incydentalnego i awaryjnego zrzutu odpadów w przypadku awarii sprzętu mechanicznego, to jednak takie magazynowanie odpadów wpisuje się w zakres art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach. Wobec powyższego zachodzi konieczność nie tylko dostosowania zezwolenia do obowiązujących przepisów ale również zmiany w zakresie miejsc magazynowania odpadów, co nie zostało zawarte we wniosku. Ponadto Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji na temat magazynowania odpadów poza wiatą znajdującą na działce nr [...], w tym także na terenie działki nr [...], która nie jest objęta zezwoleniem na przetwarzanie odpadów ani decyzją środowiskową. Według Kolegium, zmiana zezwolenia na gospodarowanie odpadami w zakresie miejsc magazynowania wymaga zastosowania trybu, o którym mowa w art. 155 k.p.a. Taka zmiana wiąże się z tym, że wnioskodawca musi do wniosku dołączyć wszystkie wymagane informacje (art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach) oraz wszystkie wymagane dokumenty wskazane w art. 42 tej ustawy, w tym operat przeciwpożarowy, zaświadczenia o niekaralności, decyzję o warunkach zabudowy, jeśli jest wymagana, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jeśli była wymagana oraz zabezpieczenie roszczeń, o którym mowa w art. 48a ust. 1 ustawy o odpadach. Pomimo braku wskazania pola magazynowanego w obowiązujących decyzjach/zezwoleniach wnioskodawca w dalszym ciągu przewiduje magazynowanie w tym miejscu odpadów, co znajduje swoje odzwierciedlenie w przedłożonych dokumentach (w tym w piśmie z 05.01.2021 r.) kierowanym do Marszałka Województwa Dolnośląskiego. Kolegium podzieliło również stanowisko pierwszej instancji na temat braku w przedłożonej dokumentacji informacji o maksymalnej masie poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w okresie roku. Dokonując analizy przedłożonego wniosku pod kątem prawa miejscowego Kolegium podzieliło stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu na temat brak zgodności przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów na terenie prowadzonego przez spółkę zakładu z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zażalenia Kolegium wskazało, że zgodnie z wnioskiem maksymalna łączna masa odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie wynosi 1200 Mg (600 Mg w wiacie magazynowej i 600 Mg w części pola magazynowego). Maksymalna masa odpadów magazynowanych w tym samym czasie, równa największej masie odpadów, również kształtowała się na poziomie 1200 Mg (pisma strony z 28.02.2020 r. oraz 30.04.2020r.). Oba pisma dotyczyły dwóch miejsc magazynowania, podczas gdy w dokumentach widnieje tylko jedno miejsce magazynowania, tj. wiata magazynowa. Kolegium zauważyło przy tym, że w przywołanym przez spółkę piśmie z 16.11.2020r. znajduje się stwierdzenie, tu cyt.: "Jeśli wydanie zgody na jego istnienie byłoby niemożliwe, z przyczyn formalnych, w przedmiotowym postępowaniu, to zwracamy się z prośbą o wydanie decyzji na magazynowanie 1200 ton mułu węglowego w miejscu do tego przeznaczonym, czyli wiaty magazynowanej", a także wskazuje się, że wiata magazynowa umożliwia ciągłe, bezpieczne składowanie 1200 ton mułu węglowego. Kolegium stwierdziło wobec tego, że powyższy fragment wniosku nie znajduje odzwierciedlenia w przedłożonym wraz z nim operacie przeciwpożarowym. Odnosząc się z kolei do ostatniego z uzupełnień (z 05.01.2021r.), Kolegium zauważyło, że zadeklarowano w nim pozostanie przy pierwotnym tonażu wiaty, tj. 600 Mg oraz incydentalnym magazynowaniu odpadów na polu magazynowym, które w ocenie organu odwoławczego, nie jest ujęte w zezwoleniu, ani decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przy tak skonstruowanej treści wniosku i uzupełnień, Kolegium nie doszukało się informacji o maksymalnej masie poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w okresie roku. Uzupełnienie to również nie wskazywało jaka ilość odpadów będzie magazynowana na polu magazynowym. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Kolegium, to na Marszałku spoczywa obowiązek przeanalizowania przedłożonego wniosku pod katem spełnienia wymagań formalnych i merytorycznych. Dopiero ostatecznie uzupełniony wniosek winien być przedmiotem opinii organu współuczestniczącego. Oceniając zawarte w piśmie z 16.11.2020 r. twierdzenia na temat tego, że spółka posiada warunki techniczne i organizacyjne dla magazynowania 400 000 ton odpadów poflotacyjnych, Kolegium stwierdziło, że powyższa wartość nie wskazuje, czy jest to maksymalna masa poszczególnych rodzajów odpadów, czy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w okresie roku. Wskazana informacja odnosiła się do wyjaśnienia warunków technicznych i organizacyjnych na terenie zakładu dających możliwości przetworzenia 400 000 ton mułu węglowego w skali roku (zdolności przeróbczej instalacji) a nie poszczególnych mas magazynowania odpadów. Kolegium podtrzymało również stanowisko organu pierwszej instancji na temat informacji wynikających z analizy ortofotomap w poszczególnych latach, które nie potwierdzają twierdzeń spółki na temat jedynie krótkotrwałego, incydentalnego i awaryjnego zrzutu odpadów na polu magazynowym. Ponadto Kolegium zauważyło, że w przedłożonym operacie przeciwpożarowym pole magazynowe mułu węglowego służące do magazynowania 600 Mg mułu węglowego wskazano poza terenem działki nr [...] (ówcześnie działka [...]), na której to według obowiązującego zezwolenia prowadzony jest odzysk odpadów. Dokonując weryfikacji powyższej informacji w oparciu o dostępną na stronie: https://geoportal.dolnyslask.pl/ - ortofotomapą na przestrzeni poszczególnych lat, Kolegium stwierdziło, że potwierdza ona fakt magazynowania odpadów nie tylko pod wiatą znajdującą się na działce [...] (ówcześnie działka [...]) i nie tylko incydentalnie na terenie tej działki, ale również na terenie działki [...], która nie jest objęta zezwoleniem na przetwarzanie odpadów ani decyzją środowiskową z 22.08.2011 r. Odnosząc się do kwestii przerw w prowadzeniu działalności związanej z przetwarzaniem odpadów, Kolegium zauważył, że w przypadku prowadzenia działalności związanej z odpadami posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów (art. 66 ust. 1 ustawy o odpadach). Do sprawowania kontroli nad prowadzoną przez skarżącego działalnością właściwym jest Marszałek Województwa Dolnośląskiego oraz Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska. Organ opiniujący nie jest uprawnionym do prowadzenia kontroli działalności wykonywanej w zakresie przetwarzania odpadów, stąd też nie miał podstaw prawnych do badania dokumentów wytworzonych przez spółkę w związku z wykonywaną przez nią działalnością. Według Kolegiom, organ współdziałający jedynie zasugerował organowi wiodącemu, sprawdzenie okoliczności dotyczących braku prowadzenia we wskazanych latach działalności związanej z przetwarzaniem odpadów. Powyższe okoliczności powinno być dopiero zweryfikowane w ramach prowadzonego postępowania. Ustosunkowując się do zarzutu zażalenia dotyczącego niezastosowania w sprawie przepisu art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zdaniem Kolegium, spółka pominęła fakt, że do magazynowania odpadów przeznaczono oprócz wiaty magazynowej, legalnie wykorzystywanej w dotychczas prowadzonej działalności, nowe miejsce magazynowania odpadów. Teren, który może być wykorzystywany w sposób dotychczasowy do prowadzenia przetwarzania odpadów, to teren określony w wydanym przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego zezwoleniu na przetwarzanie odpadów, tj. działka nr [...] oraz nr [...]. Inne nieruchomości nie zostały ujęte w zezwoleniu na prowadzenie działalności związanej z przetwarzaniem odpadów. Natomiast spółka prowadzi działalność również na innej nieruchomości (co znajduje potwierdzenie m.in. w przedłożonym operacie przeciwpożarowym), którą obecnie próbuje zalegalizować. Kolegium uznało wobec tego, że Prezydent nie naruszył wskazanych przepisów prawa materialnego, jak również przepisów procedury administracyjnej. Złożony w sprawie wniosek o zmianę zezwolenia ogranicza listę rodzajów zbieranych odpadów, ale również zmienia miejsce oraz sposób magazynowania odpadów. Za trafne uznano stanowisko organu I instancji, że skoro spółka wnioskuje o zmiany prowadzące do zmiany zrealizowanego przedsięwzięcia, to winna wówczas uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium uznało, że brak potrzeby uzyskania w poprzednim stanie prawnym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie rodzi po stronie wnioskodawcy tzw. praw nabytych i automatycznego zwolnienia z tego obowiązku także w razie zmiany stanu prawnego. W rozpatrywanym przypadku nie wystąpił wyjątek opisany przez normę określoną przepisem art. 72 ust. 2a ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powołane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu wniosła E. sp. z o.o. z/s w W., zarzucając naruszenie przepisu prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na błędnym uznaniu, że Prezydent Miasta W. posiada kompetencję do ogólnej merytorycznej oceny treści wniosku o wydanie decyzji zmieniającej decyzję udzielającą zezwolenia na przetwarzanie odpadów, podczas gdy prezydent nie jest organem z mocy prawa władnym do oceny spełnienia przesłanek wniosku o zmianę decyzji udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów, takie kompetencje zgodnie z ustawą o odpadach powierzone zostały marszałkowi województwa, a nie prezydentowi miasta, co skutkowało niezasadnym uznaniem przez SKO za prawidłowe działanie Prezydenta, w zakresie w jakim dokonał on oceny merytorycznej przesłanek przedmiotu rozstrzygnięcia, które nie leżą w zadaniach organu opiniującego, a więc w tym przypadku wychodzą poza kwestie dotyczące zgodności wniosku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) art. 106 § 1, art. 7a, art. 7b k.p.a. w związku z art. 41 ust. 3 pkt 1 oraz art. 46 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, polegające na błędnym uznaniu przez Kolegium, że Prezydent Miasta W. posiada kompetencję do pełnej merytorycznej oceny treści wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w tym stwierdzenia przesłanek do wydania decyzji odmownej, podczas gdy Prezydent Miasta W. nie jest organem z mocy prawa władnym do oceny spełnienia przesłanek do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów - te kompetencje zgodnie z ustawą o odpadach powierzone zostały marszałkom województw, a nie prezydentom miast; 3) art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przeznaczenie terenów wykorzystywanych przez stronę skarżącą w ramach działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów zostało zmienione miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego już po uzyskaniu przez skarżącą odpowiednich decyzji administracyjnych i rozpoczęciu prowadzenia działalności w tym zakresie, w związku z czym przedmiotowe tereny mogą być wykorzystywane w dotychczasowy sposób; 4) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz jego dowolną ocenę, a także niepodejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w szczególności nieuwzględnienie wszystkich podnoszonych argumentów strony skarżącej w przedmiotowym postępowaniu, w tym w szczególności poprzez: - stwierdzenie, że w złożonym przez spółkę wniosku o zmianę decyzji nie określono maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów oraz maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, podczas gdy, w wykonaniu zobowiązania Marszałka Województwa, w pismem z 16.11.2020 r. skarżąca strona złożyła odpowiednie wyjaśnienia, - stwierdzenie, że skarżąca spółka nie prowadziła działalności objętej decyzją w latach 2016-2019 (odmiennie do ustaleń Prezydenta Miasta W., który uznał, że skarżąca nie prowadziła działalności w latach 2015-2016 oraz 2019) w oparciu o faktury sprzedażowe wystawione przez skarżącą spółkę, w sytuacji gdy SKO nie udowodniło swoich twierdzeń a przykładowe faktury sprzedażowe nie świadczą o nieprowadzeniu działalności w pozostałych okresach; - uznanie na podstawię map pochodzących ze strony: https://geoportaldolnyslask.pl, że skarżąca magazynowała odpady na terenie działek nr [...] (wcześniej: [...]) oraz [...], podczas gdy takie mapy uniemożliwiają precyzyjne ustalenie rodzaju składowanych produktowy oraz okresu ich składowania; - stwierdzenie braku zgodności przedsięwzięcia skarżącej spółki z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy zgodność przedsięwzięcia została prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 12.06.2013 r., sygn. akt II SA/Wr 259/13; 5) art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, pomimo że postanowienie to wydane zostało z uchybieniem norm prawa materialnego i procesowego polegającym na rozszerzeniu przedmiotu opinii na kwestie dotyczące rozstrzygnięcia wniosku o zmianę decyzji udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów, które nie wiążą się z zadaniami Prezydenta Miasta W. jako organu opiniującego, co stanowiło główną przesłankę wydania opinii negatywnej. Wobec przedstawionych zarzutów skarżąca strona wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi rozwinięto sformułowane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej: p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy cytowanej już wyżej ustawy z 14.12.2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020r., poz. 797 ze zm.). Zaskarżone postanowienie zapadło w związku wystąpieniem Marszałka Województwa Dolnośląskiego do Prezydenta Miasta W. o zajęcie stanowiska - w formie opinii wydanej na podstawie art. 41 ust. 6a powołanej ustawy - dotyczącego wniosku E. sp. z o.o. o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów udzielonego decyzją Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 15.04.2015 r. (nr O 107/2015). Zgodnie z art. 41 ust. 6a ustawy o opadach organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia. W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 ustawy z 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną (ust. 6b). Wystąpienie skarżącej spółki o zmianę zezwolenia wynika z obowiązku nałożonego art. 14 ust. 1 ustawy z 20.07.2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592). Zgodnie z tym przepisem - posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do 05.03.2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji, wskazując we wniosku: 1) maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku; 2) największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 3) całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 4) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a ustawy zmienianej w art. 1. Na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmieniającej do wniosku, o którym mowa w ust. 1, posiadacz odpadów dołącza: 1) operat przeciwpożarowy, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1; 2) zaświadczenia o niekaralności, o których mowa w art. 42 ust. 3a pkt 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1; 3) oświadczenie o niekaralności, o którym mowa w art. 42 ust. 3a pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1; 4) oświadczenie, że w stosunku do posiadacza odpadów będącego osobą: a) fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, b) prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza odpadów prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna - nie wydano, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1, ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194 tej ustawy, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł; 5) oświadczenie, że wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady nadzorczej posiadacza odpadów nie jest lub nie był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego przedsiębiorcy: a) w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub b) któremu wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194 ustawy zmienianej w art. 1, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł - za naruszenia popełnione w czasie, gdy jest lub był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu tego innego przedsiębiorcy; 6) postanowienie, o którym mowa w art. 42 ust. 4c ustawy zmienianej w art. 1; 7) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku gdy dla terenu, którego wniosek dotyczy, nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, chyba że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagane. Stosownie do art. 14 ust. 4 ustawy zmieniającej, jeżeli posiadacz odpadów nie złoży wniosku spełniającego wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w zakresie określenia wymagań dotyczących zbierania lub przetwarzania odpadów, wygasa. Powołana regulacja upoważniająca wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów, do zajęcia stanowiska w formie opinii, nie daje wytycznych co do kryteriów, jakimi powinien kierować się organ opiniujący. Trafnie istotę tego współdziałania przedstawił WSA w Krakowie wyroku z 22.11.2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1117/19. Wskazano w nim mianowicie, że: "Wydawanie opinii, kiedy tak wymaga odpowiednia norma kompetencyjna w trybie art. 106 k.p.a. stanowi formalną przesłankę wydania decyzji administracyjnej w tym znaczeniu, iż organ prowadzący postępowanie jest obowiązany uzyskać takie stanowisko przed wydaniem decyzji, zaś organ współdziałający jest obowiązany przed tym dniem odpowiednio przedstawić swoje stanowisko w sprawie. Zwrot w brzmieniu: "jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ w postaci wyrażenia opinii" - w ocenie Sądu nie może być natomiast odczytywany jako ustanawiający jakąkolwiek zależność treściową merytoryczną (materialną) decyzji administracyjnej od stanowiska opiniującego organu współdziałającego, czy też związanie organu wydającego decyzję treścią tego stanowiska. Niezależnie od powyższej konstatacji trzeba stwierdzić, że zgodnie z art. 6 k.p.a. formułującym zasadę praworządności i stanowiącym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa - przedmiotowe opinie powinny być wydawane na podstawie prawa i zgodnie z prawem." Jak dalej zauważył WSA w Krakowie formułowana przez organ opinia powinna być oparta o porządek prawny i powinna zasadniczo nawiązywać do kompetencji i zadań publicznych organu, zbieżnych z istotą sprawy, w której ma być wydana decyzja. Zaakcentowano, że pomimo niewiążącego dla organu rozstrzygającego sprawę/organu decyzyjnego charakteru opinii, jej treść może być dowolna lub/i obojętna wobec prawa, gdyż inaczej nie miało by ratio legis jej zażalenie do organu wyższego stopnia, a także możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego. Sąd podziela przedstawiony wyżej pogląd. Opinia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) podejmowana na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, powinna nawiązywać do okoliczności faktycznych relewantnych ze względu na kompetencje i zadania publiczne organu współdziałającego zbieżne z istotą sprawy. W opinii organ może i powinien odnieść się także do okoliczności warunkujących wydanie zezwolenia na zbieranie lub przetwarzania odpadów, do których art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach zalicza nie tylko zgodność zamierzonego gospodarowania odpadami z prawem miejscowym, ale także szeroko rozumianą zgodność przedsięwzięcia z pozostałymi przepisami prawa. Dlatego organ opiniujący powinien ustalić stan faktyczny w zakresie okoliczności istotnych dla dokonania przez niego oglądu sprawy, co do której zajmuje stanowisko. Po drugie, zakres postępowania wpadkowego wyznaczony jest ramami postępowania głównego, zatem organ zajmujący w ramach postępowania wpadkowego stanowisko w sprawie powinien uczynić to w taki sposób, aby organ prowadzący postępowanie mógł z wykorzystaniem wydanego postanowienia wydać finalne rozstrzygnięcie. Nie znaczy to jednak, że zobligowany jest do ustalenia okoliczności uzasadniających merytoryczne rozstrzygnięcie w takim zakresie, jak ma to uczynić organ załatwiający sprawę. Po trzecie należy zaznaczyć, że taka opinia nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego zezwolenie, bowiem w przypadku wydania negatywnej opinii, ustawodawca nie przewidział obligatoryjnej odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów przez organ właściwy. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności kontrolowanej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Sąd stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie organy w sposób rzetelny wykazały brak podstaw do pozytywnego zaopiniowania zmiany decyzji Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 15.04.2015 r. (nr O 107/2015), udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów na terenie zakładu produkcji innowacyjnego paliwa energetycznego z odpadów poflotacyjnych, zlokalizowanego przy ul. [...] w W. W tym zakresie Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, istotne dla sprawy ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na ich podstawie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy stwierdzić, że punktem wyjścia dla podjęcia przez organ współdziałający negatywnej opinii była analiza treści wniosku skarżącej strony w sprawie zmiany udzielonego w 2015 r. zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W tym zakresie organ współdziałający uwzględnił fakt, że do wniosku dołączono Operat przeciwpożarowy sporządzony w sierpniu 2019 r. oraz kopię postanowienia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w W. z 05.09.2019 r. o wyrażeniu zgody na zastosowanie warunków ochrony przeciwpożarowej zawartych w ww. operacie przeciwpożarowym. Dokonując analizy złożonego wniosku oraz przedłożonych dokumentów pod kątem spełnienia wymagań wynikających z przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z 20.07.2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, orzekające w sprawie organy doszły do przekonania, że nie spełnia on wymogu określenia w sposób jednoznaczny kluczowych parametrów instalacji, które dotyczyły maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku. Takie stanowisko było podyktowane stwierdzeniem szeregu istotnych rozbieżności w treści wniosku, których skarżąca spółka, pomimo kilkukrotnych wezwań organu prowadzącego postępowanie główne, nie usunęła. Przyjdzie wobec tego wskazać, że we wniosku z 28.02.2020 r., którym zainicjowano postępowanie w sprawie, spółka podała, że maksymalna masa odpadów (mułów węglowych) w tym samym czasie ze względu na charakter materiału i wielkość produkcji będzie magazynowana: w części wiaty o wymiarach 20mx4mx5m=400m³ przeznaczonej na magazynowanie mułu węglowego. Gęstość objętościowa mułu węglowego wynosi 1,5 tony na m³, co w przeliczeniu daje 400m³x1,5=600 ton; w części pola magazynowego mułu węglowego o wymiarach 30mx35m, gdzie jest przewidywane maksymalne magazynowanie 600 ton mułu węglowego. W sumie maksymalne masa odpadów magazynowanych w tym samym czasie została we wniosku określona na 1200 ton. We wniosku znalazło się również stwierdzenie, że największa masa odpadów, która mogłaby być magazynowana w tym samym czasie jest zgodna z maksymalną masą odpadów. Ponadto podaje się, że całkowita pojemność (wyrażona w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów wynosi 1200Mg. W przedłożonym Operacie przeciwpożarowym na stronie 14 wskazuje się, że na terenie zakładu przetwarzany jest wyłącznie jeden rodzaj odpadów (odpad z flotacyjnego wzbogacania węgla), w maksymalnej ilości na placu w jednym czasie wynoszącej 400 000 Mg. Z kolei na stronie 17 i 18 Operatu, podaje się dwa miejsca składowania, tj. wiatę magazynową oraz pole magazynowe mułów odpadowych, gdzie w każdym będzie po 600 000 kg mułu węglowego. Powyższe wartości spółka potwierdziła w piśmie z 30.04.2020 r. Wskazała w nim, że największa masa odpadów, która mogłaby być magazynowana w tym samym czasie jest zgodna z maksymalną masą odpadów. Ponadto wskazała, że największa masa odpadów - 1200 ton, która mogłaby być magazynowana w tym samym czasie jest zgodna z maksymalną masą odpadów - 1200 ton. W kolejnym piśmie z 16.11.2020 r. spółka wyjaśniła, że pole magazynowe jest tylko i wyłącznie miejscem krótkotrwałego, incydentalnego i awaryjnego zrzutu odpadów węglowych w wypadku awarii sprzętu mechanicznego służącego do wyładowywania mułu węglowego w wiacie magazynowej, a ponadto jego istnienie nie jest warunkiem koniecznym poprawnego funkcjonowania instalacji. W związku z tym wskazała, że jeżeli wydanie zgody na jego istnienie byłoby niemożliwe z przyczyn formalnych w przedmiotowym postępowaniu, to występuje o wydanie decyzji na magazynowanie 1200 ton mułu węglowego w miejscu do tego przeznaczonym, czyli wiacie magazynowej. Wyjaśniając warunki techniczne i organizacyjne na terenie zakładu dające możliwość przetwarzania 400 000 ton mułu węglowego w skali roku, spółka wyjaśniła m.in., że dysponuje terenem (dz. nr [...] i [...]), w których zlokalizowana jest wiata magazynowa umożliwiająca ciągłe, bezpieczne składowanie 1200 ton mułu węglowego, co daje możliwość przerobienia w skali roku 400 000 ton odpadów poflotacyjnych. Z kolei w uzupełnieniu wniosku datowanym na 05.01.2021 r. spółka wyjaśniła, że zgodnie z przedłożonym operatem przeciwpożarowym, w którym wyliczono gęstość obciążenia dla wiaty magazynowej, w której magazynowane jest do 600 ton odpadów poflotacyjnych, pozostaje przy pierwotnie podanym tonażu, tj. 600 ton. Biorąc pod uwagę przedstawione informacje, w ocenie Sądu, prawidłowo organ współdziałający wykazał liczne wątpliwości dotyczące braku podania jednoznacznej informacji na temat maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w okresie roku. Jeżeli nawet przyjąć, że posiadane przez spółkę warunki techniczne i organizacyjne dla magazynowania 400 000 ton odpadów poflotacyjnych stanowią jednocześnie maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w okresie roku, to powstaje w tym przypadku wątpliwość dotycząca możliwości przetworzenia 400 000 ton mułu węglowego w skali roku w przypadku gdy z ostatniego uzupełnienia z 05.01.2021 r. wynika, że na terenie zakładu będzie wykorzystywana tylko wiata magazynowa, która zgodnie z operatem przeciwpożarowym, biorąc przy tym pod uwagę podaną gęstość objętościową mułu węglowego (1,5 tony na m³), umożliwia ciągłe i bezpieczne składowanie 600 ton mułu węglowego. Nie można przy tym nie zauważyć, że spółka przy stałych wartościach dotyczących gęstości objętościowej mułu węglowego oraz wymiarów hali magazynowej, podaje we wniosku z 16.11.2020 r., że umożliwia ona składowanie 1200 ton mułu węglowego, co daje możliwość przerobienia w skali roku 400 000 ton odpadów poflotacyjnych, aby następnie we wniosku z 05.01.2021 r. twierdzić, że wraca do pierwotnych założeń wskazanych we wniosku z 28.02.2020 r., gdzie podano tonaż wiaty magazynowej na 600 ton. Powstaje wobec tego pytanie, skoro w pierwotnej wersji wniosku spółka podała, że osiągnięcie skali działalności w postaci możliwości przerobienia w ciągu roku 400 000 ton odpadów poflotacyjnych możliwe było przez skorzystanie z dwóch miejsc magazynowych, tj. wiaty magazynowej oraz pola magazynowe mułów odpadowych, gdzie w każdym będzie po 600 ton mułu węglowego, to w jaki sposób będzie możliwe przetworzenie takiej samej ilości odpadów, w sytuacji wykorzystania tylko wiaty magazynowej o tonażu 600 ton. Na powyższe pytania spółka nie udzieliła odpowiedzi zarówno w zażaleniu a później w skardze. Biorąc zatem pod uwagę, że art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach nie ogranicza zakresu opinii wydanej na podstawie tego przepisu, to w ocenie Sądu, organ opiniując był uprawniony do weryfikacji wniosku spółki z punktu widzenia spełnienia wymogów wynikających z art. 14 ust. 1 ustawy z 20.07.2020 r. Są to niewątpliwie okoliczności warunkujące zmianę udzielonego spółce zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Do zakresu przedmiotowego opinii wydawanej na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach niewątpliwie zalicza się ocenę zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach przesłanką odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest stwierdzenie niezgodności zamierzonego sposób gospodarowania odpadami z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Również okoliczności związane z prowadzeniem przetwarzania odpadów na określonym terenie należą do okoliczności związanych z istotą sprawy, do których powinien się odnieść organ w wydanej opinii. Jeżeli zatem przepisy ustawy wymagają, by w zezwoleniu na przetwarzanie odpadów wskazać miejsce i sposób magazynowania oraz rodzaju magazynowanych odpadów (art. 43 ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy o odpadach), to tym samym okoliczności związane z rozszerzeniem prowadzonej działalności o dodatkowe miejsca magazynowania odpadów, zaliczyć należy do okoliczności tego rodzaju, do których mógł i powinien odnieść się organ wydający opinię w trybie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach. Biorąc pod uwagę dokonane w sprawie ustalenia nie zasługuje na aprobatę zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie. Skarżąca spółka pomija w skardze okoliczność, że w świetle tego przepisu może legalnie wykorzystywać do magazynowania odpadów jedynie wiatę magazynową. Prezydent Miasta W. w żaden sposób nie zakwestionował możliwości legalnego wykorzystania - w sposób dotychczasowy - do prowadzenia przetwarzania odpadów, terenu działek nr [...] i [...]. Wskazał natomiast, że korzystanie z innych nieruchomości, które nie zostały ujęte w zezwoleniu na prowadzenie działalności związanej z przetwarzaniem odpadów, pozostaje w sprzeczności z postanowieniami planu miejscowego. Organ współdziałający wykazał, że plan miejscowy w stosunku do opisanej we wniosku działalności przewiduje istotne ograniczenia w tym zakresie. Przedstawione w tym zakresie stanowisko organu współdziałającego w żadnym stopniu nie ogranicza organu właściwego do wydania decyzji, który będzie mógł w postępowaniu wyjaśniającym zweryfikować podane w skardze informacje na temat nieścisłości dotyczących uznania na podstawie ortofotomap okoliczności związanych z magazynowaniem odpadów na terenie działek nr [...] (wcześniej: [...]) oraz [...]. W ocenie Sądu, podzielić należało natomiast stanowisko Kolegium stwierdzające, że opinia w zakresie odnoszącym się do kontroli ciągłości działalności wykonywanej w zakresie przetwarzania odpadów, wykraczała poza zakres kompetencji opiniodawczych. Przyjdzie przy tym zauważyć, że stanowisko organu I instancji w tym zakresie było rodzajem niewiążącej sugestii dla Marszałka Województwa Dolnośląskiego, w zakresie podjęcia dodatkowych czynności wyjaśniających w tym kierunku. Uwzględnienie w tym zakresie stanowiska skarżącej spółki pozostaje jednak bez istotnego wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Wbrew bowiem zarzutom skargi, organ opiniujący, wydając negatywną opinię, nie wykroczył poza ramy postępowania opiniodawczego, wynikające z art. 41 ust. 6a w związku z art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. Dlatego zasadnie Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Kolegium w sposób rzetelny, z zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, wykazało w sposób bezsporny brak podstaw do pozytywnego zaopiniowania zmiany zezwolenia na przetwarzanie odpadów na terenie zakładu produkcji innowacyjnego paliwa energetycznego z odpadów poflotacyjnych, zlokalizowanego przy ul. [...] w W. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.