II SA/Wr 339/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Asesor WSA Alicja Palus Protokolant Kamila Zawiślan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie dniu 22 listopada 2006r. sprawy ze skargi A. Sz. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych - przebudowę lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. B. [...] w W. oddala skargę Pismem z dnia 22 września 2005 r. R. i I. K. wystąpili do Starostwa Powiatowego w W. o wydanie pozwolenia na budowę obejmującą przebudowę lokalu mieszkalnego nr [...] polegającą na wydzieleniu z części pokoju pomieszczenia łazienki z wc i przebudowie instalacji gazowej w budynku mieszkalnym przy ul. B. [...] w W. Do wniosku załączono projekt budowlany oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Starosta W. po rozpatrzeniu powyższego wniosku, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, w związku z art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), decyzją nr 24/2006 z dnia 5 stycznia 2006 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla opisanej na wstępie inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody D. złożył A. Sz., który nie wyraził zgody na wykonanie planowanych prac budowlanych z uwagi na usytuowanie planowanej łazienki bezpośrednio nad jego sypialnią podnosząc, że lokalizacja ta obniży komfort życia jego rodziny, gdyż hałas urządzeń i instalacji w łazience będzie słychać w jego mieszkaniu. Obniży się też wartość jego mieszkania. Z powodu wilgoci powstanie w jego mieszkaniu grzyb. W jego ocenie istniejące obecnie łazienki w sposób dostateczny zapewniają właściwe warunki bytowe ich właścicielom. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w omawianej sprawie inwestor złożył wniosek, do którego załączył wymagane przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego dokumenty tj. projekt budowlany spełniający wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz.1133) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej do zakresu uprawnień izby samorządu zawodowego. Do projektu dołączono niezbędne opinie i uzgodnienia wymagane przepisami szczególnymi. Wobec powyższego,zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę, bowiem zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast podniesione przez skarżącego w złożonym odwołaniu zarzuty dotyczą domniemanych ewentualnych uciążliwości, które mogą powstać na etapie użytkowania łazienki i nie są objęte regulacją przepisów Prawa budowlanego i przepisów do tej ustawy. W skardze na powyższą decyzję złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, A. Sz. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego merytorycznego rozpatrzenia przez Starostę W. Skarżący podniósł w skardze, iż decyzje obu instancji "naruszają normy prawne i zasady zdroworozsądkowe, a zwłaszcza są sprzeczne z dobrze pojętym interesem obywatela i interesem społecznym." Skarżący nie zakwestionował zgodności projektu budowlanego z przepisami Prawa budowlanego, jednakowoż uważa, że przebudowa planowanych pomieszczeń w znacznym stopniu negatywnie wpłynie na warunki bytowe jego rodziny. Ponadto narazi członków Wspólnoty Mieszkaniowej budynku na wysokie koszty związane z przebudową pionów kanalizacyjnych. Na uzasadnienie zarzutów skargi skarżący wskazał także na szereg, jego zdaniem, zaistniałych nieprawidłowości przy podejmowaniu przez Wspólnotę Mieszkaniową uchwały zezwalającej na dokonanie przebudowy. Zdaniem skarżącego także decyzje wydane przez organy obu instancji w sposób widoczny uwzględniają tylko dobro i prawa jednej strony to jest państwa K., z rażącym pominięciem dobra i praw drugiej strony czyli skarżącego i jego rodziny. Decyzje te nie liczą się także z interesem osób trzecich tj. pozostałych członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. B. [...], bowiem narażają ją na wysokie koszty związane z konieczną wymianą pionu kanalizacyjnego na pion o większej średnicy oraz leżaka, o której to konieczności według skarżącego wspólnota świadomie nie została poinformowana. W uzasadnieniu skarżący wyraził także pogląd, iż zarówno Wojewoda D. jak i Starosta W. nie przeanalizowali należycie jego pism i zawartych w nich argumentów, nie uwzględnili racji skarżącego i nie podjęli niezbędnych kroków do ustalenia stanu faktycznego, a także nie ustosunkowali się do sugestii wyrażanych ze strony skarżącego w zakresie optymalnego w tych warunkach rozwiązania problemu zgłoszonego przez państwa K. w ich piśmie wysłanym do Starosty W. z dnia [...]. Skarżący wskazał ponadto, iż Wojewoda D. wydając zaskarżoną decyzję zauważył tylko "zarzuty dotyczące domniemanych ewentualnych uciążliwości, które mogą powstać na etapie użytkowania łazienki i nie są objęte regulacją przepisów ustawy Prawo Budowlane i przepisów od tej ustawy". Już sama ta okoliczność powinna zdaniem skarżącego dać Wojewodzie D. do myślenia, aby jako "właściwy organ" zbadał stan faktyczny również i pod tym kątem, a w szczególności czy polepszenie sytuacji jednej strony, w dotychczas porównywalnych warunkach mieszkaniowych obu rodzin, nie odbędzie się kosztem i z krzywdą drugiej strony . Organy obu instancji nie dostrzegły także, jak wywiódł dalej w swojej skardze skarżący, iż owa nieruchomość nie jest domem jednorodzinnym, gdzie być może w całości obowiązuje prawo do nieograniczonego dysponowania swój nieruchomością, ale jest częścią kamienicy. Tu zaś prawo do swobodnego dysponowania lokalem musi uwzględniać prawa i dobra właścicieli sąsiednich lokali i nie może ograniczać z kolei ich praw do dysponowania nimi i władztwa nad nimi w myśl art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego. Według skarżącego realizacja powyższej inwestycji obniży komfort życia jego rodziny, obniży wartość mieszkania, zwiększy koszty ubezpieczenia i narazi skarżącego na straty finansowe w razie awarii. Stanowi ona także zagrożenie dla zdrowia i życia skarżącego i jego rodziny z uwagi na stres i rozstrój nerwowy związany z hałasem, oraz wilgoć i potencjalny grzyb (żona i córka chorują na chroniczną alergię, a skarżący na zwyrodnienie stawów). W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1279 ze zm.). W zaskarżonym rozstrzygnięciu będącym przedmiotem kontroli Sądu takie wady i uchybienia nie wystąpiły, dlatego też skarga nie może być uwzględniona. Wskazać przede wszystkim należy, że stosownie do zasady zawartej w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego (z. praworządności), organy administracji publicznej obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa. Przepis ten określa zatem granice ingerencji organów administracji publicznej w sferę życia społecznego, która oznacza, że organ administracyjny może tylko tyle na ile zezwalają mu stosowne przepisy prawa. W wyroku z dnia 17 listopada 1982r. (II SA 1474/82), ONSA 1982, nr 2, poz. 107) sąd podkreślił, że "w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją (...) zasada ogólna, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Organ administracyjny zatem, wydając decyzję, nie może ani nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić przyznania mu uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne przepisy prawa. Są to podstawowe zasady działania aparatu administracji państwowej w praworządnym państwie". Teza ta w dalszym ciągu zachowuje swą aktualność również na gruncie obecnie obowiązujących przepisów. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( Dz.U. Nr j.t. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). W myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza w szczególności, zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, z przepisami techniczno –budowlanymi, kompletność projektu budowlanego oraz, czy projekt wykonany został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnymi zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. Zgodnie zaś z ust. 4 art. 35 powołanej ustawy, "w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę". Tak więc przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego organ budowlany zobowiązany był sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w cytowanym wyżej przepisie a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia ww. wymagań organ zobowiązany jest do udzielania pozwolenia na budowę. W omawianej sprawie, jak słusznie ustaliły organy obu instancji, inwestor złożył wniosek wraz z elementami wymaganymi przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. projekt budowlany spełniający wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt ten został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej ze względu na zakres uprawnień izby samorządu zawodowego. Projekt zawiera również niezbędne opinie i uzgodnienia wymagane przepisami szczególnymi. Wskazane zaś przez skarżącego, w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego, iż w projekcie budowlanym znajduje się błędne stwierdzenie o sposobie ogrzewania lokalu mieszkalnego, zostało usunięte przez projektanta i wprowadzony został poprawny zapis. W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega również badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść, do naruszenia interesu prawnego osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich lokali mieszkalnych, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy ( w niniejszej sprawie odnosi się to do miejsca lokalizacji łazienki), lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Analizując pod tym kątem zaskarżona decyzję, Sąd nie dopatrzył się naruszeń w tym zakresie przez organy orzekające w przedmiotowej sprawie. Słusznie organ I instancji zauważył, że ani ustawa Prawo budowlane, ani też przepisy techniczno-budowlane nie określają, w którym miejscu w budynku należy lokalizować łazienkę, ani też ile łazienek właściciel może posiadać. Skarżący podnosił, zarówno w trakcie postępowania administracyjnego jak i na rozprawie, że właściciele innych lokali mieszkalnych (w tym inwestor) w budynku przy ul. B. [...] w W. mają usytuowane łazienki w jednym pionie i wszyscy z nich dotychczas korzystają, więc inwestor i jego rodzina może podobnie jak inni, w tym skarżący, przechodzić do swojej łazienki przez wspólny przedpokój dla kilku rodzin. Skarżący podniósł ponadto, że usytuowanie projektowanej łazienki nad jego sypialnią może spowodować szereg uciążliwości, a mianowicie : obniżenie komfortu życia jego i jego rodziny (hałas urządzeń, instalacji łazienkowych i czynności fizjologicznych), obniżenie wartości mieszkania skarżącego, narażenie zdrowia i życia na stres i potencjalny grzyb spowodowany wilgocią. Ponadto, zarówno w odwołaniu jak i w skardze skarżący zwraca uwagę na historię i architekturę kamienicy, choć podaje że nie jest co prawda wpisana do rejestru zabytków, to i tak twierdzi, że ze względu na swój wiek i jej różnorodne walory jest zabytkowa. W piśmie z dnia 12.10.2005 r. skierowanym do organu I instancji skarżący zarzuca inwestorom, iż usytuowanie "nad pomieszczeniami mieszkalnymi, typu sypialnie, bawialnie, gabinety, sale reprezentacyjne pomieszczeń typu wc i łazienki jest sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem. Żadne gwarancje i zapewnienia nie wykluczają prawdopodobieństwa awarii(...)". Powyższe zarzuty, które skarżący podnosi odnośnie zgłaszanych różnorodnych obaw, ewentualnych awarii, potencjalnych zagrożeń nie mogą dowodzić o naruszeniu jakichkolwiek przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych techniczno-budowlanych. Inwestycja objęta projektem budowlanym nie spowoduje bowiem naruszenia interesu strony skarżącej, to jest interesu, którego ochrona przewidziana jest w przepisach prawa budowlanego. Decyzja zaś o lokalizacji łazienki w miejscu dogodnym dla właściciela lokalu mieszkalnego i zaprojektowanym przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane należy tylko i wyłącznie do inwestora a nie któregokolwiek właściciela innego lokalu mieszkalnego. Za pozbawiony podstaw należało uznać także zarzut dotyczący sposobu podejmowania uchwał wyrażających zgodę na powyższą inwestycję przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. B. [...] w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest bowiem właściwy do rozstrzygania spraw o charakterze cywilnoprawnym, a do takich należy sprawa kwestionowania legalności podjętych uchwał. Skarżący jako członek wspólnoty mieszkaniowej winien znać tryb i sposób zaskarżania takich uchwał do sądu powszechnego w przypadku stwierdzenia, że naruszają prawo lub zostały podjęte z naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.