II SA/Wr 340/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 10 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A A. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do dotrzymania ustalonego dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu samoobsługowej myjni postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do dotrzymania ustalonego dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu samoobsługowej myjni A A.G. (dalej: skarżący) wniósł o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że skutkiem wykonania decyzji będzie poniesienie znacznych nakładów na zabezpieczenie działki nr [...] w S. przed hałasem lub znaczne ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, które przyniesie duże i niemożliwe do odzyskania straty. Skarżący wskazuje, że wysokość straty jest trudna do wyliczenia, jednak z pewnością jest niemała. Ponadto, skarżący podkreślił, że zrobienie pomiarów hałasu nie należy do tanich. Wskutek wstępnego rozeznania skarżący wskazał, że koszt ustawienia dźwiękochłonnych ekranów to koszt około 20.000 zł. Skarżący nie jest w stanie ponieść takich kosztów, zaś skutki finansowe ewentualnego ograniczenia czasu prowadzenia myjni również będą w ocenie skarżącego niemałe, choć obecnie trudne do oszacowania. Powyższymi okolicznościami skarżący uzasadnia zagrożenie wystąpieniem znacznej szkody związanej z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 VIII 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 VIII 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14). Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05). Jednocześnie należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży wykazanie zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się więc do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. W realiach niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący przywołał lakoniczną argumentację, która miałaby wspierać ich wniosek. Skarżący wskazał jedynie, że wykonanie decyzji polegające na wykonaniu pomiaru hałasu przenikającego do środowiska oraz dotrzymanie ustalonego dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Skarżący nie jest bowiem w stanie ponieść kosztów posadowienia ekranów dźwiękochłonnych, zaś ograniczenie czasu pracy myjni również pociągnie za sobą znaczne straty. Taka argumentacja nie odnosi się jednak do konkretnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zdaje się bowiem pomijać fakt, że nałożony na niego obowiązek wykonywania pomiarów poziomu hałasu jest obowiązkiem, który skarżący wykonywać ma raz na dwa lata. W konsekwencji przyjąć należy, że skarżący może wstrzymać się z wykonaniem tego obowiązku do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez tutejszy sąd. Jeżeli chodzi zaś o obowiązek dotrzymania ustalonego dopuszczalnego poziomu hałasu skarżącemu pozostawiono dowolność w zakresie środków realizacji tego obowiązku. Nie ma obowiązku posadowienia ekranów dźwiękochłonnych, zaś do czasu rozpoznania sprawy skarżący może czasowo jedynie prowadzić swoją działalność w sposób, który umożliwi dopełnienie nałożonego obowiązku. Skarżący powołując się na okoliczność poniesienia znacznej szkody wskutek ograniczenia czasu prowadzenia myjni nie wskazuje przy tym żadnych konkretnych danych. Zauważyć należy, że poniesienie – nawet znacznych kosztów – nie zawsze pociąga za sobą wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja skarżącego bezpośrednio odnosi się do braku możliwości poniesienia kosztów posadowienia ekranów dźwiękochłonnych, ograniczenia czasu pracy myjni oraz kosztów pomiaru hałasu bez spowodowania po jego stronie straty, a tym samym odnosi się do kondycji finansowej skarżącego. Nie przedstawiono jednak żadnych dokumentów wskazujących na sytuację majątkową skarżącego, która wskazywałaby, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wywołałaby wyrządzenie znacznej szkody. Nadmienić przy tym należy, że normalną konsekwencją realizacji decyzji nakładającej obowiązek w zakresie ograniczenia emitowania hałasu do środowiska jest poniesienie kosztów, co jednak samo w sobie nie jest wystarczające do wstrzymania wykonania takiej decyzji. Mając na uwadze powyższe, sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzą okoliczności wskazujące na ryzyko powstania znacznej szkody. W tym stanie rzeczy, sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.