II SA/Wr 340/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 listopada 2019 r. sprawy ze skargi FHU [...] A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do dotrzymania ustalonego dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu samoobsługowej myjni I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] nr SKO [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ś. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] nr [...]. Decyzją pierwszoinstancyjną zobowiązano A. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A (dalej: skarżący) w zakresie samoobsługowej myjni samochodów zlokalizowanej w S. na dz. [...], obręb S., do dotrzymywania ustalonego dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska w wysokości 55dB (A) dla pory dziennej w godzinach 6:00 do 22:00 oraz w wysokości 45 dB dla pory nocnej w godzinach 22:00 do 6:00. W decyzji tej wskazano nadto, że natężenie hałasu emitowanego do środowiska nie może przekroczyć dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wyżej. Nadto zobowiązano skarżącego do wykonywania raz na dwa lata pomiarów hałasu przenikającego do środowiska z terenu jego zakładu i przedkładania wyników pomiarów hałasu do Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w Ś. począwszy od 1 stycznia 2019 r. W dniach 13-23 kwietnia 2018 r. D. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska Delegatura w W. (dalej: DWIOŚ) przeprowadził kontrolę emisji hałasu do środowiska z myjni samochodowej prowadzonej przez skarżącego. W dniu 5 kwietnia 2018 r. zostały przeprowadzone pomiary poziomu hałasu emitowanego do środowiska w porze nocnej. Wobec stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla pory nocnej DWIOŚ pismem z dnia 10 maja 2018 r. zwrócił się do organu I instancji celem służbowego wykorzystania protokołu z kontroli oraz sprawozdania z przeprowadzonych pomiarów poziomu hałasu na podstawie art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 z późn. zm., dalej: pr. śr.). Ze sprawozdania z pomiarów hałasu w środowisku wynika, że kontrolą objęto 5-cio stanowiskową myjnię samochodową samoobsługową. Jako metodykę pomiaru przyjęto załącznik nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542) z wyłączeniem punktu F akredytowaną przez Polskie Centrum Akredytacji (nr AB 075). Cztery stanowiska myjni znajdują się pod wiatą, a jedno jest nieosłonięte. Na terenie myjni znajdują się też dwa stanowiska do odkurzania. Do emisji hałasu dochodzi w trakcie mycia pojazdów przy użyciu myjek ciśnieniowych. Emitowany hałas ma charakter okresowy, zmienny, uzależniony od ilości funkcjonujących stanowisk oraz od czasu mycia i sposobu operowania myjką przez osobę myjącą samochód. Jako charakterystykę otoczenia zakładu wskazano, że znajduje się on na terenie płaskim, najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się od strony południowej i zachodniej. Odległość pierwszego rzędu zabudowy od granicy terenu, do którego władający zakładem ma tytuł prawny wynosi około 20 m. Liczba obiektów bezpośrednio eksponowanych na emisję wynosi 2, zaś liczba osób narażonych wynosi 6. Brak jest obiektów odbijających fale akustyczne w otoczeniu źródła i punktu pomiarowego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego we wsi S. przyjętego uchwałą Rady Gminy Ś. nr [...] z dnia [...] (dalej: mpzp) myjnia usytuowana jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Pomiar przeprowadzono 5 kwietnia 2018 r. w godzinach od 22:05 do 23:25 dla dwóch punktów pomiarowych: 1. na terenie działki funkcjonalnie związanej z budynkiem mieszkalnym nr [...] w S., 2 m od granicy terenu oraz 2 w świetle zamkniętego okna I kondygnacji budynku mieszkalnego nr [...] w S. w odległości 0,5 m od okna. Dla 1-go punktu pomiarowego stwierdzono poziom hałasu wartości 58,8 dB zaś dla 2-go o wartości 57,3 dB. Zawiadomieniem z dnia 16 maja 2018 r. organ I instancji poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Pismem z dnia 19 czerwca 2018 r. skarżący przesłał organowi I instancji protokół z kontroli, z którego wynika, że skarżący odmówił jego podpisania oraz pismo skierowane do DWIOŚ, z którego wynika, że skarżący nie podziela wniosków wynikających z treści protokołu. Skarżący podniósł, że teren dla którego badano wyniki poziomu hałasu jest terenem usługowym (U), z dopuszczalnością funkcji przemysłowej, magazynowej lub mieszkaniowej, dla którego nie ma normy poziomu hałasu. Zdaniem skarżącego nie można przyjąć, że teren ten jest terenem mieszkaniowo-usługowym (MNU). W ocenie skarżącego wątpliwości budzi również przyjęta metodyka pomiarów. Ponadto zdaniem skarżącego sąsiedzi bezpośrednio zainteresowani wynikiem sprawy celowo wygenerowali większy niż zazwyczaj poziom hałasu, gdyż będąc poinformowanymi o terminie przeprowadzenia pomiarów zorganizowali obecność swoich znajomych i myli pojazdy. Do uwag tych pismem z dnia 11 czerwca 2018 r. ustosunkował się DWIOŚ utrzymując, że pomiarów dokonano w prawidłowy sposób. W dniu [...] organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję, którą m. in. zobowiązał skarżącego do dotrzymywania ustalonego dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska w wysokości 55 dB (A) dla pory dziennej w godzinach 6:00 do 22:00 oraz w wysokości 45 dB dla pory nocnej w godzinach 22:00 do 6:00. Wskutek odwołania wniesionego przez skarżącego SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z mpzp tereny sąsiadujące od strony południowej z działką, na której znajduje się myjnia, mają przeznaczenie jako tereny zabudowy zagrodowej i usług (RM/U), natomiast tereny sąsiadujące od strony południowo-wschodniej są oznaczone jako tereny zabudowy usługowej (U) z dopuszczalną funkcją produkcyjną, magazynową i mieszkaniową. Odnosząc się do wyrażonego w odwołaniu zarzutu odnoszącego się do nieprawidłowego uznania przez organ I instancji, że obszar U jest zbliżony funkcjonalnie do terenu przeznaczonego na cele mieszkaniowo-usługowe SKO powołało się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1647/08. W wyroku tym wskazano, że jeżeli dla określenia rodzaju terenów w planie zagospodarowania przestrzennego użyto innej nazwy niż wymieniona w art. 113 ust. 2 pkt 1 pr. śr., wydając decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu i określając poziom hałasu, organ może zastosować wskaźnik przewidziany dla rodzaju terenu, którego funkcja jest najbardziej zbliżona do ustaleń planu. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy pr. śr. nie regulują problemu, który wystąpił w niniejszej sprawie. Brak jest bowiem przepisu, który wyjaśniłby, jakie wskaźniki hałasu powinien stosować organ, kiedy ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, określające przeznaczenie danego terenu posługują się innymi sformułowaniami (pojęciami) niż wymienione w art. 113 ust. 2 pkt 1 pr. śr. Organ odwoławczy podkreślił, że teren na którym znajduje się myjnia oznaczony jest na rysunku planu symbolem U, dla którego obowiązuje przeznaczenie podstawowe: tereny zabudowy usługowej z funkcją dopuszczalną: funkcje produkcyjne, magazyny, funkcja mieszkaniowa. Tak określone przeznaczenie terenu nie odpowiada rodzajom terenów wymienionym w art. 113 ust. 2 pkt 1 pr. śr. Zdaniem SKO jeżeli w planie zagospodarowania przestrzennego użyto dla określenia rodzaju terenów nazwy innej niż wymienione w art. 113 ust. 2 pkt 1 pr. śr. organ może zastosować wskaźnik przewidziany dla rodzaju terenu, którego funkcja jest najbardziej zbliżona do ustaleń planu. W konsekwencji SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym teren U, na którym usytuowana jest myjnia samochodowa jest najbardziej zbliżony rodzajowo do terenów określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. fpr. śr., tj. przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. W skardze na powyższą decyzję organu II instancji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, o umorzenie postępowania w obydwu instancjach oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z 107 § 2 pkt 6 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 VI 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: kpa), poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji, co uniemożliwia dokonanie jej kontroli przez sąd administracyjny; 2. art. 7a § 1 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasad wykładni określonych w niniejszym przepisie polegających na pośrednim uznaniu, że przy decyzjach dotyczących nakładania na skarżącego obowiązków może mieć miejsce wykładnia dopuszczająca zastosowanie w decyzji administracyjnej niedookreślonego wskazania "przyjęcie wskaźnika przewidzianego dla rodzaju terenu o zbliżonym przeznaczeniu". W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w jego ocenie organ odwoławczy w ogóle nie uzasadnił, dlaczego ustalenie przeznaczenia gruntu oznaczonego symbolem U z dopuszczalną funkcją produkcyjną, magazyny, funkcja mieszkaniowa jest najbardziej zbliżone do terenu przeznaczonego w mpzp na cele mieszkaniowo-usługowe, a nie np. na cele usługowo-produkcyjne. Skarżący zauważył, że teren dla którego dokonano pomiaru hałasu jest terenem usługowym z dopuszczalnością funkcji przemysłowej, magazynowej lub mieszkaniowej dla którego nie ma normy poziomu hałasu wynikającej z pr. śr. lub z rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy. Skarżący podniósł, że SKO nie odniosło się zarzutów wyrażonych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2019 r. tutejszy sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt II OZ 775/19 oddalił zażalenie na to postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są uzasadnione. Sąd jednak rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Mając na względzie powyższe przepisy sąd jedynie częściowo podzielił zarzuty skargi dopatrując się również innych nieprawidłowości uzasadniających uchylenie decyzji wydanych przez organy obu instancji. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 115a ust. 1 i 3 pr. śr. W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. W decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje również art. 114 ust. 1 pr. śr., zgodnie z którym przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Bezsporną okolicznością w sprawie jest bowiem to, że teren, na którym usytuowana jest myjnia samochodowa generująca – zdaniem organów – hałas oraz działki, na które oddziałuje zakład, objęte są ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, ustawodawca w art. 113 pr. śr. zawarł delegację ustawową zobowiązując ministra właściwego do spraw środowiska do określenia dopuszczalnych poziomów hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N dla następujących rodzajów terenów faktycznie zagospodarowanych: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy pomocy społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje zatem zakwalifikowanie przez organy obu instancji terenów poza zakładem, na które zakład ten oddziałuje jako terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowo-usługową (art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. f pr. śr.), a w konsekwencji przyjęcie, że dla terenu tego obowiązują limity w dopuszczalnych poziomach hałasu, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112, dalej: rozporządzenie). Zdaniem skarżącego taka kwalifikacja tych terenów jest bezpodstawna, gdyż tereny dla których dokonano pomiarów hałasu stanowią tereny usługowe. Błędnie zatem organy przyjęły wskaźnik przewidziany dla rodzaju terenu o zbliżonym przeznaczeniu. Tym samym w ocenie skarżącego postępowanie administracyjne należało umorzyć. Sąd nie podziela jednak argumentacji skargi w tym zakresie. Organy prawidłowo ustaliły, że tereny położone w zasięgu oddziaływania samoobsługowej myjni samochodowej usytuowanej na działce nr [...] w S. oznaczone są na rysunku planu miejscowego symbolem U – dla których zgodnie z § 5.1. mpzp (tabela nr 1) podstawowe przeznaczenie stanowią tereny zabudowy usługowej, zaś przeznaczenie podstawowe – funkcje produkcyjne, magazyny i funkcja mieszkaniowa. Biorąc pod uwagę tak sformułowane przeznaczenie przedmiotowego terenu w mpzp oraz treść art. 113 ust. 2 pkt 1 pr. śr. w ocenie sądu organy prawidłowo uznały, że teren zabudowy usługowej z dopuszczalną funkcją mieszkaniową, na którym co więcej znajduje się budynek mieszkalny, stale zamieszkany (dz. nr [...], obręb S.) mieści się w zakresie pojęcia "terenów faktycznie zagospodarowanych pod zabudowę mieszkaniowo-usługową". Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, według której nazwa terenu, którą posłużył się w mpzp prawodawca lokalny musi pokrywać się z nazwami terenów wymienionymi w art. 113 ust. 2 pkt 1 pr. śr. Takie rozumienie tego przepisu w ocenie sądu jest zbyt formalistyczne, pomija bowiem wolę ustawodawcy, która sprowadza się do zapewnienia warunków korzystania z zasobów środowiska z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju (art. 1 pr. śr.). Z treści art. 113 ust. 2 pkt 1 pr. śr. wynika, że wolą ustawodawcy było ustalenie limitów poziomu hałasu, dla terenów faktycznie zagospodarowanych, które łączą się z przebywaniem na tych terenach ludzi. W ocenie sądu dosłowne rozumienie tego przepisu powinno ustąpić miejsca jego rozumieniu funkcjonalnemu, nie można bowiem stracić z pola widzenia dopuszczalnego przeznaczenia terenu w postaci funkcji mieszkaniowej, która co istotne - faktycznie jest realizowana. W konsekwencji sąd nie podziela zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., gdyż w sprawie nie zaszła przesłanka wątpliwości co do treści normy prawnej, która warunkuje rozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony. W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pr. śr. przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. W myśl ust. 2 jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. W mpzp obowiązującym na terenie, na którym usytuowany jest zakład oraz tereny, na które zakład ten oddziałuje w § 9 pkt 1 wskazano, że na terenach oznaczonych symbolami MNU, U i RM/U obowiązują dopuszczalne poziomu hałasu jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Zgodnie zaś z tabelą nr 1 w załączniku do rozporządzenia dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalne normy wyznaczone wskaźnikami LAeq D oraz LAeq N wynoszą odpowiednio 50 i 40 dB. Natomiast dla terenów mieszkaniowo-usługowych wynoszą odpowiednio 55 i 45 dB. Z treści akt administracyjnych ani z treści uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie wynika jednak dlaczego organy przyjęły normy jak dla terenów mieszkaniowo-usługowych. Przypomnieć należy, że organy administracji publicznej zgodnie z wyrażoną w art. 9 k.p.a. zasadą informowania obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Egzemplifikację tej zasady stanowi art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy w ogóle nie odniosły się do mających w sprawie zastosowanie odpowiednich postanowień mpzp dotyczących zasad ochrony środowiska i przyrody ujętych w rozdziale 2 uchwały. Rację ma również skarżący, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania, dotyczących m. in. zasygnalizowanej wyżej relacji § 9 pkt 1 mpzp i przyjętych w tabeli nr 1 załącznika do rozporządzenia norm poziomu hałasu dla poszczególnych terenów. W ocenie sądu uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie spełniają wymagań, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Na marginesie trzeba wskazać, że o ile w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego określono dopuszczalny poziom hałasu, to niezależnie od tego czy takie unormowania mają czy nie podstawę o obowiązujących przepisach, jest to prawo miejscowe, zatem póki to prawo miejscowe nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego musi być respektowane (vide uchwała Rady Gminy Ś. z [...] nr [...]) . Z treści decyzji zarówno organu I, jak i II instancji nie wynika również podstawa przyjęcia, że przekroczone zostały dopuszczalne poziomu hałasu w porze dziennej. Zarówno bowiem z protokołu nr [...]z pomiaru hałasu przenikającego do środowiska, jak i ze sprawozdania z pomiaru hałasu wynika, że pomiaru dokonano w dniu 5 kwietnia 2018 r. w godzinach 22:05-23:25, a więc zgodnie z art. 112a pkt 1 lit. b pr. śr. – w porze nocnej. Brak jest zatem pomiaru poziomu hałasu generowanego przez zakład skarżącego w porze dziennej (od 6:00 do 22:00). Wobec nieustalenia tak istotnej okoliczności faktycznej stwierdzić należy, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie zabrakło bowiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w szczególności poprzez ustalenie dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego do środowiska w porze dziennej. W konsekwencji tak istotnej luki w materiale dowodowym sąd nie jest może ocenić, czy organy prawidłowo zastosowały art. 115a ust. 1 pr. śr., który warunkuje wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu uprzednim dokonaniem pomiarów własnych lub dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia. Biorąc zatem pod uwagę powyższe sąd stwierdził, że organy obu instancji naruszyły art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co skutkuje wadliwością decyzji organów obu instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Organy ponownie rozpoznając sprawę, stosownie do art. 153 p.p.s.a., kierować się będą wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku, zmierzając do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zwłaszcza w zakresie poziomu hałasu generowanego przez zakład skarżącego w porze dziennej. Ponadto, uzasadnienie decyzji powinno w sposób rzetelny i zrozumiały dla strony wskazywać, jakie przesłanki przemówiły za przyjętą oceną materiału dowodowego. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżących kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł. Wynagrodzenie pełnomocnika skarżących zostało ustalone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).