II SA/Wr 340/97

oddala skargę w przedmiocie odmowy skierowania na leczenie sanatoryjne. Wojewódzka Komisja Lecznictwa Uzdrowiskowego negatywnie ustosunkowała się do wniosku dotyczącego obywatela, ubiegającego się o skierowanie sanatoryjne, uzasadniając to stanowisko niecelowością zastosowania wnioskowanego leczenia balneologicznego. Odmowa skierowania na leczenie sanatoryjne została potwierdzona przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, o co zwrócił się ubiegający o skierowanie na to leczenie. Ubiegający się o skierowanie na leczenie sanatoryjne zaskarżył odmowne dla niego rozstrzygnięcie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący podał, że po wypadku, któremu uległ wcześniej, jest zaliczony do II grupy inwalidzkiej. Kwestionując zasadność odmowy skierowania go na leczenie sanatoryjne, zwrócił się do sądu administracyjnego o sprawdzenie wyników jego badań i udzielenie mu odpowiedzi, dlaczego odmówiono mu możliwości leczenia sanatoryjnego. Sąd orzekający stwierdził, że wystawienie przez lekarza wniosku o celowości leczenia uzdrowiskowego powoduje powstanie prawa chorego do korzystania z lecznictwa uzdrowiskowego. Realizacja tego uprawnienia może nastąpić w dwóch formach prawnych - cywilnej i administracyjnej. Forma cywilna polega na tym, że chory korzysta z leczenia uzdrowiskowego na podstawie wniosku o celowości takiego leczenia i za odpłatnością uzgodnioną z instytucją prowadzącą dany zakład lecznictwa uzdrowiskowego /par. 5 ust. 2 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 11 października 1991 r. w sprawie kwalifikowania do zakładów lecznictwa uzdrowiskowego oraz zasad korzystania ze świadczeń tych zakładów /M.P. nr 37 poz. 269/, zwanego dalej w skrócie "zarządzeniem MZiOS z dnia 11 października 1991 r.". Forma administracyjna realizacji uprawnień do korzystania z lecznictwa uzdrowiskowego polega na tym, że osoba uprawniona do bezpłatnych świadczeń zakładów społecznej służby zdrowia otrzymuje skierowanie na leczenie sanatoryjne, przez co leczy się bezpłatnie lub za opłatą ustaloną w odrębnych przepisach, na warunkach ustalonych w par. 5 ust. 1 zarządzenia MZiOS z dnia 11 października 1991 r. Przy załatwianiu sprawy w formie administracyjnej do korzystania z lecznictwa uzdrowiskowego uprawnia skierowanie wydane przez wojewódzką komisję lecznictwa uzdrowiskowego, właściwą miejscowo dla danego sanatorium. W myśl przepisu par. 7 ust. 1 zarządzenia MZiOS z dnia 11 października 1991 r. komisja ta jest dysponentem skierowań, do którego m.in. należy rozpatrywanie indywidualnych wniosków o leczenie uzdrowiskowe i kwalifikowanie do pozytywnego lub negatywnego załatwienia sprawy /par. 2 ust. 1 pkt 3 załącznika nr 3 do zarządzenia MZiOS z dnia 11 października 1991 r., obejmującego zasady i tryb działania wojewódzkich komisji lecznictwa uzdrowiskowego/. Orzeczenie wojewódzkiej komisji lecznictwa uzdrowiskowego przesądza o istotnych elementach sprawy, w tym, jak wskazano wyżej, o zakwalifikowaniu jej do pozytywnego lub negatywnego załatwienia, a także w razie pozytywnego załatwienia - o terminie i miejscu leczenia, warunkach ewentualnych odpłatności itp. Te ustalenia w każdym przypadku dotyczą sprawy indywidualnej, rozstrzyganej przez uprawniony organ, stosownie do wymagań prawa. Zatem rozstrzygnięcie co do skierowania danej osoby na leczenie sanatoryjne i związanych z tym ustaleń lub o odmowie tego skierowania jest sprawą z zakresu administracji publicznej, poddaną sądowej kontroli zgodności z prawem, sprawowanej przez sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ kontroli tego sądu poddane są nie tylko decyzje administracyjne i postanowienia, lecz także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. W myśl przepisów art. 34 ww. ustawy skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych /ust. 1 i 2/, a jeżeli ustawa nie przewiduje środków odwoławczych w danej sprawie - należy przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem o uwzględnienie żądania strony, niezbędnego zdaniem żądającego do usunięcia naruszenia prawa /art. 34 ust. 3 ww. ustawy/. Skarga do sądu może być wniesiona po upływie 30 dni od dnia doręczenia wezwania. W omawianej sprawie skarga do sądu administracyjnego mogła przeto być wniesiona po wyczerpaniu trybu określonego w art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Skarżący wyczerpał ten tryb. Orzekający sąd administracyjny, stwierdzając swoją właściwość do rozpoznania skargi, wskazał w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 marca 1998 r., że sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu służby zdrowia w sprawie odmowy skierowania skarżącego na leczenie sanatoryjne ma charakter ograniczony. Sąd nie może bowiem wkraczać przy badaniu tego rozstrzygnięcia w dziedzinę obejmującą ocenę lekarską stanu zdrowia pacjenta. Kontrola sądu administracyjnego nad zaskarżonym rozstrzygnięciem ogranicza się jedynie do sfery legalności, a więc zgodności rozstrzygnięcia z prawem. Przedmiotem badań sądu w omawianej sprawie może i powinno być sprawdzenie, czy postępowanie w sprawie było prowadzone należycie, czy działający w sprawie organ miał w składzie właściwych specjalistów, czy rozważył wszelkie przesłanki przemawiające zarówno za rozstrzygnięciem pozytywnym, jak i negatywnym i czy uzasadnił w sposób odpowiedni swoje stanowisko. Sąd orzekający powołał się w swoich rozważaniach na pogląd Sądu Najwyższego, wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 lutego 1997 r. III RN 59/96 /OSNAPU 1997 nr 17 poz. 309/, który w sprawie w pełni podzielił. Sąd administracyjny podkreślił w uzasadnieniu wyroku, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszyło obowiązującego prawa, a postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone należycie. Zatem zasadne było oddalenie skargi.