II SA/Wr 345/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A.I." sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 500,00 zł (słownie: pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Przedmiotem skargi "A.I." sp. z o.o. w K. (zwanej dalej stroną skarżącą) jest decyzja Wojewody D. opisana w osnowie niniejszego postanowienia. Spółka w dniu 25 kwietnia 2012 r. uiściła od opisanej na wstępie skargi wpis w wysokości 500,00 zł. Pismem z dnia 22 maja 2012 r. strona skarżąca wycofała skargę wnosząc jednocześnie o umorzenie postępowania. W przesłanej odpowiedzi na skargę, o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego zwrócił się również i organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", umożliwia skarżącemu cofnięcie skargi bez względu na podstawy takiego działania. Związanie sądu wolą skarżącego jest realizacją przyjętej zasady, że skarżący ma swobodę rozporządzania wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Cofnięcie skargi wiąże jednak sąd jedynie wtedy, gdy jest dopuszczalne, tzn. nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zgromadzonego w sprawie, cofnięcie skargi nie budzi – z tego punktu widzenia – żadnych wątpliwości. W związku z tym uznać należy, że cofnięcie skargi było w pełni dopuszczalne. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim niniejszego postanowienia znajduje oparcie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.