II SA/Wr 346/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku I. S. oraz T.S. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi I.S. oraz T.S. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2022 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku zamieszkania zbiorowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu (dalej: DWINB) z dnia 21 II 2022 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku zamieszkania zbiorowego I.S. oraz T.S. (dalej: skarżący) zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania ww. aktu. Zaskarżonym postanowieniem DWINB uchylił postanowienie organu I instancji w całości i orzekając o istocie sprawy nałożył na skarżących jako inwestorów karę z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego w wysokości 10.000 zł. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia pełnomocnik skarżących wskazał, że spełnienie świadczenia pieniężnego nałożonego zaskarżonym aktem istotnie wpłynęłoby na poziom zaspokojenia potrzeb stron koniecznych do ich podstawowego utrzymania. Tym samym doprowadziłoby to do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Ponadto, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uzasadnia fakt posiadania przez T.S. znacznego stopnia niepełnosprawności w związku z utratą wzroku, co istotnie ogranicza jego możliwości w docieraniu do dokumentów, ich analizy a nawet swobodnego poruszania się. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zatem instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przy czym ciężar wykazania, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącego szkody - i to o znacznych rozmiarach - lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Wniosek w tym zakresie powinien wobec tego zawierać konkretne informacje o stanie faktycznym oraz okoliczności pozwalające na przyjęcie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez skarżącego szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie dokonuje natomiast oceny zasadności samej skargi. W ocenie Sądu skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie uzasadnili w sposób dostateczny swojego wniosku. Skarżący nie przedstawili bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które pozwalałyby na przyjęcie, że wstrzymanie wykonania tego postanowienia jest w stosunku do nich uzasadnione. Wskazano wprawdzie, że T.S. posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z powodu utraty wzroku, jednak przecież nie w każdym jednostkowym przypadku stan zdrowia powoduje złą sytuację finansową. Co więcej w uzasadnieniu wniosku wskazano, że niepełnosprawność skarżącego utrudnia dostęp do dokumentów i ich analizy, jednakże podkreślenia wymaga, że skarżący przed tutejszym Sądem reprezentowani są przez profesjonalnego pełnomocnika. W ocenie Sądu nie wykazano w jaki sposób uiszczenie nałożonej zaskarżonym postanowieniem kary miałoby wpłynąć na możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb skarżących. We wniosku brak jest w szczególności jakiejkolwiek informacji o źródle utrzymania skarżących, w tym o posiadanych przez skarżących (bądź nie) oszczędnościach. Powyższe nie daje Sądowi podstaw do stwierdzenia, że uiszczenie kary w wysokości 10.000 zł spowoduje dla skarżących niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmawiając wstrzymania wykonania postanowienia.