II SA/Wr 347/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Protokolant: Starszy specjalista Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 października 2023 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 21 kwietnia 2023 r. nr 348/2023 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego robót budowlanych polegających na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń biurowych na mieszkalne oddala skargę w całości. Decyzją z 21 IV 2023 r., (nr 348/2023) Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "DWINB"), po rozpatrzeniu odwołania gminy T. (dalej jako "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. (dalej "PINB") z 1 II 2023 r. (nr 64/2023) odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego robót budowlanych polegających na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń biurowych na mieszkalne wraz z infrastrukturą techniczną na budynek mieszkalny wielorodzinny na działce nr [...], AM-[...], obręb T. Powyższą decyzję wydano w następujących okolicznościach: W dniu 12 IV 2022 r. PINB przeprowadził kontrolę robót budowlanych prowadzonych przez skarżącą w oparciu o decyzję Starosty T. z 31 III 2017 r. (nr 241/17) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą skarżącej pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń biurowych na mieszkania komunalne w budynku mieszkalnym wielorodzinnym wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...], AM-[...], obręb T. – dalej jako "pozwolenie na budowę". Pismem z 21 IV 2022 r. PINB zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie robót budowlanych w sposób istotnie odstępujący od pozwolenia na budowę. Postanowieniem z 21 IV 2022 r. (nr 176/2022) PINB nakazał skarżącej wstrzymanie robót budowlanych oraz zastosowanie odpowiednich zabezpieczeń powołując się na art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.) dalej jako "PB". W motywach postanowienia PINB wyjaśnił m.in., że stwierdził istotne odstąpienie od pozwolenia na budowę w zakresie wysokości budynku. Obecna wysokość budynku mierzona od attyki do poziomu chodnika wynosi 15,50 m; zgodnie zaś z rys 3 str. 42 zatwierdzonego projektu - wysokość ta powinna wynosić 13.80 m (różnica wynosi 1,7 m, co równa się wartości 12,32 %). Obecna wysokość budynku mierzona od pokrycia dachu do poziomu chodnika przy wejściu wynosi 15,64 m; zgodnie zaś z rys 7 str. 45a zatwierdzonego projektu - wysokość ta powinna wynosić 13,80 m + 0,50 m = 14,30 m (różnica wynosi 1,34 m, co równa się wartości 9.37%). W tym miejscu attyka ma wysokość 0,36 m co po dodaniu tej wartości wysokość od górnej krawędzi attyki do poziomu chodnika przy wejściu wynosi 15,64 m + 0,36 m = 16,00 m. Nadto PINB zaznaczył, że wysokość kondygnacji czwartej mierzona od górnej płaszczyzny pokrycia dachu do poziomu podłogi w pomieszczeniach czwartej kondygnacji wynosi 4,58 m; zgodnie zaś z rys 7 str. 45a projektu zatwierdzonego - wysokość ta powinna wynosić 3,65 m (różnica wynosi 0,93 m, co równa się wartości 25%). Decyzją z 12 V 2022 r. (nr 209/2022 ) wydaną na podstawie art. 51 ust 1 pkt 3 PB, PINB nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego ww. inwestycji, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych i sporządzonego zgodnie z obowiązującymi przepisami wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Określono przy tym termin wykonania obowiązku do 30 IX 2022 r. W wyniku odwołania skarżącej od powyższej decyzji, DWINB uchylił zaskarżoną decyzję PINB w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin do dnia 30 XI 2022 r., a w pozostałej części utrzymał decyzję PINB w mocy. W dniu 11 X 2022 r. skarżąca przedłożyła zamienny projekt budowlany przebudowy i zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń biurowych na mieszkalne wraz z infrastrukturą techniczną na budynek mieszkalny wielorodzinny na działce nr [...], AM-[...], obręb T. Postanowieniem z 8 XI 2022 r. (nr 511/2022) PINB nałożył na skarżącą obowiązek usunięcia, w terminie do 31 XII 2022 r., licznych nieprawidłowości i braków w przedłożonym projekcie. Nakazał m.in. dostosowanie przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z zapisami uchwały Rady Miejskiej w T. Nr [...] z dnia [...] X 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...], [...], [...], [...], [...] w T. (Dz.Urz. Woj.Doln. z 2013 r., poz. [...]) – dalej "MPZP" w zakresie wysokości budynku i kąta nachylenia dachu - § 14 ust. 2 oraz w zakresie miejsc postojowych - § 12 ust. 3 pkt 1, a także przedłożenie uzgodnienia zrealizowanej inwestycji z Dolnośląskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków we W. w związku z usytuowaniem działki [...] w strefie B ochrony konserwatorskiej. Wskazał również na konieczność uzupełnienia i wyjaśnienia projektu w zakresie rozwiązań dotyczących miejsca na odpady stale, czy docieplenia/poprawy warunków cieplnych i wilgotnościowych. Starosta T. decyzją z dnia 17 XI 2022 r. (nr 1045/22) uchylił z urzędu pozwolenie na budowę powołując się na art. 36a ust. 2 PB i wskazując na okoliczność wydania przez PINB decyzji z 12 V 2022 r. (nr 209/2022) nakładającej obowiązek przedłożenia projektu zamiennego. PINB decyzją z 1 II 2023 r. (nr 64/2023) odmówił skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. W motywach decyzji wyjaśniono, że w okolicznościach sprawy wydanie takiej decyzji było konieczne, bowiem skarżąca nie wykonała obowiązku usunięcia stwierdzonych braków w przedłożonym zamiennym projekcie budowlanym. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że nie mogła wykonać nałożonych na nią obowiązków w terminie, bowiem dopiero w dniu 2 I 2023 r. wpłynęła do niej pozytywna opinia organu ochrony zabytków, którą załączono do odwołania. Nadto skarżąca oświadczyła, że do odwołania załącza również dokumentację stanowiącą wypełnienie wszystkich nałożonych na nią obowiązków. Dodatkowym pismem z 16 III 2023 r. skarżąca uzupełniła argumentację odwołania podnosząc, że obowiązujący miejscowy plan w zakresie wymagań dotyczących gabarytów zabudowy ma zastosowanie jedynie do nowej zabudowy, a nie zabudowy już istniejącej, która już w momencie uchwalenia planu miejscowego nie spełniała przewidzianych w nim wymagań. Skarżąca załączyła przy tym opinię uprawnionego urbanisty na poparcie podnoszonych twierdzeń. Nadto skarżąca podniosła, że w zakresie takich kwestii jak: miejsca postojowe, miejsca na odpady stale, docieplenie/poprawy warunków cieplnych i wilgotnościowych, to nie nastąpiły żadne zmiany w stosunku do projektu zatwierdzonego pierwotnym pozwoleniem na budowę. Kwestie te nie były w ogóle ujęte w pierwotnym projekcie (nie planowano w tym zakresie żadnych zmian), tak więc nie mogło też w tym zakresie wystąpić żadne odstępstwo od pozwolenia na budowę. DWINB, decyzją z 21 IV 2023 r., (nr 348/2023), utrzymał w mocy decyzję PINB. DWINB wyjaśnił przy tym, że w sprawie bezsporne było istotne odstąpienie od warunków określonych w pozwoleniu budowlanym w zakresie wysokości budynku. Przedłożony zaś przez skarżącą projekt zamienny nie został w tym zakresie dostosowany do wymagań MPZP. DWINB podkreślił, że według § 14 MPZP dla terenów o funkcji 1MW/U dopuszczalna wysokość budynku może być nie większa niż 10 m do kalenicy dachu. Tymczasem przedłożony przez skarżącą projekt zamienny przewiduje realizację zabudowy przekraczającej taką wysokość. W ocenie DWINB jakkolwiek przedmiotowy budynek już w chwili wydawania pozwolenia na budowę posiadał wysokość 13,80 m (zgodnie z rys. 3 str. 42 zatwierdzonego projektu), a więc wysokość ta była większa niż przewidziana w MPZP, jednak uzyskane pozwolenie dotyczyło pozostawienia, niezgodnej już z MPZP wysokości obiektu tj. 13.80 m i nie uprawniało skarżącej do zmiany jego wysokości. W dalszej części uzasadnienia decyzji zaznaczono, że DWINB ma świadomość, że zgodnie z § 7 ust. 2 MPZP na obszarze objętym planem, o ile przepisy "ustaleń szczegółowych" nie stanowią inaczej, dopuszcza się: przebudowy, nadbudowy, rozbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynków niespełniających wymagań określonych w niniejszym planie. Jednak w ocenie DWINB, określona w § 14 MPZP maksymalna wysokość stanowi ustalenie szczegółowe. Skarżąca nie ma więc uprawnienia do podniesienia dotychczasowej wysokości budynku (i tak już niezgodnej z MPZP). Natomiast odnosząc się do pozostałych okoliczności, które leżały u podstaw decyzji PINB, DWINB podkreślił, że celem działania organu nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 4 PB jest doprowadzenie budowy do stanu zgodnego z prawem, ale wyłącznie w zakresie istotnych odstępstw, bowiem w tym przedmiocie prowadzone jest postępowanie legalizacyjne. Postępowanie to nie może natomiast zmierzać do weryfikacji pierwotnego projektu budowlanego w zakresie, w którym inwestor nie dokonał istotnych odstępstw, czy też "uaktualniania" dokonanych już robót do zmieniających się wymogów prawa. Nie zmienia to jednak okoliczności, że na przeszkodzie zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego stoi fakt, że inwestycja skarżącej, m.in. poprzez jej nadbudowę koliduje z ustaleniami MPZP w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie decyzji DWINB jak i decyzji PINB. W skardze zarzucono przy tym naruszenie: 1) art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a PB oraz w związku z § 7 ust. 2 i § 14 ust. 2 pkt 2 MPZP, poprzez ich błędną wykładnię i tym samym błędne przyjęcie, że przedłożony przez skarżącą projekt budowlany zamienny nie spełnia parametru wysokości i innych parametrów odnoszących się do gabarytów zabudowy dla terenów opisanych w § 14 MPZP, w sytuacji gdy przedmiotowe wymogi nie mają zastosowania do projektowanego przez skarżącą przedsięwzięcia dotyczącego istniejącego już budynku; 2) art. 138 § 1 pkt 1 kpa, polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji PINB z 1 II 2023 r. (nr 64/2023) w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przez DWINB ww. decyzji PINB i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego dotyczącego robót budowlanych polegających na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń biurowych na mieszkalne wraz z infrastrukturą techniczną na budynek mieszkalny wielorodzinny na działce nr [...], AM-[...], obręb T. W motywach skargi skarżąca podkreśliła, że z decyzji DWINB wynika, że jedyną przyczyną odmowy zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego była niezgodność wskazanej w nim wysokości zabudowy z ustaleniami MPZP w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy. Skarżąca podniosła jednak, że postanowienia § 7 ust. 2 pkt 1 MPZP stanowią, że na obszarze objętym planem, o ile przepisy działu II nie stanowią inaczej, dopuszcza się przebudowę, nadbudowę, rozbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynków niespełniających wymagań określonych w niniejszym planie. Zdaniem skarżącej oznacza to, że na obszarze objętym MPZP jest możliwe dokonanie przebudowy, nadbudowy, rozbudowy i zmiany sposobu użytkowania budynków niespełniających wymagań określonych w przedmiotowym MPZP (co będzie miało zastosowanie do już istniejącej zabudowy w chwili wejścia w życie MPZP), chyba że zapisy działu II nie pozwalałaby na dokonanie tego rodzaju czynności. Nie oznacza to jednak, wbrew stanowisku DWINB, że przebudowa, nadbudowa, rozbudowa czy zmiana sposobu użytkowania w istniejących już budynkach niespełniających ustaleń MPZP ma dodatkowo zostać dostosowana do rozwiązań obowiązujących w MPZP dla nowego budownictwa, w tym m.in. do zapisów § 14 ust. 2 pkt 2 MPZP dotyczących parametru wysokości budynku (do 10 m do kalenicy dachu). W takiej bowiem sytuacji, przy przeprowadzaniu tego rodzaju prac i czynności, zawsze byłoby konieczne sporządzenie projektu budowlanego, w którym istniejący budynek nie mógłby być wyższy niż 10 m, nawet jeśli w momencie wprowadzania MPZP przekraczałby już ten parametr, co de facto wykluczałoby przeprowadzanie inwestycji polegającej na nadbudowie, przebudowie, rozbudowie czy zmianie sposobu użytkowania w istniejących już obiektach, niespełniających wymagań określonych w MPZP. Skarżąca zwróciła uwagę, że budynek posadowiony na działce nr [...], objęty przedmiotem niniejszego postępowania, w dacie uchwalania i wejścia w życie MPZP faktycznie przekraczał 10 m wysokości, a co więcej wysokość tego budynku w zatwierdzonym pierwotnie projekcie budowalnym, przewidziano na 14,30 m (wysokość budynku mierzona od pokrycia dachu do poziomu chodnika przy wejściu) i 13,80 m (wysokość budynku mierzona od attyki do poziomu chodnika). Powyższe potwierdza zdaniem skarżącej, że również organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał wątpliwości, że przewidziana w pierwotnym projekcie budowlanym wysokość budynku nie naruszała zapisów § 14 ust. 2 pkt 2 MPZP, tj. organ ten przyjmował, że parametry odnoszące się do gabarytów zabudowy dla terenów opisanych w § 14 MPZP mają zastosowanie do kształtowania nowej zabudowy, a nie do istniejących już budynków. Co więcej, przedmiotowe stanowisko znajduje również uzasadnienie w opinii urbanisty z dnia 3 III 2023 r. dotyczącej wykładni MPZP, która została załączona do pisma skarżącej z dnia 16 III 2023 r. i znajduje się w aktach postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Jak wynika z art. 51 ust. 1 pkt 3 PB, w przypadku istotnego odstąpienia przez inwestora od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, organ nadzoru budowlanego, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, nakłada w drodze decyzji obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, określając termin wykonania, oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Stosownie zaś do art. 51 ust. 4 PB, po upływie terminu lub na wniosek inwestora organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję o: 1) zatwierdzeniu projektów, o których mowa w ust. 1 pkt 3, oraz 2) pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - jeżeli roboty budowlane nie zostały zakończone. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w ramach obowiązków wynikających z art. 51 ust. 4 PB, organ zobowiązany jest sprawdzić wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 PB. W powyższym zakresie wzięte pod uwagę powinny być przepisy stosowane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego, które powinny podlegać zastosowaniu odpowiednim do dokonanych przez inwestora zmian (art. 35 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 PB). Oznacza to, że podstawą wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego jest ocena zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska oraz przepisami techniczno-budowlanymi tego, co stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z 17 V 2023 r., II OSK 153/23 – publ. CBOSA). W okolicznościach sprawy istotą sporu jest kwestia zgodności rozwiązań przewidzianych w przedłożonym przez skarżącą zamiennym projekcie budowlanym z ustaleniami MPZP. W ocenie organów obu instancji przewidziana w projekcie wysokość budynku sprzeczna jest z ustaleniami MPZP w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy. Według projektu zamiennego bowiem, wysokość budynku od poziomu chodnika przy głównym wejściu do budynku do wierzchu attyki nad wejściem wynosić ma 15,62 m. Zaś od poziomu chodnika przy głównym wejściu do budynku do poziomu pokrycia dachu – 15,64 m (zob. projekt zamienny, k. 10, 24 i 28). Tymczasem, jak wskazują organy obu instancji, przedmiot inwestycji znajduje się na terenie określonym w MPZP symbolem 1MW/U (zabudowa wielorodzinna z dopuszczeniem usług). Według § 14 ust. 2 pkt 2 MPZP, dla terenów 1MW/U wysokość budynków nie może być większa niż 10 m do kalenicy dachu. Skarżąca kwestionując to stanowisko zwraca uwagę, że zamienny projekt budowlany dotyczy budynku już istniejącego (jego wiek ocenia się na 80 – 100 lat), o dotychczasowej wysokości wynoszącej 13,80 m. W świetle zaś § 7 ust. 2 pkt 1 MPZP, na obszarze objętym planem, o ile przepisy działu II nie stanowią inaczej, dopuszcza się przebudowę, nadbudowę, rozbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynków niespełniających wymagań określonych w niniejszym planie. Stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji należy jednak uznać za prawidłowe. Jak wynika z § 7 ust. 2 pkt 1 MPZP, na obszarze objętym planem, o ile przepisy działu II nie stanowią inaczej, dopuszcza się: przebudowę, nadbudowę, rozbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynków niespełniających wymagań określonych w niniejszym planie. Wbrew twierdzeniom skarżącej powyższa regulacja nie stanowi upoważnienia do wykonywania robót budowlanych z pominięciem parametrów zabudowy wyznaczonych w MPZP. W szczególności błędna jest wykładnia powołanego przepisu przyjmująca, że skoro określony budynek już w chwili uchwalenia MPZP miał wysokość wykraczającą poza limity wysokościowe określone w MPZP, to aktualnie można dokonać jego nadbudowy i uczynić jeszcze wyższym. Przewidziana w § 7 ust. 2 pkt 1 MPZP możliwość prowadzenia robót budowlanych w postaci przebudowy, nadbudowy i rozbudowy jak również zmiany sposobu użytkowania budynków niespełniających wymagań określonych w MPZP stanowi normatywny wyraz akceptacji przez prawodawcę lokalnego status quo, nawet w przypadku niezgodności z aktualnie obowiązującymi parametrami zabudowy. Innymi słowy inwestor może tego rodzaju budynki uczynić przedmiotem wymienionych w § 7 ust. 2 pkt 1 MPZP inwestycji bez konieczności dostosowania ich dotychczasowych parametrów do aktualnych ustaleń MPZP. Akceptacja status quo nie oznacza natomiast upoważnienia do prowadzenia względem tego rodzaju budynków takich robót budowlanych, których rezultatem miałoby być zwiększenie istniejącej już niezgodności z ustaleniami MPZP. Powyższe potwierdza expressis verbis § 7 ust. 2 pkt 1 MPZP. Stanowi on przecież, że dopuszcza się: przebudowę, nadbudowę, rozbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynków niespełniających wymagań określonych w niniejszym planie, "o ile przepisy działu II nie stanowią inaczej". Wykonanie zamierzonych robót budowlanych w oparciu o § 7 ust. 2 pkt 1 MPZP nie może więc abstrahować od wymagań określonych w dziale II MPZP, normującym ustalenia szczegółowe dla poszczególnych terenów. Podkreślić trzeba, że w ramach działu II zlokalizowane są ustalenia z § 14 dotyczące m.in. terenu o symbolu 1MW/U. Jak wynika z § 14 ust. 2 pkt 2 MPZP, dla terenów 1MW/U, 2MW/U wysokość budynków nie może być większa niż 10 m do kalenicy dachu. Wynika z tego, że MPZP dla terenu o funkcji 1MW/U jednoznacznie limituje wysokość dopuszczalnej zabudowy do 10 m. To zaś oznacza, że w przypadku robót budowlanych dotyczących istniejącego budynku, którego wysokość przekracza ten limit – jak ma to miejsce w kontrolowanej sprawie - nie istnieje możliwości jego nadbudowy i w rezultacie zwiększenia wysokości. Nie można przy tym podzielić stanowiska zawartego w opinii przedłożonej przez skarżącą w postępowaniu odwoławczym, jakoby zawarte w § 7 ust. 2 pkt 1 MPZP zastrzeżenie "o ile przepisy działu II nie stanowią inaczej" odsyłało jedynie do zakazów przebudowy, nadbudowy, rozbudowy i zmiany sposobu użytkowania. Sąd zwraca uwagę, że MPZP w żadnym miejscu tego rodzaju zakazów nie formułuje. Nie można więc uznać, że celem wyrażonego w § 7 ust. 2 pkt 1 MPZP zastrzeżenia było odwołanie się do jakichś zakazów. Wbrew argumentacji skarżącej stanowisko organów nie oznacza, że w przypadku robót budowlanych dotyczących obiektów istniejących, przekraczających parametry urbanistyczne wyznaczone w MPZP, aktualizuje się obowiązek dostosowania takich obiektów do parametrów określonych w MPZP. Oznacza jedynie, że te parametry istniejącej zabudowy, które wykraczają poza maksymalne wskaźniki przyjęte w MPZP, nie mogą już ulegać dalszemu zwiększeniu. Taki jest sens zawartego w § 7 ust. 2 pkt 1 MPZP odesłania do działu II MPZP i organy obu instancji prawidłowo te przepisy zastosowały. Nie ma również podstaw do powoływania się na niekonsekwencję pomiędzy stanowiskiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, który udzielał pozwolenia na budowę, a stanowiskiem organów nadzoru budowlanego. Z zatwierdzonego pozwoleniem na budowę pierwotnego projektu budowlanego wynika bowiem bezsprzecznie, że projekt nie przewidywał podwyższenia dotychczasowej wysokości budynku ograniczając się do przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku (zob. projekt budowalny k. 32, 42 i 45a). Mógł więc zatem zostać zatwierdzony pod kątem zgodności z MPZP, skoro nie przewidywał zmian w zakresie wysokości budynku. Tymczasem przedłożony w postępowaniu nadzorczym zamienny projekt budowalny przewiduje w istocie także nadbudowę budynku (zob. zamienny projekt budowlany, k. 10, 24 i 28). Zmiana tego parametru usprawiedliwiała przeprowadzenie prze organy nadzoru budowlanego odmiennej oceny projektu zamiennego pod kątem zgodności z MPZP. W rezultacie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja, odmawiając zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego z powodu niezgodności z MPZP, nie narusza przepisów prawa. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 ppsa.