II SA/Wr 355/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 7 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A. Sp. z o.o. Sp.j. i B. Sp.k. z/s we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia ściany szczytowej budynku do stanu poprzedniego postanawia: sprostować wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 355/16) w ten sposób, że w pkt II sentencji tego wyroku w miejsce dwukrotnie użytego wyrażenia "977 zł (słownie: dziewięćset siedemdziesiąt siedem zł)" każdorazowo wpisać: "997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych)". W pkt II sentencji wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w dniu 28 czerwca 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 355/16) wskazano, że Sąd zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. Sp.j. kwotę 977 zł (słownie: dziewięćset siedemdziesiąt siedem zł) oraz B. Sp.k. z/s we W. kwotę 977 zł (słownie: dziewięćset siedemdziesiąt siedem zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Ze sporządzonego uzasadnienia tego wyroku wynika, że na zasądzoną dla każdej ze skarżących spółek kwotę składają się kwoty: 500 zł z tytułu wpisu sądowego od skargi, 480 zł z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego i 17 zł z tytułu zwrotu wydatku poniesionego na uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zsumowanie kwot 500 zł, 480 zł i 17 zł daje wynik 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), a nie 977 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), jak wskazano w ww. wyroku. Doszło zatem w pkt II sentencji wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. do oczywistej omyłki wynikającej z błędu rachunkowego. Wobec tego należało zastosować przepis art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718), który stanowi, że sąd może prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jak wynika z art. 156 § 2 zdanie pierwsze cytowanej ustawy, sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Z tego względu orzeczono jak w sentencji.