II SA/Wr 356/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz – spr. sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2005 r. sprawy ze skargi M. G., E. G., K. S., A. S., K. K., T. F., S. F., T. B., T. S., A. S., W. K., H. B., Z. B., W. S., A. S., D. J., J. J., B. G., C. T., T. D., Z. D. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. uzgodnił pozytywnie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na adaptacji pomieszczeń ciastkarni na zakład przetwórstwa mięsnego wraz z budową magazynu odpadów mięsnych i konfiskatora, punktu dezynfekcyjnego środków transportu i magazynu środków myjących, osłony śmietnikowej, kanalizacji sanitarnej do odprowadzenia ścieków sanitarnych i technologicznych, wewnętrznej instalacji gazowej przewidzianej do realizacji w miejscowości G. (nr ewid. dz. A, B, C). Uzgadniając warunki organ zawarł jednak zastrzeżenia wskazując, iż na etapie projektu budowlanego należy określić ilości odpadów powstających w wyniku planowanej działalności oraz określić jednoznacznie sposób postępowania z nimi (w tym: zapewnienia odbioru poszczególnych rodzajów odpadów przez upoważnione jednostki oraz obowiązki wytwórcy odpadów wynikające z wymogów obowiązujących przepisów prawnych), jak również zastrzegł, iż poziom hałasu w środowisku nie może przekroczyć dopuszczalnych norm – co powinno zostać potwierdzone przeprowadzonym pomiarem hałasu emitowanego do środowiska na etapie oddawania obiektu do użytkowania. Postanowienie wydane zostało w związku z wnioskiem Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w W. Jako podstawę prawną organ podał przepis art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz przepisy art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157) w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 10, poz. 1085). W uzasadnieniu organ stwierdził, iż Urząd Miejski w W. przesłał ponownie, celem uzgodnienia, projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanego przedsięwzięcia, przedkładając "Informację o planowanym przedsięwzięciu", "Projekt technologiczny" oraz "Raport oddziaływania na środowisko, w związku z uchyleniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., wcześniejszej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanego przedsięwzięcia. Powiatowy Inspektor wskazał, iż przedsięwzięcie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest przeprowadzenie postępowania w sprawie obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i określenia jego zakresu zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W projekcie decyzji stwierdzono zgodność planowanego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] oraz wsi [...] i [...]. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. nie wniósł zastrzeżeń do projektu technologicznego planowanego zamierzenia. Powiatowy Inspektor wyjaśnił, iż postanowienie wydane zostało na podstawie raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przedłożonego przez Gminną Spółdzielnię "Samopomoc Chłopska" w W. oraz dokumentów, w których określono miejsce i rodzaj przedsięwzięcia, ilość zatrudnienia, rodzaj zaplecza sanitarnego, rodzaj ogrzewania, sposób odprowadzania ścieków sanitarnych i technologicznych. Organ stwierdził, iż według raportu, Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" posiada unormowaną gospodarkę odpadami powstającymi w wyniku dotychczas prowadzonej działalności (decyzja Starosty [...] zezwalająca na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych oraz uzgodniony decyzją Burmistrza [...] sposób postępowania z odpadami innymi, niż niebezpieczne). Zauważył, iż powstające po uruchomieniu zakładu przetwórstwa mięsnego dodatkowe odpady, będą składowane i przechowywane w wyznaczonych do tego celu miejscach, a następnie odbierane przez wyspecjalizowane jednostki celem ich wykorzystania lub unieszkodliwienia. Ilość oraz sposób postępowania z powstającymi odpadami zostaną jednak jednoznacznie określone na etapie projektu budowlanego. Ponadto Powiatowy Inspektor uznał, na podstawie raportu, że emisja substancji (w tym zapachowych) oraz energii (hałasu) nie będą powodowały przekroczeń ich dopuszczalnych poziomów na granicy własności zakładu. Zaznaczył jednak, iż etap eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia wymagać będzie prowadzenia lokalnego monitoringu związanego z ochroną przed hałasem oraz odpadami. Emisja hałasu wymagać będzie ponadto przeprowadzenia badań akustycznych na etapie rozruchu technologicznego i każdorazowo po wprowadzeniu nowych urządzeń. Jak stwierdził, poziom hałasu nie może przekroczyć dopuszczalnych norm określonych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych oraz Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 66, poz. 436). Gospodarka odpadami wymagać będzie uzyskania stosownych decyzji Starosty [...] oraz prowadzenia ewidencji odpadów zgodnie z wymogami obowiązującej ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.). Zażalenie wnieśli mieszkańcy bloków mieszkalnych przy ul. [...] w G. Podnieśli, iż inwestor, przy realizacji przedsięwzięcia, którego dotyczy postanowienie, narusza kryteria określone w art. 144 K.c. Skarżący wskazali, iż planowana zmiana – adaptacja ciastkarni na zakład przetwórstwa mięsnego z zapleczem, należy do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, mogących pogorszyć stan środowiska. Za bezsporne uznali, iż planowana inwestycja będzie mieć szkodliwy wpływ na środowisko, w zakresie: emisji spalin, hałasu, składowania i przechowywania odpadów oraz nieprzyjemnych zapachów. Żalący się stwierdzili także, iż usytuowanie przedmiotowej inwestycji w bliskim sąsiedztwie bloków mieszkalnych z całą pewnością utrudni im, ponad przeciętną miarę, korzystanie z własnych nieruchomości. Odnosząc się do twierdzenia zawartego w postanowieniu, iż przyjęty tryb postępowania wynika z daty złożenia przez inwestora wniosku w dniu 21 lutego 2001 r., mieszkańcy wskazali, iż według decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek ten nie spełniał wymogów art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też, zdaniem skarżących, Powiatowy Inspektor Sanitarny powołując się na unormowaną gospodarkę odpadami przez Gminną Spółdzielnię "Samopomoc Chłopska" w wyniku dotychczasowej prowadzonej działalności zaprzecza sam sobie, pisząc w dalszej części postanowienia, iż gospodarka odpadami wymagać będzie uzyskania stosownych decyzji Starosty Powiatu [...] oraz prowadzenia ewidencji odpadów zgodnie z wymogami obowiązującymi w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Stwierdzenie o uregulowaniu gospodarki odpadami nie odnosi się w ogóle do mającej powstać w przyszłości inwestycji, gdyż odpadów z piekarni nie da się porównać z odpadami z przetwórni mięsa. Skarżący zarzucili nieuwzględnienie interesów mieszkańców sąsiadujących posesji, oddalonych od inwestycji o około 30 m. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wskazał iż rozstrzygnięcie podjęte zostało w oparciu o przedłożone materiały oraz przeprowadzoną w dniu 13 stycznia 2003 r. wizję lokalną. Organ odwoławczy zaakceptował argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów zażalenia wywodził, iż Kodeks cywilny nie ma zastosowania w postępowaniu dotyczącym spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, prowadzonych przez Państwową Inspekcję Sanitarną. Stwierdził, iż organ I instancji, analizując przedłożone materiały w aspekcie ochrony zdrowia ludzi, uwzględnił również interes skarżących, stwierdzając w uzasadnieniu postanowienia, iż z przedstawionego raportu wynika, że emisja substancji oraz energii, nie będą powodowały przekroczeń ich dopuszczalnych poziomów na granicy własności zakładu. Zdaniem organu, działalność zakładu przy zakładanej technologii, nie powinna stanowić zagrożenia pod względem zdrowotnym dla osób (dorosłych i dzieci) przebywających poza jego terenem. Organ stwierdził ponadto, iż skarżący nie przedstawili żadnych dowodów, z których wynikałoby, że spełnienie wymogów w zakresie ograniczenia uciążliwości planowanego obiektu jest nierealne. Wyjaśnił, iż proponowana technologia zakładu nie wprowadza prototypowej instalacji. Tego typu obiekty funkcjonują na terenie [...] oraz kraju i nie stwarzają zagrożeń zdrowotnych, związanych z jakością i wielkością substancji oraz energii emitowanych do środowiska. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie prowadzą działalności projektowej, a jedynie w ramach swojej właściwości rzeczowej opiniują poprawność przyjętych rozwiązań technicznych, w przedkładanej do uzgodnienia przez inwestora dokumentacji projektowej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Podnieśli, iż decyzja Starosty [...] z dnia 11 października 1999 r., nr [...] zezwalająca na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych, jak też decyzja Burmistrza [...], z dnia 5 sierpnia 1999 r., nr [...], uzgadniająca sposób postępowania z odpadami innymi niż niebezpieczne, a także decyzja Wojewody [...] o emisji dopuszczalnej, z dnia 31 grudnia 1997 r., nr [...], zostały wydane na podstawie starych przepisów prawnych, w związku z wcześniejszą działalnością Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w W. i dlatego też nie mogą odnosić się bezpośrednio do sytuacji mającej powstać w przyszłości. Zdaniem skarżących, powoływanie się organów administracji na unormowaną już gospodarkę odpadami, w związku z prowadzoną wcześniej działalnością i odwoływanie się do decyzji niedotyczących bezpośrednio sprawy planowanego przedsięwzięcia, pomija całkowicie żywotne interesy mieszkańców. Ograniczenie się natomiast w postanowieniu do stwierdzenia, iż Gminna Spółdzielnia ma uregulowaną gospodarkę odpadami niebezpiecznymi, bez uwzględnienia nowo zaistniałej sytuacji, zarówno prawnej, jak i warunków towarzyszących nowemu przedsięwzięciu, rażąco narusza interesy zamieszkałych w sąsiedztwie mieszkańców. Powoduje, iż będą oni bezpośrednio narażeni na poważne uciążliwości (fetor, pyły, hałas, owady, gryzonie), a nawet narażenie zdrowia. Skarżący zarzucili, iż zostali pozbawieni jakiegokolwiek wpływu na dotykającą ich inwestycję. Zlokalizowanie budynków na terenie przemysłowym, graniczącym z blokami mieszkalnymi, nie może uchybiać spokojowi zamieszkania i funkcjonowania mieszkańców. Zdaniem skarżących, wątpliwe jest, aby Gminna Spółdzielnia była w stanie sprostać postawionym jej wymogom oraz warunkom w nich zawartym, biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawne oraz zaistniałą sytuację. Jako wnoszący skargę zostali w niej wskazani: J. B. S., S. i J. M., M. i E. G., K. i A. S., K. i J. K., H. i A. G., T. i S. F., M. i J. M., T. B., T. i A. S., W. i A. K., U. i N. L., H. i Z. B., W. i A. S., D. i J. J., I. i B. G., W. i C. T., T. i Z. D., S. i S. D. Skarga nie została jednak podpisana przez wszystkie osoby, które zostały wskazane jako skarżący. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2003 r., Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę wniesioną przez J. B. S., M. i J. M., H. i A. G., S. i J. M., z powodu nieuzupełnienia braków skargi, poprzez jej podpisanie. Na mocy postanowienia z dnia 9 maja 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę K. K., A. K., U. L., N. L., I. G., W. T., S. D. oraz S. D. Skarga U. i N. L. oraz S. i S. D. została odrzucona z powodu nieuiszczenia w wyznaczonym terminie wpisu od skargi. Z kolei skargę K. K., A. K., I. G. i W. T. Sąd odrzucił z uwagi na nieuzupełnienie, w wyznaczonym terminie, braków formalnych skargi, poprzez złożenie oświadczenia, czy składali skargę w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. wniósł, o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, iż stopień uregulowania stanu formalnoprawnego w zakresie przepisów ochrony środowiska obiektu, który ulega modernizacji lub przebudowie, przedstawiany jest w ramach opracowywania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przytoczenie danych w postanowieniu, miało z kolei na celu unaocznienie skarżącym, że istniejący obiekt ma uregulowany sposób korzystania ze środowiska i prowadzi działalność zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Organ wskazał, iż w przypadku, gdyby działalność istniejącego obiektu stwarzała istotną uciążliwość, skarżący powinni zwrócić się do właściwych organów administracji samorządowej, Państwowej Inspekcji Sanitarnej lub Inspekcji Ochrony Środowiska, a wówczas każdy z tych organów sprawdziłby również realizację kwestionowanych decyzji. Co do ważności decyzji administracyjnych organ wyjaśnił, iż o ważności nie decydują "stare" lub "nowe" przepisy, lecz termin określony przez wydający decyzję organ lub termin regulowany rozstrzygnięciami prawnymi. Decyzje wydane na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 1 października 2001 r., tj. daty wejścia w życie Prawa ochrony środowiska, ustawy o odpadach, są ważne do 30 czerwca 2004 r., natomiast decyzje o emisji dopuszczalnej zanieczyszczeń do powietrza oraz hałasu wygasają z dniem 30 czerwca 2006 r. (art. 18 wskazanej ustawy). Co do szkodliwości inwestycji organ stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie nie jest inwestycją szczególnie szkodliwą dla środowiska i zdrowia ludzi, lecz jedynie mogącą pogorszyć stan środowiska. Wskazał, iż zakład spożywczy, nie może być projektowany w sposób stwarzający możliwość wylęgania się gryzoni, czy szkodników. Wymaga on zabezpieczenia przed ich dostępem z zewnątrz. Również odpady powinny być odpowiednio przechowywane, zgodnie z wymogiem § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 lutego 2000 r. w sprawie warunków sanitarnych oraz zasad przestrzegania higieny przy produkcji i obrocie środkami spożywczymi, używkami i substancjami dodatkowymi dozwolonymi (Dz. U. Nr 30, poz. 377). Organ wyjaśnił także, iż przed podjęciem działalności, zakład przetwórstwa mięsnego musi uzyskać określona zgodę właściwego organu Inspekcji Weterynaryjnej, w myśl art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 63, poz. 634), który stwierdza spełnienie wymagań koniecznych do zapewnienia higieny w procesie produkcji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: najpierw odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że postanowienie to odpowiada wymogom prawa. Rozważania rozpocząć trzeba od kwestii legitymacji do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Ten interes w niniejszej sprawie sprowadza się do, wynikającego z prawa materialnego, uprawnienia do zakwestionowania efektów postępowania towarzyszącego postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Uprawnienie to przysługuje niewątpliwie podmiotom mającym przymiot stron postępowania głównego, w tym przypadku postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1999 r., sygn. akt IV SA 2787/98, niepublikowany, treść zamieszczona w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 47226). Stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.), oprócz inwestora mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości (por. uchwała NSA z dnia 25 września 1995 r., sygn. akt VI SA 13/95, ONSA 1995/4/154; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 1056/99, niepublikowany, treść zamieszczona w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 78932). Tytułem prawnym, tj. prawem własności nieruchomości sąsiadujących z terenem objętym sporną inwestycją, wykazali się tylko niektórzy ze skarżących. Dotyczy to T. F., S. F., Z. D., T. D., Z. B., H. B., T. B., A. S. i W. S. Skargi pozostałych skarżących (nie licząc tych osób, których skargi zostały odrzucone), należało oddalić. Brak legitymacji do wniesienia skargi uzasadnia bowiem oddalenie skargi (por. Tadeusz Woś w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 227). Uwagi dotyczące zasadności skarg pozostałych skarżących zacząć trzeba od zagadnienia podstawy prawnej. Zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie I instancji wydane zostały na podstawie art. 27 ust.2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz.1157 ze zm.). W myśl przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz.1085), do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Przepis art. 27 ust.2 ustawy o dostępie (...) stanowi, że decyzję, o której mowa w art. 25 ust.3, wydaje się, z zastrzeżeniem ust.3, po uzgodnieniu z właściwymi organami, o których mowa w art. 37. Według zaś art. 37 ust.1 pkt 2 omawianej ustawy, organem właściwym do uzgodnienia, przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 25 ust.3 pkt 1 (decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu), w odniesieniu do przedsięwzięć, o których mowa w art. 30 ust.1 pkt 2, jest także powiatowy inspektor sanitarny. Sporne przedsięwzięcie, tj. adaptacja pomieszczeń ciastkarni na zakład przetwórstwa mięsnego, należało do przedsięwzięć określonych w art. 30 ust.1 pkt 2. W tym ostatnim przepisie wymienione są przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może zostać nałożony obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Pamiętając o unormowaniu art. 3 ust.1 ustawy o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska (...), zakwalifikować przyjdzie, z mocy art. 66 ustawy o dostępie (...), sporną inwestycję do wymienionych w § 2 pkt 6 h rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz.589). Kwalifikacja ta, zaliczająca przedsięwzięcie do mogących pogorszyć stan środowiska, a nie szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, skutkowała nałożeniem obowiązku sporządzenia raportu (w drodze postanowienia), a nie obowiązkiem wynikającym z ustawy (ten ustawowy obowiązek opierał się na przepisie art. 30 ust.1 pkt 1 ustawy o dostępie). W stosunku do planowanej adaptacji, w chwili wydania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia I instancji, istniało w obrocie prawnym postanowienie Burmistrza [...], z dnia 18 kwietnia 2001 r., nr [...], zobowiązujące inwestora do opracowania raportu oddziaływania na środowisko. Zachodziły zatem przesłanki do podjęcia aktu w przedmiocie uzgodnienia, określonego w art. 27 ust.2 ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu od zajęcia stanowiska przez powiatowego inspektora sanitarnego oraz użycie w art. 27 ust.2 ustawy o dostępie (...) zwrotu "po uzgodnieniu", wskazują, że jest to akt podejmowany w ramach współdziałania organów, przewidzianego w art. 106 § 1 K.p.a. Uzgodnienie jest postacią współdziałania, której brak uniemożliwia wydanie decyzji, a treść uzgodnienia wiąże organ w postępowaniu głównym (por. Janusz Borkowski w: B, Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C. H. Beck, Warszawa 2004 r., s. 485; wyrok NSA z dnia 26 listopada 1999 r., sygn. akt IV SA 1512/98, niepublikowany, treść zamieszczona w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 48178).). Związanie to dotyczy jedynie tych aspektów uzgodnienia, które odnoszą się do zakresu zadań organu współdziałającego (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2001 r., sygn. akt V SA 609/01, niepublikowany, treść zamieszczona w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 79240). Uzgodnienie z art. 27 ust.2 ustawy o dostępie (...) dokonywane jest w formie postanowienia. Wynika to z unormowania tego przepisu, w szczególności jego porównania z treścią art. 27 ust.3, przewidującego wprost formę decyzji dla uzgodnienia decyzji określonej w art. 25 ust.3 pkt 2 oraz brzmienia art. 106 § 5 K.p.a. Zakres uzgodnienia dokonywanego przez organy inspekcji sanitarnej, w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wynika z przepisu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r., nr 90, poz.575 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej upoważnione zostały do uzgadniania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Oznacza to, łącznie z brzmieniem przepisu art.1 tej ustawy, iż wydając postanowienie dotyczące uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, organy te oceniają planowane przedsięwzięcie pod względem spełnienia wymogów higienicznych i zdrowotnych, w kontekście ochrony przed niekorzystnym wpływem zamierzenia inwestycyjnego na zdrowie ludzi. Nie są natomiast władne w ramach prowadzonego postępowania, do podejmowania rozstrzygnięć w kwestiach dotyczących lokalizacji inwestycji, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oceny warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oceny projektu technicznego, czy też określenia zakresu i prawidłowości sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Organ współdziałający powinien przeprowadzić, w razie potrzeby, postępowanie wyjaśniające (art. 106 § 4 K.p.a.). W razie sporu co do przedmiotu uzgodnienia, przeprowadzenie takiego postępowania wyjaśniającego jest niezbędne. Takie postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organy oparły się na "Raporcie oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na adaptacji pomieszczeń ciastkarni na zakład przetwórstwa mięsa w W., ulica [...]. etap; decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu", opracowanym przez mgr I. O. i mgr inż. M. P. Inspektorzy badali także zapisy planu miejscowego oraz zapoznali się z pismem Powiatowego Lekarza Weterynarii, z dnia 14 listopada 2002 r., dotyczącym projektu technologicznego planowanego zamierzenia. Podjętemu na tej podstawie postanowieniu nie można zarzucić dowolności, przekraczającej granice swobodnej oceny dowodów, przewidzianej w art. 80 K.p.a. Jednocześnie można zauważyć, że w ten sposób organy odniosły się do zarzutów właścicieli sąsiednich nieruchomości, dotyczących zagrożenia oddziaływania szkodliwych zapachów i hałasu, spowodowanego sąsiedztwem planowanej inwestycji. W szczególności z "Raportu oddziaływania na środowisko (...) wynika, że emisja substancji (w tym zapachowych) oraz energii (hałasu) nie będą powodowały przekroczeń ich dopuszczalnych poziomów na granicy własności zakładu. W tej sytuacji należało pozytywnie uzgodnić decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W istocie oznaczało to, iż lokalizacja inwestycji nie stwarza zagrożenia z punktu widzenia sanitarnego. Czym innym jest zaś badanie ewentualnych zagrożeń na etapie projektowania i wykonania robót budowlanych oraz użytkowania planowanego zamierzenia. Podkreślić bowiem przyjdzie, co już zasygnalizowano wyżej, iż zaskarżone postanowienie nie dotyczy uzgodnienia ewentualnego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, ale decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o pozwoleniu na budowę podlegała, w czasie podjęcia zaskarżonego postanowienia, odrębnemu uzgodnieniu, dokonywanemu w trybie art. 27 ust.3 ustawy o dostępie (...), który to tryb przewidywał formę decyzji dla takiego uzgodnienia. Za przedwczesny, na etapie uzgadniania decyzji o ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, należy także uznać zarzut nieuregulowania gospodarki odpadami. Wynika to z przepisów art. 19 ust.1 oraz art. 24 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz.628 ze zm.). Program gospodarki odpadami nie podlega weryfikacji organu ustalającego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i organowi inspekcji sanitarnej uzgadniającemu decyzję "lokalizacyjną". W rezultacie przyjdzie stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza norm materialnych oraz przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego należało, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić skargę.