II SA/Wr 360/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis - sprawozdawca Sędzia WSA Olga Białek Protokolant: Specjalista Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu demontażu urządzenia reklamowego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] nakazał A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. demontaż urządzenia reklamowego, wraz ze stalowymi kotwami zagłębionymi w elewacji budynku, przy pl. [...] we W. stanowiącymi integralną część (element montażowy) przedmiotowej reklamy i jej podświetleniem. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 51 ust. pkt 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. Nr 243, poz. 1623). W toku czynności dowodowych w sprawie ustalono, że na elewacjach budynku od strony pl. [...] i ul. Drzewnej zamontowane jest przy pomocy stalowych kotew urządzenie reklamowe w postaci siatki winylowej z nadrukiem reklamy (reklama wielkoformatowa). Siatka zamocowana jest do elewacji budynku po obwodzie za pomocą stalowych kotew w poziomie od I do III piętra budynku. Nad tym urządzeniem, na stalowych wysięgnikach przytwierdzonych do elewacji budynku zamontowane są lampy oświetleniowe reklamy w ilości 23 sztuki. W toku postępowania ustalono także, że budynek wyszczególniony jest w gminnej ewidencji zabytków. Pismami z dnia 22 lutego oraz 6 kwietnia 2012 r. organ I instancji zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. o udzielenie informacji czy obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na tym terenie dopuszcza instalacje urządzenia reklamowego oraz czy na montaż przedmiotowego urządzenia reklamowego organ administracji architektoniczno-budowlanej przyjął zgłoszenie zamiaru wykonania robót bądź wydał decyzję udzielającą pozwolenia na ich wykonanie. Poinformowano organ nadzoru budowlanego, że w dniu 22 lipca 2011 r. do organu architektoniczno-budowlanego wpłynął wniosek spółki w sprawie montażu nośnika reklamowego z siatki winylowej wraz z oświetleniem na fasadach budynku przy pl. [...] we W.. Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało na wniosek strony postępowania zawieszone przez Wydział Architektury i Budownictwa postanowieniem z dnia 7 września 2011 r. Pismem z dnia [...] r. Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. poinformował organ nadzoru budowlanego, że budynek przy pl. [...] znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru rozwoju [...], uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] w dniu [...] r. W § 16 ust. 5 pkt 1 planu ustalono m.in.: "ochronę budynku przy pl. [...] oznaczonego na rysunku planu symbolem 8S, znajdującego się w Konserwatorskim Spisie Zabytków Architektury i Budownictwa wraz z elewacją frontową oraz uporządkowanie elewacji tylnej przekształconej licznymi przebudowami", ponadto ustalono również: "przekształcenie, wyznaczonej na rysunku planu elewacji istniejącego budynku zgodnie z ustaleniami dotyczącymi dziedzictwa kulturowego". Pismem z dnia 14 marca 2012 r. Miejski Konserwator Zabytków poinformował organ nadzoru budowlanego, że "ze stanowiska konserwatorskiego konieczny jest demontaż urządzeń reklamowych (reklamy wielkoformatowej) na elewacji budynku. Ponadto, Wojewódzki Konserwator Zabytków we Wrocławiu poinformował, że "zamierzenie to (montaż reklamy wielkopowierzchniowej) nie zostało uzgodnione przez organ konserwatorski w trybie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, jako niezgodne z zasadami ochrony zabytków i ustaleniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania budowlanego, w tym stanie faktycznym są przesłanki do wydania nakazu usunięcia samowolnie zawieszonej reklamy". W tak kształtującym się stanie faktycznym PINB dla miasta W. decyzją opisaną wyżej nakazał spółce demontaż urządzenia reklamowego, wraz ze stalowymi kotwami zagłębionymi w elewacji budynku, stanowiącymi integralną część (element montażowy) przedmiotowej reklamy i jej podświetleniem. Odwołanie od tej decyzji wniosła spółka. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] r. (nr [...]), na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i sprawę przekazał organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym robót budowlanych polegających na montażu tablic czy urządzeń reklamowych organ nadzoru budowlanego obowiązany jest zbadać w pierwszej kolejności czy inwestor posiada stosowne zgłoszenie na te roboty, następnie w sytuacji braku zgłoszenia należy wdrożyć procedurę legalizacyjną z uwzględnieniem stanowiska organu konserwatorskiego (w sytuacji gdy obiekt jest objęty ochroną konserwatorską lub jest wpisany do rejestru zabytków). Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane przedmiotowe roboty budowlane wymagają jedynie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Bezsprzeczny w omawianej sprawie jest fakt samowolnego wykonania urządzenia reklamowego na budynku przy Placu [...] we W.. Z uwagi na fakt, że obiekt na którym wykonano urządzenie wpisany jest do ewidencji zabytków (nie do rejestru zabytków) inwestycja wymagała uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Skutecznego zgłoszenie w niniejszym przypadku nie dokonano. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, którym nakazuje rozbiórkę obiektu bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, która kończy postępowanie, tylko w razie stwierdzenia braku możliwości doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Organ stopnia powiatowego wyjaśniając zasadność zastosowanego przepisu wskazał, że reklama jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez co brak jest możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego prawem. Dokonując analizy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru na którym znajduje się obiekt DWINB stwierdził, że ustalenia organu I instancji budzą wątpliwości. Przede wszystkim organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że "instalacja urządzenia reklamowego (reklamy wielkoformatowej) na elewacji budynku nie jest zgodna z planem miejscowym, obowiązującym na tym terenie". DWINB zaznaczył, że w aktach organu I instancji brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co świadczy o tym, że organ stwierdzając niezgodność urządzenia reklamowego z planem opierał się jedynie na piśmie z dnia [...] r. Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W.. Takiego działania organu nadzoru budowlanego – zdaniem DWINB - nie można uznać za właściwe. Obowiązek oceny zgodności zabudowy z miejscowym planem spoczywa przede wszystkim na organie prowadzącym postępowanie. Organ sam powinien wyjaśnić i wskazać, które zapisy planu świadczą o zakazie wykonania konkretnej inwestycji. W piśmie Wydziału Architektury Budownictwa Urzędu Miejskiego W. z dnia [...] r. wskazano na § 16 ust. 5 pkt 1 planu, który mówi, że "na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące dziedzictwa kulturowego: 1) ochrona budynku przy pl. [...], oznaczonego na rysunku planu symbolem 8S, znajdującego się w Konserwatorskim Spisie Zabytków Architektury i Budownictwa, wraz z elewacją frontową oraz uporządkowanie elewacji tylnej przekształconej licznymi przebudowami". Z tego zapisu - w ocenie organu II instancji - nie wynika wprost zakaz instalowania reklamy na tym budynku. Niemniej jednak organ I instancji winien dokonać szczegółowej analizy tego przepisu oraz całego planu i wnioski w uzasadnieniu decyzji zawrzeć. Kwestia ta winna być zatem wyjaśniona przez PINB dla miasta W. w sposób bezsprzeczny, celem zastosowania właściwych przepisów art. 51 Prawa budowlanego. W związku z tym stwierdzono, że zakwestionowana decyzja podlega uchyleniu w całości, a sprawa przekazaniu do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W skardze na tę decyzję strona skarżąca zarzuciła naruszenie 1. prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i w konsekwencji błędne uchylenie zaskarżonej decyzji a następnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., pomimo że ze względu na okoliczności sprawy decyzję należało uchylić, a postępowanie umorzyć, 2. przepisów prawa administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności przepisów art. 7, art. 8, art. 12 oraz art. 107 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, nieposługiwanie się najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy oraz nienależyte uzasadnienie decyzji. Badając zaskarżoną decyzję (w wyniku skargi inwestora) sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dające podstawę do jej uchylenia. Materialnoprawną podstawą decyzji organu I instancji stanowią przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zastosowanie tych przepisów nie stanowi kwestii spornej w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4-6 oraz 9-13. Jak stwierdził organ II instancji, "bezsprzeczny w omawianej sprawie jest fakt samowolnego wykonania urządzenia reklamowego na budynku przy Placu [...] we W.. Z uwagi na fakt, że obiekt na którym wykonano urządzenie wpisany jest do ewidencji zabytków (nie do rejestru zabytków) inwestycja wymagała uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Skutecznego zgłoszenie w niniejszym przypadku nie dokonano.". Organ I instancji wydając decyzję w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane o nakazie demontażu spornego urządzenia reklamowego wraz ze stalowymi kotwami zagłębionymi w elewacji budynku, stanowiącymi integralną część (element montażowy) reklamy z jej podświetleniem, wskazał, że reklama jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez co brak jest możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego prawem. Organ II instancji zakwestionował jednak te ustalenia, przede wszystkim z tego powodu, że w aktach organu I instancji brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co świadczy – zdaniem DWINB - o tym, że organ stopnia powiatowego stwierdzając niezgodność urządzenia reklamowego z miejscowym planem opierał się jedynie na piśmie z dnia [...] r. Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W., w którym wskazano, że "instalacja urządzenia reklamowego (reklamy wielkoformatowej) na elewacji tego budynku nie jest zgodna z planem miejscowym, obowiązującym na przedmiotowym terenie". W ocenie organu odwoławczego obowiązek oceny zgodności zabudowy z miejscowym planem spoczywa przede wszystkim na organie prowadzącym postępowanie, co oznacza, że organ sam powinien wyjaśnić i wskazać, które zapisy planu świadczą o zakazie wykonania konkretnej inwestycji. Stąd też DWINB zobowiązał – przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji – do dokonania szczegółowej analizy przepisów oraz całego planu i zawarcia wniosków w uzasadnieniu swojej decyzji. Zawarte w zaskarżonej decyzji motywy - w ocenie sądu – nie czynią jednak zadość treści art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W pierwszej kolejności (zdaniem sądu) należy wskazać, że z przepisu wynika jednoznacznie, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie na takie naruszenie organ odwoławczy w ogóle nie wskazał. Zaś sama konieczność uzupełnienia dowodów - w ocenie Sądu - nie jest wystarczającą przesłanką do kasacji decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Konieczność przeprowadzenia dowodu lub kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego (art. 136 k.p.a.), wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji. Jak wskazał dalej sąd, "organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji kasacyjnej, ale jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch przesłanek. Organ ten musi przede wszystkim w sposób niewątpliwy stwierdzić, iż działanie organu pierwszej instancji było wadliwe, bo naruszające przepisy procesowe. Nadto, organ ten winien ustalić, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie." (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 226/12, publ. LEX nr 1253565). Określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest określeniem niejasnym i nieprecyzyjnym. Należy przyjąć, że stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie bez wątpienia wyjaśnienie, czy sporne urządzenia reklamowe są zgodne z ustaleniami planu miejscowego, leży w kompetencji organu odwoławczego do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 k.p.a. Sąd wskazał dalej, że postanowieniem z dnia [...] r., podjętym na podstawie art. 136 i art. 123 k.p.a. organ odwoławczy nałożył właśnie na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przekazanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru, na którym leży budynek, w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. W dniu 4 grudnia 2012 r. do organ II instancji – w wykonaniu postanowienia – wpłynął wypis i wyrys z miejscowego planu. Ponadto istotne jest, że "organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 k.p.a. tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W końcowej części uzasadnienia sąd wskazał, że uwzględniając powołane przepisy i okoliczności, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ II instancji winien będzie dokonać ustaleń co do zgodności urządzeń reklamowych z zapisami planu miejscowego. Ustalenia będą musiały znaleźć swoje odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu i w uzasadnieniu decyzji, zgodnie bowiem z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zadaniem zatem uzasadnienia faktycznego i prawnego jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiące dyspozytywną część decyzji. Obowiązkiem zaś każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawej, co wypływa również z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 k.p.a. (zasada udzielania informacji), art. 7 k.p.a. (zasada wyjaśnienia stanu faktycznego), art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy). Na postawie art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponownie rozpoznając sprawę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżoną obecnie do sądu decyzją z dnia [...] r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt kpa, utrzymał w mocy zaiskrzoną decyzję. W uzasadnieniu organ opisał szczegółowo przebieg dotychczasowego postępowania sadowo-administracyjnego, a nadto wskazał, że mając na względzie, iż stosownie do treści art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Organ I instancji nakazał A. Sp. z o. o. demontaż urządzenia reklamowego zainstalowanego na budynku przy pl. [...] we W. (na elewacjach od strony pl. [...] oraz ul. Drzewnej) wraz ze stanowiącymi integralną część reklamy stalowymi kotwami zagłębionymi w elewacji (element montażowy) i jej podświetleniem. Zgodnie z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, gdy samowolne roboty budowlane, inne niż roboty, o których mowa wart. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 tej samej ustawy, tj. inne niż budowa obiektu budowlanego lub jego części, zostały zakończone, stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3. Dyspozycja art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przewiduje natomiast - stosowane w zależności od stanu faktycznego konkretnej sprawy - trzy rodzaje nakazów: zaniechania dalszych robót budowlanych, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W ocenie organu stopnia powiatowego, ten właśnie przepis znajduje zastosowanie do robót budowlanych zrealizowanych przez A. Sp. z o. o. na elewacji zlokalizowanego przy pl. [...] we W. budynku, polegających na montażu urządzenia reklamowego wraz z elementami mocującymi oraz oświetleniem, a adekwatnym w ich przypadku nakazem, spośród wyżej wymienionych, jest ten przewidujący przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego. W zakresie obejmującym zobowiązanie do przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy wykonane samowolnie roboty budowlane naruszają przepisy, np. technicznobudowlane, w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stanowisko organu I instancji uznać należy za słuszne. Prawidłowo zakwalifikowane zostały przez organ I instancji będące przedmiotem postępowania roboty budowlane - jako inne niż budowa obiektu, o której mowa wart. 48 ust. 1 oraz art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, podlegające jednak reglamentacji tejże ustawy jako roboty obostrzone obowiązkiem dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Otóż zauważyć należy, iż jakkolwiek instalowanie urządzeń reklamowych nie wymaga co do zasady pozwolenia na budowę, tym niemniej podlega ono obowiązkowi zgłoszenia. Jak mianowicie stanowi art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga instalowanie tablic i urządzeń reklamowych. Za wyjątkiem dwóch przypadków, kiedy to inwestor zobligowany jest na mocy art. 29 ust. 2 pkt 6 tej samej ustawy do uzyskania na realizację wzmiankowanych robót pozwolenia na budowę, tj. gdy instalacja reklamy ma nastąpić na obiekcie wpisanym do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, oraz gdy mowa o reklamach świetlnych i podświetlanych sytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jak ustalił organ I instancji, budynek przy pl. [...] we W. jest niespornie obiektem zabytkowym w rozumieniu ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U.2003.162.1568 ze zm.), tym niemniej nie widnieje on w rejestrze zabytków, a jedynie w ewidencji zabytków. Nie ma tym samym wątpliwości, że stanowiące przedmiot niniejszego postępowania roboty budowlane mają charakter robót podlegających rygorowi zgłoszenia. W związku z tym, po drugie, zastosowana przez organ I instancji w niniejszym przypadku procedura jest niewątpliwie adekwatna do stanu faktycznego sprawy. Samowolny charakter spornych robót pozostaje bowiem faktem bezspornym. Jak wynika z udzielonej na zapytanie organu I instancji informacji Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W., w dniu 22 lipca 2011 r. A. Sp. z o. o. wystąpiła z wnioskiem w sprawie montażu nośnika reklamowego z siatki winylowej wraz z oświetleniem na fasadach budynku przy pl. [...] we W., postępowanie w tej sprawie zostało jednak na wniosek strony postanowieniem Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. zawieszone. Pomimo tego inwestycja została realizowana. Samowolny zaś charakter spornych robót, stanowiących roboty budowlane inne niż budowa obiektu lub jego części, obostrzonych jednak obowiązkiem uzyskania akceptacji właściwego organu w formie prawem przewidzianej, właściwą w sprawie czyni procedurę przewidzianą wart. 50-51 Prawa budowlanego. Po trzecie, nie można również zarzucić organowi I instancji błędu co do rodzaju nakazu wytypowanego spośród przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - jedynego adekwatnego do charakteru spornej inwestycji, tj. nakazu przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego, bo do tego faktycznie demontaż reklamy się sprowadza. Każdy z pozostałych wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 nakazów okoliczności sprawy wykluczają - sporne roboty zostały bowiem zakończone, tym samym nie ma sensu nakaz ich zaniechania, a że polegały one na montażu urządzenia na obiekcie budowlanym, nie zaś na wykonaniu takiego obiektu czy też jego części, nakaz w postaci rozbiórki obiektu lub jego części jest w sposób oczywisty wykluczony. O samej likwidacji spornej inwestycji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przesądza natomiast fakt, iż narusza ona przepisy w stopniu uniemożliwiającym jej doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Celem wyjaśnienia organ podnosi, że istotą przewidzianej przez ustawodawcę w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane procedury naprawczej jest umożliwienie legalizacji inwestycji wykonanych w warunkach samowoli budowlanej. Warunkiem bezwzględnym legalizacji jest jednak zgodność inwestycji z przepisami, w tym w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi oraz przepisami miejscowymi, bądź możliwość do tej zgodności doprowadzenia. Będąca przedmiotem postępowania inwestycja, jak już wspomniano, zgodna z przepisami nie jest, i to w stopniu doprowadzenie do tej zgodności wykluczającym, pozostaje bowiem w sprzeczności z obowiązującym na terenie jej lokalizacji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Budynek przy pl. [...] we W. znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru rozwoju [...], uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej W. NR [...] z dnia [...] r. Plan ten w § 7 stanowi, że cały obszar objęty planem obejmuje się strefą ochrony konserwatorskiej, w której obszar podlega rygorom w zakresie utrzymania zasadniczych elementów rozplanowania, istniejącej substancji o wartościach kulturowych oraz charakteru i skali nowej zabudowy. W związku z powyższym, zgodnie z § 10, na całym obszarze objętym planem obowiązują następujące ustalenia dotyczące umieszczania reklam na obiektach budowlanych: zakaz lokalizacji wolnostojących nośników reklamowych, zakaz umieszczania reklam na budynkach znajdujących się w rejestrze zabytków. W § 16, zawierającym ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem U6, tj. obszaru lokalizacji budynku przy pl. [...], w ust. 3 pkt 6 wskazano, że umieszczanie na tym terenie reklam reguluje § 10, a zatem zakazane są: lokalizacja wolnostojących nośników reklamowych oraz umieszczanie reklam na budynkach znajdujących się w rejestrze zabytków. Zakaz ten nie dotyczy zatem budynku przy pl. [...], ten bowiem widnieje wyłącznie w ewidencji zabytków, nie zaś w rejestrze zabytków. Tym niemniej zauważyć należy, że § 16 zawiera bardziej jeszcze szczegółowe ustalenia - a mianowicie, iż na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem U6 obowiązują ustalenia dotyczące dziedzictwa kulturowego, a jednym z nich jest ochrona budynku przy pl. [...] wraz z elewacją frontową oraz uporządkowanie elewacji tylnej przekształconej licznymi przebudowami (ust. 5 pkt 1). Tak ustanowiona ochrona budynku przy pl. [...] jest, w uznaniu organu, równoznaczna z zakazem jakiejkolwiek ingerencji m.in. w elewację frontową przedmiotowego budynku, uszczuplającej w najmniejszym choćby stopniu dziedzictwo kulturowe, które ona stanowi. Takim uszczupleniem skutkuje natomiast, w ocenie organu, umieszczenie na elewacji budynku przy pl. [...] będącego przedmiotem niniejszego postępowania urządzenia reklamowego - czyniącego tę elewację w znacznej mierze niewidoczną. Tym samym umieszczenie urządzenia reklamowego na budynku przy pl. [...] uznać należy za niezgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Nie bez znaczenia jest przy tym, że stanowisko organu podzielają zarówno organ administracji architektoniczno-budowlanej, kompetentny w sprawie ewentualnego udzielenia zgody na montaż na przedmiotowym budynku urządzeń reklamowych, jak również służby konserwatorskie, właściwe w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. Jak mianowicie jednoznacznie stwierdził w piśmie z dnia [...] r. dyrektor Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. i architekt miasta - [...], zamierzenie polegające na umieszczeniu na elewacji budynku przy pl. [...] urządzenia reklamowego (siatki winylowej z nadrukowaną reklamą, mocowanej na kotwach osadzonych w elewacji budynku wraz z oświetleniem) nie pozostaje w zgodzie z ustaleniami planu miejscowego, jako że jest to działanie powodujące zmianę wyglądu tego budynku i utratę jego walorów zabytkowych i widokowych, w planie miejscowym zaś ustanowiono jego ochronę zgodnie z zasadami dotyczącymi dziedzictwa kulturowego, jako że jest to obiekt zabytkowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wyszczególniony został bowiem w gminnej ewidencji zabytków, w związku z czym podlega ochronie w rozumieniu tej ustawy. W przedstawiającym z kolei stanowisko w sprawie Miejskiego Konserwatora Zabytków piśmie z dnia [...] r. wskazano jednoznacznie na konieczność demontażu spornego urządzenia reklamowego. Pismem z dnia [...] r. D. Wojewódzki Konserwator Zabytków we Wrocławiu sam zaś zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego dla m. W. z prośbą o podjęcie działań w związku z montażem tego urządzenia, który to montaż nie został uzgodniony przez organ konserwatorski w trybie art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, jako niezgodny z zasadami ochrony zabytków i ustaleniami planu miejscowego. Abstrahując natomiast od niezgodności będącego przedmiotem niniejszego postępowania urządzenia reklamowego z planem miejscowym, zauważyć dodatkowo należy, że jak jasno wynika ze stanowiska Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz stanowiska D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a więc organów kompetentnych w zakresie ochrony zabytków i opiece nad zabytkami, dokonany przez inwestora montaż urządzenia na elewacji budynku przy pl. [...] we W. jest również nie do pogodzenia z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Po czwarte, właściwie wskazany został przez organ I instancji adresat rozstrzygnięcia. Jak jednoznacznie wynika z akt sprawy, inwestorem robót budowlanych jest spółka A. sp. z o. o. z/s w W. przy ul. [...]. Zgodnie zaś z art. 52 ustawy Prawo budowlane, czynności nakazanych rn.in. w decyzji, o której mowa wart. 51 Prawa budowlanego, zobowiązany jest dokonać na swój koszt inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Przy czym przepis ten w pierwszej kolejności za odpowiedzialnego z tytułu samowoli budowlanej czyni inwestora - jako tej samowoli sprawcę. Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego złożyła strona zobowiązana. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisu art. 51 ust. 1pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji nakazującej demontaż urządzenia reklamowego, mimo iż Inwestycja nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. naruszenie postanowień uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru rozwoju [...] poprzez błędne uznanie, iż inwestycja polegająca na instalacji urządzenia reklamowego narusza postanowienia tej uchwały, naruszenie przepisu art. 7, art. 10 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niezupełnym materiale dowodowym oraz naruszenie zasady czynnego udziału w postępowaniu poprzez nie wezwanie strony do złożenia wyjaśnień w sprawie. Powołując się na powyższe strona skarżąca wnosi na podstawie przepisu art. 145 § 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uchylenie decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] roku i rozważenie przez Sąd zasadności uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. nr [...] z dnia [...] roku na podstawie przepisu art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2. Na podstawie przepisu art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o zasądzenie od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. Na uzasadnienie strona skarżąca wskazuje, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. decyzją nr [...] z dnia [...] roku nakazał spółce A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. demontaż urządzenia reklamowego z elewacji budynku pl. [...] we W.. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] roku uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] roku w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący zaskarżył decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, a na skutek wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargi, wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 roku, decyzja ta została uchylona. W treści powołanego wyroku sąd stwierdził, iż brak było podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy w rzeczonej sprawie dyspozycji przepisu art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w dniu [...] roku D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zdaniem skarżącego, stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej decyzji jest błędne, wobec czego, decyzja powinna zostać uchylona. W ocenie skarżącego, w sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji nr [...] z dnia [...] roku, a także do utrzymania jej w mocy przez organ drugiej instancji. Przede wszystkim wskazać należy, iż zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy błędnie zakwalifikował i w błędny sposób zinterpretował brzmienie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu na którym znajduje się inwestycja będąca przedmiotem postępowania. Zgodnie z treścią § 16 ust. 2 pkt 5 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru rozwoju [...], na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące dziedzictwa kulturowego: 1) ochrona budynku przy pl. [...], oznaczonego na rysunku symbolem 8S, znajdującego się w Konserwatorskim Spisie Zabytków Architektury i Budownictwa, wraz z elewacją frontową oraz uporządkowanie elewacji tylnej przekształconej licznymi przebudowami. Wskazać należy, iż zrealizowana inwestycja w żaden sposób nie ingeruje w strukturę elewacji budynku, a jedynie powoduje jej czasowe przysłonięcie, czego nie należy kwalifikować jako przekształcenia elewacji. Tym samym, nie ma podstaw ku temu, aby stwierdzić, że planowana inwestycja narusza przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazuje ponadto, iż w niniejszym postępowaniu ponownie nie zostało przeprowadzone właściwe postępowanie dowodowe. Zarówno organ pierwszego jak i drugiego stopnia, nie podjęły wystarczających działań zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Rozstrzygnięcia wydane w dotychczasowym przebiegu postępowania, opierają się na nieudowodnionych twierdzeniach organu. Podkreślić należy, ż organ odwoławczy dokonał rozstrzygnięcia opierając się wyłącznie na twierdzeniach organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego, taki sposób prowadzenia postępowania sprzeczny jest z zasadą praworządności. Organ nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i oparł treść zaskarżonej decyzji na dowolnie przyjętych ustaleniach, co doprowadziło do błędnego zastosowania przepisów prawa. Organ odwoławczy przyjął bezkrytycznie twierdzenia organu pierwszego stopnia, mimo że były one nieprecyzyjne, nie odpowiadające stanowi faktycznemu. Skarżona decyzja narusza także ogólne zasady postępowania, co w ocenie skarżącego miało niewątpliwie wpływ na wynik postępowania. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasadę prawdy obiektywnej - wyraża przepis art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, który nakłada na organy administracji publicznej obowiązek stania na straży praworządności oraz stanowi, iż powinny one podejmować niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, biorąc pod uwagę m.in. interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ nie wywiązał się z obowiązku ciążącym na organie administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz stworzenia rzeczywistego obrazu sytuacji oraz uzyskania podstawy do trafnego zastosowania normy prawa materialnego. Organ nie wyjaśnił bowiem stanu faktycznego sprawy, naruszając tym samym interes strony. Organ nie zastosował się również do zasady praworządności, określonej w przepisie art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten nakłada na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i całościowego rozpatrzenia materiału dowodowego. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Pomimo nałożenia na organ obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ nie przeprowadził w sprawie wystarczającego postępowania dowodowego, a oparł się głównie na twierdzeniach organu pierwszego stopnia. W toku postępowania, nie poinformował skarżącego o prowadzonym postępowaniu dowodowym oraz nie udzielił informacji o możliwości złożenia wyjaśnień lub też uzupełnieniu materiału dowodowego. Stanowi to przykład naruszenia przepisu art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego i wyrażonej w jego treści zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu 1 września 2014 r. do sadu wpłynęło pismo strony skarżącej informujące o zdemontowaniu urządzenia reklamowego wraz z kopią protokołu tego demontażu noszącą daty 31 maja/1 czerwca 2014 r. Zdaniem autora pisma ta okoliczność potwierdza konieczność eliminacji z obrotu prawnego skarżonej decyzji. Wojewódzki sąd administracyjny zważył: Skarga nie podlega uwzględnieniu Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje zapadłe w toku postępowania administracyjnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej w skrócie "p.p.s.a." - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) i z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Tym samym uznać należy, że, zarówno orzekające w sprawie organy, jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie po uchyleniu poprzednich orzeczeń organów administracji, nie mają całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, a okoliczności sprawy znajdujące odzwierciedlenie w jej aktach nie mogą być na nowo rozpoznawane przez sąd pierwszej instancji w granicach określonych w art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny (co do zasady) nie może odstąpić od zawartej w poprzednim orzeczeniu wykładni prawa. W związku z dotychczasowymi uwagami natury ogólnej trzeba podnieść, że (wbrew odmiennym zarzutom skargi) organ odwoławczy nie wydał (zdaniem sądu) decyzji obarczonej błędem. W pierwszym bowiem rzędzie wypada zauważyć, że odniósł się on do wskazówek zawartych w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2013 r. i uzupełnił postępowanie dowodowe w zakresie z uzasadnienia sądu wynikającym. Organ dokonał analizy obowiązującego na terenie, na którym znajduje się budynek, planu miejscowego i ta analiza nie jest wadliwa. Trzeba wyraźnie powiedzieć, że uchwałodawca poświęcił w planie specjale unormowania, dotyczące budynku położonego przy pl. [...] i w sposób jednoznaczny zaznaczył, że budynek ten jest chroniony wraz z jego elewacją frontową oraz że uporządkowania wymaga elewacja tylnej części budynku, przekształconej licznymi przebudowami (ust. 5 pkt 1). Zdaniem sądu, należy się zgodzić z interpretacją organów nadzoru budowlanego, że sposób ustanowienia ochrony budynku przy pl. [...] w planie miejscowym skutkuje zakazem ingerencji m.in. w jego elewację frontową. Wbrew zarzutom skargi, taka interpretacja planu nie jest bezkrytycznym powieleniem stanowiska organu pierwszej instancji, lecz samodzielną interpretacją zapisów planu, dokonana przez organ odwoławczy, rozpoznający sprawę w trybie art. 15 kpa. Nie można także nie wspomnieć, że dokonana interpretacja jest zgodna z interpretacją organów architektoniczno-budowlanych i konserwatorskich, co wynika wprost z akt organu pierwszej instancji. W konsekwencji prawidłowej interpretacji prawa miejscowego, nie można uznać, że skarżona decyzja narusza także inne przepisy prawa materialnego, w tym w szczególności art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Niezasadny także jest zarzut nieprzeprowadzenia przez organ, po uchyleniu uprzedniej decyzji, postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie. Sąd, uchylając poprzednie rozstrzygnięcie w sposób wyraźny wskazał do czego zobowiązuje organ przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Zresztą skarżący nie wskazuje nawet jakie okoliczności (jego zdaniem) miały by być ustalone, aby sprawa została prawidłowo rozstrzygnięta. Wreszcie nie sposób także podzielić zarzucanego w skardze poglądu, jakoby skarżona decyzja podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze względu na naruszenie przez organ art. 10 kpa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych, aby naruszenie art. 10 kpa mogło spowodować uchylenie skarżonej decyzji, należałoby wykazać, że to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Strona nawet nie twierdzi, że wykazywane w skardze naruszenie art. 10 kpa miało by mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzył się także sąd naruszenia w skarżonej decyzji innych, wymienionych w skardze przepisów postępowania. Zdaniem sądu lektura skarżonej decyzji wskazuje na szczegółową analizę stanu faktycznego i prawnego sprawy. Na koniec, zdaniem sądu, nie sposób także podzielić pogląd strony skarżącej, jakoby fakt demontażu instalacji mógł mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania. Jak wynika z porównania dat skarżonej decyzji ([...] r.) i demontażu ("punktowej instalacji nośnej" 31 maja/ 1 czerwca 2014 r.) owe zdarzenia miały miejsce już po wydaniu kwestionowanej decyzji, a sąd dokonuje kontroli skarżonego aktu na dzień jego wydania. Reasumując, wobec bezzasadności skargi podlegała ona oddaleniu, stosownie do treści art. 151 ppsa.