II SA/Wr 363/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.Ż. na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie obiektu tymczasowego postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) Prezydent W. po rozpatrzeniu wniosku H.Ż. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie obiektu tymczasowego i pouczył jednocześnie, iż na niniejsze postanowienie przysługuje zażalenie do Wojewody D., które należy wnieść w terminie 7 dni. W dniu 14 kwietnia 2016 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę wnosząc w jej treści m.in. o uchylenie w całości postanowienia Prezydenta W. nr [...] r. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na zaniechanie wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.) - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z przywołanego przepisu wynika, że w sprawach, w których obowiązuje postępowanie dwuinstancyjne przedmiotem zaskarżenia do Sądu administracyjnego może być wyłącznie orzeczenie wydane przez organ orzekający w sprawie w drugiej instancji (poza przypadkami określonymi w art. 127 § 3 KPA, w których zachodzi tożsamość właściwego organu). Ustawa nie zawiera natomiast przepisu, który uprawniałby do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji. Przepis art. 52 § 1 i 2 statuuje zatem zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Sąd administracyjny nie może bowiem zastępować organów odwoławczych, a nadto jego działanie nie może naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W konsekwencji przyjęcie przedstawionej zasady powoduje, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na postanowienie wydane w sprawie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowienie Prezydenta W. z [...] r., nr [...] stanowiło w sprawie rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji. W zaistniałym więc stanie rzeczy należy uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie organu I instancji jest niedopuszczalna i jako taka podlegała w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzuceniu. Mając zatem na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.