II SA/Wr 364/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski, Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak, Protokolant - Magda Mikus, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2008r. przy udziale - sprawy ze skargi D. i M.W.oraz M.i J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] organ odwoławczy uchylił postanowienie w sprawie uzgodnienia określonego zamierzenia inwestycyjnego i umorzył postępowanie organu I instancji, bowiem po uzgodnieniu decyzji o warunkach zabudowy uchylony został art. 60 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiący podstawę prawną tego uzgodnienia. Wobec braku obecnie podstawy prawnej dla uzgodnienia, należało postanowienie uzgadniające uchylić, zaś postępowanie w kwestii uzgodnienia umorzyć jako bezprzedmiotowe zgodnie z art. 105 §1 k.p.a. Postanowienie to zawierało pouczenie o możności złożenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący skorzystali z tego sposobu zaskarżenia postanowienia, ale niezależnie od tego złożyli do organu odwoławczego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonym postanowieniem organ na podstawie art. 134 w związku art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność tego wniosku gdyż nie został dopuszczony przez ustawę od postanowień ostatecznych wydanych po rozpatrzeniu zażalenia. W skardze do Sądu administracyjnego skarżący zarzucili naruszenie art. 134 k.p.a. oraz art. 81, 10§2, 7 i 77 k.p.a. Według skarżących w sprawie powinno zostać wydane rozstrzygnięcie merytoryczne. Zaskarżone postanowienie rozumieją jako pozbawiające ich pozycji strony w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wnieśli o rozpatrzenie złożonego ponadto wniosku o uzupełnienie postanowienia organu odwoławczego, co powinno nastąpić przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, a w tej sytuacji organ naruszył art. 139 k.p.a.. Według skarżących uzasadnione będzie ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z art. 127§3 k.p.a. z uwzględnieniem art. 6,7,8,9,10§1 i 139 k.p.a. Skarżący wskazali ponadto na niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy i potrzebę stosowania w związku z tym art. 38 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 127§3 w związku z art. 144 k.p.a od postanowienia wydanego w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy zażalenie, jednakże strona niezadowolona z postanowienia może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie z dnia [...] nie zostało wydane w pierwszej instancji, lecz po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez skarżących. Postanowienie to stwierdzało jedynie, że obecnie nie ma potrzeby uzyskania uzgodnienia (patrz art. 106 k.p.a.)decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż utracił moc obowiązującą przepis ustawowy ustanawiający wymóg tego uzgodnienia. Skoro organ uzgadniający przeprowadził postępowanie w kwestii uzgodnienia i wydał postanowienie uzgadniające przed uchyleniem tego przepisu, to wobec uchylenia podstawy prawnej dla uzgodnienia przed zakończeniem postępowania zażaleniowego, organ odwoławczy uchylił to postanowienie i umorzył postępowanie w kwestii uzgodnienia. Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o możności złożenia w określony sposób skargi do sądu administracyjnego (art. 3§2 pkt 2 p.p.s.a., art. 50-54, art. 57 p.p.s.a.). Postanowienie doręczono skarżącym w dniu 15.03.2005r., zaś w dniu następnym złożyli wniosek o jego uzupełnienie przez wydanie decyzji i zarzucili określone wadliwości prawne tego postanowienia. Skarżący wyrazili zamiar zaskarżenia tego postanowienia. Organ miał zatem podstawy, aby zakwalifikować powyższy wniosek jako środek zaskarżenia, w którym skarżący postulowali ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy jeszcze wyjaśnić skarżącym, że uzgodnienie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 106§5 k.p.a.) i chociaż postępowanie w kwestii uzgodnienia ma charakter niesamodzielny, to jednak prowadzone jest osobno przez organ uzgadniający i w toku instancji. Organ odwoławczy w zakresie uzgodnienia mógł zajmować się wyłącznie kwestią istnienia podstawy prawnej do uzgodnienia, nie zaś innymi zagadnieniami istotnymi w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji. Po wpłynięciu środka zaskarżenia od postanowienia wydanego po rozpatrzeniu zażalenia, organ mógł zajmować się kontrolą formalną i oceną dopuszczalności tego środka, a dopiero kolejno orzekaniem merytorycznym, gdyby było dopuszczalne. Sąd w niniejszej sprawie zajmował się z kolei oceną prawidłowości stosowania przez organ art. 134 k.p.a.. Wymagało oceny, czy ustawa procesowa dopuszczała zaskarżenie postanowienia wydanego w instancji odwoławczej innym środkiem prawnym niż skarga do sądu administracyjnego. Należało uznać, że organ prawidłowo orzekł na podstawie art. 134 k.p.a. o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skoro zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 127§3 k.p.a., wniosek taki nie przysługiwał od postanowienia wydanego w instancji odwoławczej. Wbrew przypuszczeniom skarżących zaskarżone postanowienie w niczym nie odnosiło się do zagadnień dochowania terminu do złożenia wniosku albo posiadania przez nich przymiotu strony. Na skutek środka niedopuszczalnego z mocy ustawy organ nie mógł orzekać merytorycznie i prowadzić postępowania wyjaśniającego w sprawie. Nie mógł zatem naruszyć podanych w skardze przepisów procesowych. Sąd nie mógł nakazać organowi przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 127§3 k.p.a., w tej sprawie niedopuszczalnego. Kwestia dochowania przez organ terminu załatwienia sprawy nie miała znaczenia dla powyższych ocen. Zarzut zgłoszony w uzupełnieniu skargi (k. 145 i 146), że zaskarżone postanowienie wydane zostało przez tych samych członków Kolegium, który orzekali w dniu [...] był również bezzasadny, bowiem byliby oni wyłączeni od rozpatrzenia merytorycznego wniosku gdyby okazał się on dopuszczalny, zaś wydanie przez nich postanowienia o niedopuszczalności wniosku nie naruszało procedury. Z tych względów i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. J.T. 5.12.08r.