II SA/Wr 365/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA -Sędzia WSA Sędzia WSA Protokolant Zygmunt Wiśniewski Andrzej Cisek Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Katarzyna Grott po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku jednorodzinnego przy ul. G. [...] we W. I. uchyla zaskarżona decyzję w całości oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 10 zł( słownie: dziesięć) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. 2 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla T. i J. M. na dobudowę - do istniejącego wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego - garażu na granicy nieruchomości ( ul. G. [...]) przy ul. G. [...] we W. na działce nr [...] [...], obręb K. Od decyzji powyższej odwołanie złożył T. K., który podniósł, że wyraził zgodę na budowę garażu " przy granicy z jego posesją" ale pod warunkiem uzgodnienia z nim projektu budowlanego przed wydaniem pozwolenia na budowę. Twierdzi, że usytuowanie garażu w granicy działki spowoduje konieczność likwidacji ogrodzenia między działkami, a to spowoduje zagrożenie dla istniejącego drzewostanu na jego posesji. Organ I instancji zatwierdzając projekt budowlany nie uwzględnił w nim układu zieleni, znajdującego się na terenie działki sąsiedniej. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazane zostało, że zagadnienia dotyczące usytuowania budynków na działce budowlanej regulują przepisy rozporządzenia ministra Gospodarki Przestrzennej i budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie( Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 ze zm.). W szczególności, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia, odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających o wysokości 55m włącznie. Wysokość obiektu przesłaniającego liczy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłaniającego do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego. Projektowany garaż w stosunku budynku mieszkalnego na działce nr [...] zlokalizowany został na kierunku zachodnim, w odległości ok. 12,5 m, co wskazuje, że nie został naruszony przepis § 13 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania warunki dotyczące odległości obiektów z dachami rozprzestrzeniającymi ogień, wynikające z § 271, ponieważ przedmiotowy garaż zaprojektowano z materiałów nie rozprzestrzeniających ogień - stropodach z płyt betonowych WPS, kryty blachą dachówkową. Również nie mają zastosowania w tej sprawie przepisy § 272 ust. Sygn. akt IISA/Wr 365/03 3 4 rozporządzenia, gdyż dotyczą one odległości budynków projektowanych od działki sąsiedniej niezabudowanej. Zaprojektowany garaż nie koliduje też z istniejącymi na działce sąsiedniej obiektami budowlanymi i urządzeniami. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wrocławia zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej Nr XXI/104/88 z dnia 10 czerwca 1988r. nie wynikają żadne ograniczenia dotyczące odległości obiektów od granic działki. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu odwołującego, iż w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie uwzględniono istniejącego drzewostanu na jego działce, stwierdził, że przepisy prawa budowlanego nie przewidują żadnych ograniczeń dotyczących odległości budynków od istniejących terenów zieleni czy istniejącego drzewostanu. Nie jest słuszny nadto zarzut dotyczący nie uzgodnienia z odwołującym projektu budowlanego, gdyż organ I instancji pismem z dnia 9 sierpnia 2002r. zawiadomił strony, w tym również skarżącego o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie i wskazał na możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Zawiadomienie to strona otrzymała w dniu 21 sierpnia 2002r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] skarżący T. K. zarzuca: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. § 12 ust. 6 rozporządzenia MGPiB z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nie zachowanie wymaganej, minimalnej odległości od granicy działki; 2) naruszenie prawa materialnego, tj, przepisu § 270 ust. 2 powyższego rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie; 3) naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 5 ust.l pkt 6 Prawa budowlanego, poprzez nieuwzględnienie nieuzasadnionego interesu prawnego osoby trzeciej; 4) naruszenie przepisu art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, mimo nieuwzględnienia w projekcie budowlanym układu zieleni na terenie sąsiednim. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W treści uzasadnienia skargi T. K. podniósł te same argumenty, które zgłosił w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie i wskazał, że merytoryczne uzasadnienie zawarto w zaskarżonej decyzji, a po zapoznaniu się ze skargą nie znaleziono podstaw do jej uwzględnienia. Sygn. akt IISA/Wr 365/03 4 W dalszej części odpowiedzi na skargę przytoczone zostały te same argumenty, które zawiera zaskarżona decyzja. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest zasadna, lecz z zupełnie innych przyczyn niż zawarte zostały w treści skargi. Wskazać należy, że sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z przepisami prawa materialnego jak i normami prawa procesowego. Tylko w przypadku naruszenia prawa Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję. Z istoty sadowej kontroli administracji publicznej wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego a akt sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny zobowiązany jest zatem do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszelkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Oznacza to, że sąd ten ma prawo, ale także i obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. W rozpoznawanej sprawie przepis art. 33 ust. 2 wymaga od podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dołączenia do wniosku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, którego dotyczy przyszła inwestycja, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi zatem warunek niezbędny uprawniający przyszłego inwestora, do wystąpienia o pozwolenie na budowę. Decyzja ta winna posiadać przymiot ostatecznością ; Stosownie zaś do art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r. Nr 15 , póz. 139 ze zm.) - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Decyzja ta bowiem wytacza podstawowe kierunki ukształtowania projektowania inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzającą projekt budowlany. Decyzja ta , w myśl art. 42 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy powinna zawierać linie Sygn. akt IISA/Wr 365/03 5 rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Zatem integralną częścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinien być załącznik graficzny w postaci mapy wyznaczający położenie inwestycji w terenie i określony liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Tymczasem, jak wynika z mapy, stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, linie określające teren inwestycji nie obejmują działki nr [...], której dotyczy projekt budowlany i decyzja o pozwoleniu na budowę, lecz obejmują inne działki o numerach 284 i 285. W ten sposób organy orzekające w sprawie wydały decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla działki nr [...], która nie jest ujęta w załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tej sytuacji istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią decyzji lokalizacyjnej a jej załącznikiem graficznym, bowiem w pkt 5 tej decyzji wskazano, że linie wyznaczające położenie inwestycji w terenie zostały przedstawione na mapie stanowiącej integralną część decyzji w postaci załącznika. Skoro dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera wadę istotną w postaci braku zamieszczenia przyszłej inwestycji na załączniku graficznym do niej, to nie może wymieniona decyzja być uznana za prawidłową, w oparciu o którą można było wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W tych warunkach stwierdzone naruszenie prawa materialnego miało, w ocenie Sądu, wpływ na wynik sprawy , wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygniecie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 tej