II SA/Wr 365/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski, Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak, Protokolant - Magda Mikus, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2008r. przy udziale sprawy ze skargi D. i M. W. oraz M. i J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] organ odwoławczy uchylił zaskarżone zażaleniem przez skarżących postanowienie w kwestii sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu uzgadniającym określone zamierzenie inwestycyjne i umorzył postępowanie organu I instancji, gdyż uprzednio uległo uchyleniu samo postanowienie uzgadniające i zostało umorzone postępowanie organu I instancji w kwestii uzgodnienia z uwagi na utratę mocy obowiązującej przepisu ustawowego ustanawiającego wymóg uzgodnienia. W konsekwencji bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105§1 k.p.a. stało się także postępowanie dotyczące sprostowania. Postanowienie zawierało pouczenie, że jest ono ostateczne i przysługuje od niego skarga do sądu administracyjnego. Skarżący złożyli skargę, a niezależnie od tego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonym postanowieniem organ na podstawie art. 134 k.p.a stwierdził niedopuszczalność tego wniosku, który nie został dopuszczony przez ustawę od postanowień ostatecznych wydanych po rozpatrzeniu zażalenia. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucili naruszenie art. 134 k.p.a oraz art. 81, 10§2, 7 i 77 k.p.a.. Według skarżących sprawa powinna zostać ponownie rozpatrzona zgodnie z art. 127§3 k.p.a. i zakończyć się wydaniem rozstrzygnięcia merytorycznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. W uzupełnieniu skargi (k.149 i 150) skarżący zarzucili naruszenie art. 24§1 pkt 5 w związku z art. 27§1 zd. 2 k.p.a., gdyż zaskarżone postanowienie wydane zostało w takim samym składzie jak postanowienie z dnia 23 lutego 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 127§3 w związku z art. 144 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje od postanowienia wydanego przez samorządowe kolegium odwoławcze w instancji odwoławczej, po rozpatrzeniu za zażalenia. Postanowienie z dnia [...] nie zostało wydane w pierwszej instancji, lecz po rozpatrzeniu zażalenia skarżących. W złożonym następnie wniosku skarżący wyrazili w sposób wyraźny zamiar zaskarżenia tego postanowienia i podnieśli określone zarzuty prawne. Kolegium mogło więc zakwalifikować ten wniosek jako wniosek o ponowne rozpatrzenie rozprawy. Dokonana przez organ ocena o niedopuszczalności tego wniosku była zgodna z art. 134 k.p.a. Wszelkie pozostałe okoliczności i zarzuty skarżących, dotyczące sposobu załatwienia sprawy w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, z którym związane było postępowanie uzgadniające, bądź odnoszące się do sposobu działania organów administracji publicznej w tej sprawie, nie miały znaczenia przy rozstrzyganiu kwestii dopuszczalności wniosku oraz w toku sądowej kontroli stosowania art. 134 k.p.a. przez organ. Sąd nie mógł ponadto dokonywać oceny legalności postanowienia umarzającego postępowanie w kwestii sprostowania. Kontrola ta zostanie przeprowadzona w innej sprawie sądowej na skutek skargi skarżących. Wobec niedopuszczalności rozpatrzenia wniosku skarżących nie było możliwe wydanie rozstrzygnięcia na skutek tego wniosku, a tym bardziej postulowanego przez nich rozstrzygnięcia merytorycznego oraz nie mogły ulec naruszeniu wskazane w skardze przepisy procesowe. Kwestia dochowania przez organ terminu do załatwienia sprawy nie miała znaczenia dla powyższych ocen. Uzupełniający zarzut był również bezzasadny, bowiem członkowie Kolegium byliby wyłączeni od rozpatrzenia wniosku gdyby okazał się dopuszczalny, zaś wydanie przez nich postanowienia o niedopuszczalności wniosku nie naruszało procedury. Dlatego i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. J.T. 3.12.08r.