II SA/Wr 365/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J. G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części okapu postanawia: odrzucić skargę. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późń. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), skarga do sądu administracyjnego może być skutecznie wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, przy czym właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest natomiast wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego – art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. W niniejszej sprawie pismem z dnia 29 maja 2017 r. skarżący wniósł skargę na decyzję wydaną przez organ I instancji – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J. G. – z dnia [...] r., nr [...], przy czym nie wykazał w skardze, że wyczerpał środek zaskarżenia, poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia odwołania. Jednocześnie należy wskazać, że w decyzji organu I instancji zawarto wyraźne pouczenie o służącym stronie prawie do odwołania – w terminie 14 dni od daty jej otrzymania. W takiej sytuacji należało przyjąć, że skarżący nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia, a zatem jego skarga, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.