II SA/Wr 367/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Kątach Wrocławskich z dnia 30 stycznia 2025 r. Nr XI/91/2025 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Samotwór w rejonie ulicy Wrocławskiej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Gminy Kąty Wrocławskie na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda Dolnośląski złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Kątach Wrocławskich nr XI/91/2025 z dnia 30 stycznia 2025 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Samotwór w rejonie ulicy Wrocławskiej i wniósł o stwierdzenie nieważności jej § 15 oraz załącznika nr 1 w zakresie terenu oznaczonego symbolem 1MNW, a nadto zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Wojewoda zarzucił podjęcie § 15 uchwały oraz załącznika nr 1 w zakresie terenu oznaczonego symbolem 1MNW z istotnym naruszeniem art. 28 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej: u.p.z.p.) oraz § 4 pkt 7 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2404, dalej: rozporządzenie), polegającym na braku określenia dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, oznaczonego symbolem 1MNW, obligatoryjnych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, tj.: maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy oraz maksymalnego udziału powierzchni zabudowy. Motywując zasadność wywiedzenia skargi, Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną nadziemną intensywność zabudowy, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, maksymalny udział powierzchni zabudowy, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Stosownie do § 4 pkt 7 lit. a rozporządzenia ustalenia dotyczące kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu zawierają: zasady, parametry i wskaźniki, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w tym minimalną liczbę miejsc do parkowania w stosunku do liczby lokali mieszkalnych, liczby osób mogących jednocześnie przebywać w budynku, liczby zatrudnionych lub powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Parametry wymienione w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. stanowią obligatoryjną część miejscowego planu, zaś przyjęcie w uchwale planistycznej możliwości zabudowy terenu obiektami kubaturowymi jest okolicznością skutkującą obowiązkiem ich zawarcia w uchwale. Brak zaś określenia obligatoryjnych parametrów urbanistycznych stanowi o istotnym naruszeniu zasad sporządzana planu miejscowego. Wojewoda wskazał, że przewidziany w uchwale teren 1MNW przeznaczony został pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą. Wobec tego należało dla niego określić parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, przewidziane w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Zgodnie z § 15 uchwały, "dla terenów oznaczonego na rysunku planu symbolem 1MNW ustala się: 1) przeznaczenie terenu: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej; 2) za zgodne z przeznaczaniem terenu uznaje się lokalizację: a) budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, b) garaży i budynków gospodarczych, c) sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej; 3) obsługa komunikacyjna z terenu komunikacji drogowej wewnętrznej IKR; 4) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu: a) na jeden lokal mieszkalny musi przypadać część działki budowlanej na której będzie lokalizowany, o powierzchni nie mniejszej niż 1300 m2, b) nakaz zachowania minimalnej odległości między budynkami mieszkalnymi: 8,0 m; c) nakaz stosowania dachów dwuspadowych lub wielospadowych w układzie symetrycznym o nachyleniu połaci w zakresie 30º- 45º, d) maksymalna intensywność zabudowy: 0,50 e) minimalna intensywność zabudowy: 0,01 f) minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej działki budowlanej: 70%, g) maksymalna wysokość zabudowy: - dla budynków mieszkalnych: 10,0 m, - dla budynków gospodarczych i garaży; 6,0 m". Organ nadzoru zauważył, że w § 15 pkt 4 lit. d i e uchwały, wbrew art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., dla terenu MNW ustalono wskaźnik maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy, zamiast maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy. Nadto nie ustalono dla tego terenu maksymalnego udziału powierzchni zabudowy. W odpowiedzi na pismo Wojewody Dolnośląskiego, dotyczące ww. braków, Gmina Kąty Wrocławskie wskazała, że przedmiotowa procedura planistyczna została prowadzona zgodnie z art. 67 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688, dalej: ustawa zmieniająca), w związku z czym w treści uchwały ustalono maksymalną intensywność zabudowy, w miejsce nadziemnej intensywności zabudowy. W wywiedzionej skardze, Wojewoda wyjaśnił, że ustawa zmieniająca weszła w życie w dniu 24 września 2023 r. Przed wejściem w życie przepisów ustawy zmieniającej art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. stanowił, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo: zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. W znowelizowanym art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. ustawodawca wprowadził wymóg określenia maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy w miejsce dotychczasowej intensywności zabudowy rozumianej jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Zmianie uległ sposób określania powierzchni biologicznie czynnej, która dotychczas była uwzględniana jako "minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej", zaś w obowiązującym stanie prawnym należy określić po prostu "minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej". Obok parametru maksymalnej wysokości zabudowy, linii zabudowy oraz gabarytów obiektu dodano "maksymalny udział powierzchni zabudowy". Stosownie do art. 67 ust. 3 pkt 1 ustawy zmieniającej, do spraw opracowania i uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego albo ich zmian przepisy art. 2 pkt 28- 35, art. 15 ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 11-13, art. 16 ust. 1a oraz art. 17 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą - w przypadku gdy nie wystąpiono o opinie i uzgodnienia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. przed dniem 24 września 2023 r. Z dokumentacji prac planistycznych wynika zaś, że wszystkie wystąpienia o opinie i uzgodnienia do projektu planu doręczono już po wejściu w życie ustawy zmieniającej. Wobec powyższego zastosowanie znajdzie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w brzmieniu znowelizowanym. Stąd, w realiach badanej sprawy, dla terenu 1MNW należało obligatoryjnie ustalić maksymalną i minimalną nadziemną intensywność zabudowy oraz maksymalny udział powierzchni zabudowy. Dalej Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 31 u.p.z.p., intensywność zabudowy to stosunek sumy powierzchni wszystkich kondygnacji budynków zlokalizowanych na działce budowlanej do powierzchni tej działki budowlanej, natomiast art. 2 pkt 32 u.p.z.p. definiuje nadziemną intensywności zabudowy jako stosunek sumy powierzchni kondygnacji nadziemnych budynków zlokalizowanych na działce budowlanej do powierzchni tej działki budowlanej. Przy czym przez powierzchnię kondygnacji należy rozumieć powierzchnię rzutu poziomego kondygnacji, mierzoną po zewnętrznym obrysie rzutu poziomego ścian zewnętrznych tej kondygnacji, z wyłączeniem powierzchni balkonów, logii i tarasów (art. 2 pkt 33 u.p.z.p.), natomiast przez kondygnację nadziemną należy rozumieć kondygnację, która nie jest zagłębiona poniżej poziomu przylegającego do niej terenu o więcej niż połowę jej wysokości w świetle (art. 2 pkt 34 u.p.z.p.). W dodanym zaś do art. 2 pkt 35 u.p.z.p. ustawodawca wskazał, że ilekroć w ustawie jest mowa o udziale powierzchni zabudowy - należy przez to rozumieć stosunek sumy powierzchni rzutu poziomego budynków, mierzonej po zewnętrznym obrysie rzutu poziomego ścian zewnętrznych tych budynków zlokalizowanych na: a) działce budowlanej do powierzchni tej działki budowlanej - w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, b) terenie do powierzchni tego terenu - w przypadku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak zatem zauważył Wojewoda, w ramach nowelizacji rozróżniono parametr "intensywności zabudowy" od "nadziemnej intensywności zabudowy", a definiując pojęcie "intensywności zabudowy" doprecyzowano (jak zresztą wcześniej wskazywano w dominującej części orzecznictwa), że do obliczania tego parametru bierze się pod uwagę wszystkie kondygnacje, a nie tylko kondygnacje nadziemne. Nadto, dostrzegając potrzebę kształtowania możliwości zabudowy zarówno poprzez ogólną intensywność obejmującą także kondygnacje podziemne oraz intensywność postrzeganą w przestrzeni, czyli intensywność obejmującą wyłącznie kondygnacje nadziemne, wprowadzono dedykowany tej ostatniej parametr - nadziemną intensywność zabudowy, wskazując różne odniesienia w przypadku planu i decyzji. Celowo wobec tego, ustawą zmieniającą, wprowadzono rozróżnienie pojęcia intensywności zabudowy i pojęcia nadziemnej intensywności zabudowy, aby doprecyzować, że do obliczania parametru intensywności zabudowy bierze się pod uwagę wszystkie kondygnacje, zaś do parametru nadziemnej intensywności zabudowy tylko kondygnacje nadziemne. Dalej Wojewoda zauważył, że zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 11 u.p.z.p. w planie miejscowym, w zależności od potrzeb, dopuszczono możliwość określenia maksymalnej intensywności zabudowy. Powyższa regulacja także została wymieniona w art. 67 ust. 3 pkt 1 ustawy zmieniającej. Zatem jedynie na zasadzie fakultatywności, na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 11 ustawy, dla procedur, dla których mają zastosowanie znowelizowane przepisy, które weszły w życie z dniem 24 września 2023 r., możliwe jest również określnie wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy, który dotyczy wszystkich kondygnacji. Obligatoryjne jest natomiast określenie maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy, dotyczących jedynie nadziemnych kondygnacji budynków. Tymczasem w przedmiotowej uchwale określono maksymalną i minimalną intensywność zabudowy. Nie określono natomiast obligatoryjnych wskaźników i parametrów w postaci maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy. Nie wskazano nadto maksymalnego udziału powierzchni zabudowy. Organ nadzoru zauważył, że określenie ww. parametrów kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu należy obecnie do jednych z zasadniczych instrumentów kształtowania ładu przestrzennego na danym terenie. Ustalanie wskaźnika maksymalnej nadziemnej intensywności zabudowy i maksymalnego udziału powierzchni zabudowy ma chronić walory środowiska przyrodniczego lub zapewniać korzystne warunki użytkowania terenu o określonym przeznaczeniu, z kolei ustalenie wskaźnika minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy ma na celu racjonalne wykorzystanie działek pod zabudowę i optymalizację nakładów kosztów budowy infrastruktury technicznej i społecznej. Należą one również do jednych z bardziej konfliktogennych ustaleń planu i budzą najwięcej emocji wśród właścicieli nieruchomości. Dlatego też brak powyższych elementów w planie miejscowym wprost narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Reasumując, Wojewoda wskazał, że wobec zaniechania określenia, przywołanych, obligatoryjnych wskaźników zagospodarowania i zabudowy, doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego, o których mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., co uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w części obejmującej tereny oznaczone symbolem 1MNW. W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska w Kątach Wrocławskich, wniosła o jej oddalenie podzielając zarzuty i argumentację Wojewody. W piśmie procesowym z dnia 23 czerwca 2025 r., pełnomocnik Wojewody podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zw. dalej: p.p.s.a.). Po myśli art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W rozpoznawanej sprawie, ze względu na przedmiot zaskarżenia, którym jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd uwzględnić musiał również regulację szczególną, zawartą w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. zgodnie, z którą nieważność aktu powoduje także naruszanie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Istotne jest także to, że w stanowieniu aktów prawa miejscowego organy samorządu terytorialnego związane są ramami stworzonymi przez ustawy. Akty powyższe są aktami o charakterze podustawowym, a zatem są stanowione na podstawie upoważnień ustawowych, nie mogą wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. W doktrynie występuje przekonanie, że prawo miejscowe ma charakter wyłącznie wykonawczy w stosunku do ustaw. W Konstytucji RP próżno bowiem szukać delegacji prawotwórczych dla organów samorządowych. A zatem trafna jest teza, że samorząd terytorialny nie posiada pozycji autonomicznej, lecz jest jedynie formą zdecentralizowanej administracji (por. W. Kisiel, Ustrój samorządu terytorialnego w Polsce, Warszawa 2003, s. 84). Decentralizacja procesu tworzenia przepisów wykonawczych do ustaw, w postaci prawa miejscowego, zakłada co prawda zróżnicowanie ich treści, ale to zróżnicowanie może sięgnąć do granic wyznaczonych przez prawo (por. D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2007, s. 259). Kontroli tutejszego Sądu, podlegała uchwała Rady Miejskiej w Kątach Wrocławskich nr XI/91/2025 z dnia 30 stycznia 2025 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Samotwór w rejonie ulicy Wrocławskiej. Sąd uznał twierdzenia Wojewody, podzielone także przez Radę Miejska w Kątach Wrocławskich, co do wadliwości § 15 uchwały oraz załącznika nr 1 w zakresie terenu oznaczonego symbolem 1MNW. Dla terenu tego ustalono przeznaczenie: 1) tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej; 2) za zgodne z przeznaczaniem terenu uznaje się lokalizację: a) budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, b) garaży i budynków gospodarczych, c) sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej. Skoro plan miejscowy dla terenu oznaczonego symbolem 1MNW przewiduje realizację obiektów kubaturowych, to obowiązkowo powinien on zawierać ustalenia, określone w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały. Stanowił on wówczas, iż w miejscowym planie, obowiązkowo określa się zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną nadziemną intensywność zabudowy, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, maksymalny udział powierzchni zabudowy, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Uszczegółowienie powyższego przepisu, odzwierciedla § 4 pkt 7a rozporządzenia, zgodnie z którym ustalenia dotyczące kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu zawierają zasady, parametry i wskaźniki, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w tym minimalną liczbę miejsc do parkowania w stosunku do liczby lokali mieszkalnych, liczby osób mogących jednocześnie przebywać w budynku, liczby zatrudnionych lub powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Tym samym w realiach badanej sprawy, dopuszczając dla terenu oznaczonego symbolem 1MNW zabudowę obiektami kubaturowymi, rzeczą organu było jednoczesne określenie wskaźników i parametrów zabudowy, w tym wskaźnika maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy oraz maksymalnego udziału powierzchni zabudowy. Ustawodawca wskazał, że przez nadziemną intensywność zabudowy rozumie się stosunek sumy powierzchni kondygnacji nadziemnych budynków zlokalizowanych na: a) działce budowlanej do powierzchni tej działki budowlanej - w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, b) terenie do powierzchni tego terenu - w przypadku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 2 pkt 32 u.p.z.p.). Niniejszy wskaźnik, wprowadzony ustawą zmieniającą z 2023 r., należy do obowiązkowych elementów treści planu miejscowego, a jego przyjęcie przez ustawodawcę podyktowane było potrzebą kształtowania możliwości zabudowy, zarówno przez ogólną intensywność obejmującą także kondygnacje podziemne, jak również intensywność postrzeganą w przestrzeni, czyli obejmującą wyłącznie kondygnacje nadziemne. W tym celu wprowadzono odrębny wskaźnik, tj. kształtujący wyłącznie intensywność nadziemnej zabudowy jako element obligatoryjny planu (por. druk sejmowy 3097). Tymczasem w realiach badanej sprawy lokalny prawodawca pominął niniejszy wskaźnik, co spowodowane było, jak sam przyznał, błędnym przyjęciem, iż w podjętej procedurze planistycznej znajdował zastosowania art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie przepisów ustawy zmieniającej z 2023 r. O ile w przypadku, poprzedniego brzmienia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., który operował wskaźnikiem maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy, sądy administracyjne aprobowały, że brak określenia minimalnego wskaźnika intensywności zabudowy w miejscowym planie nie może być uznany za istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu, to jednak w przypadku braku wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy przyjmowały, że jest to istotne naruszenie zasad sporządzania planu. Jak bowiem zauważył NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 684/17 - określenie maksymalnego wskaźnika zabudowy ma istotne znaczenie dla zachowania ładu przestrzennego i brak takiego wskaźnika w miejscowym planie uznać należałoby za istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu. Dysponent nieruchomości zazwyczaj jest bowiem zainteresowany, by nieruchomość mogła być zabudowana jak najintensywniej. Brak maksymalnego wskaźnika zabudowy mógłby prowadzić do nadmiernej zabudowy nieruchomości. Tymczasem w realiach badanej sprawy, lokalny prawodawca nie wprowadził ani minimalnego ani maksymalnego wskaźnika nadziemnej intensywności zabudowy. Organ nie wskazał również maksymalnego udziału powierzchni zabudowy, który również został wymieniony w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., a nadto zdefiniowany przez ustawodawcę. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 35 u.p.z.p. przez udział powierzchni zabudowy należy rozumieć stosunek sumy powierzchni rzutu poziomego budynków, mierzonej po zewnętrznym obrysie rzutu poziomego ścian zewnętrznych tych budynków zlokalizowanych na: a) działce budowlanej do powierzchni tej działki budowlanej - w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, b) terenie do powierzchni tego terenu - w przypadku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższe przesądza o wadliwości § 15 uchwały oraz załącznika nr 1 w zakresie terenu oznaczonego symbolem 1MNW, skoro określając wskaźniki i parametry zabudowy dla tegoż terenu, lokalny prawodawca zaniechał określenia wszystkich obligatoryjnych wskaźników, a z okoliczności stanu faktycznego nie wynika, aby zachodziły okoliczności to wyłączające. Wobec zaistniałych okoliczności i stwierdzonych wadliwości w zakresie wskazanych regulacji, kształtujących zabudowę dla terenu oznaczonego na rysunku symbolem 1MNW, zasadnym było podzielenie zarzutów skargi. Jednakże Sąd uznał, że z uwagi na to, iż zaskarżony plan swym zakresem obejmuje stosunkowo mały obszar i oprócz przeznaczenia oznaczonego symbolem 1MNW, obejmuje jeszcze tylko dwa inne: 1KDL - teren drogi lokalnej i 1KR – teren komunikacji drogowej wewnętrznej, celowym było stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, co też orzeczono w pkt. I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zaś zawarte w pkt. II, znajduje swoje uzasadnienie w brzmieniu art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.