II SA/Wr 368/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2014 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji zmieniającej decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących remont i przebudowę elewacji budynku biurowo-usługowego z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia oddala skargę. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. nr [...]– wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania, administracyjnego oraz art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]. Utrzymaną w mocy decyzją pierwszoinstancyjną stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], dotyczącej robót budowlanych obejmujących między innymi remont elewacji budynku oraz przebudowę 1. i 4. piętra oraz poddasza budynku biurowo-usługowego przy ul. R. we W. (działka nr [...], AM 25, obręb [...]), i równocześnie odmówiono uchylenia przedmiotowej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji wojewody podano, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił "B." sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla inwestycji, polegającej na wykonaniu robót budowlanych obejmujących remont i przebudowę elewacji budynku biurowo-usługowego przy ul. R. we W. (działka nr [...] AM 25, obręb [...]). Decyzja ta została zmieniona decyzją z dnia [...] r. nr [...] poprzez zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego, w części obejmującej przebudowę pierwszego i czwartego piętra oraz poddasza budynku, zmianę elewacji frontowej i odstąpienie od budowy pomostu nad parterem. Następnie dokonano kolejnej zmiany i decyzją z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany poszerzający zakres inwestycji w obrębie elewacji południowej (przebicie 12 otworów okiennych na drugim i trzecim piętrze i wypełnienie ich oknami nieotwieralnymi o klasie odporności ogniowej EI60) oraz odstąpienie od remontu elewacji od ulicy [...]. Decyzja ta stała się ostateczna. Następnie wskazano, że w dniu 10 stycznia 2013 r. do Prezydenta W. wpłynął wniosek "A." sp. z o.o. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], zmieniającą pozwolenie na budowę w części obejmującej przebudowę pierwszego i czwartego piętra oraz poddasza budynku, zmianę elewacji frontowej i odstąpienie od budowy pomostu nad parterem. Wnioskodawca wskazał, że nie brał udziału w tym postępowaniu mimo, iż przysługiwał mu status strony. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wznowiono postępowanie zakończone decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], zmieniającą decyzję o pozwoleniu na budowę. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzono to postępowanie wskazując w uzasadnieniu, że wnioskodawcy nie przysługiwał status strony w postępowaniu, zakończonym omawianą decyzją. W wyniku zaskarżenia tej decyzji do Wojewody D., organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. Nr [...] decyzję tę uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Podjąwszy ponownie wznowione postępowanie, Prezydent W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdził wydanie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. r [...] z naruszeniem prawa, ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i równocześnie odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 w związku z art. 146 §2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego). W odwołaniu od tej decyzji wniesionym przez A. sp. z o.o. zarzucono, że rozstrzygnięcie organu I instancji narusza art.32 ust. 1 pkt 2, art.33 ust. 2 pkt 1 i art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, art.36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz art. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W odwołaniu wskazano, że organ pierwszej instancji wydał decyzję dotyczącą "zmiany elewacji frontowej" (tak zatytułowany był projekt), podczas gdy z dokumentów złożonych przez inwestora wynika, że zamiarem inwestora była przebudowa elewacji południowej od strony dziedzińca wewnętrznego. Nadto zarzucono, że dołączone do wniosku pozwolenie konserwatorskie (decyzja Miejskiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...] r. nr [...]) nie obejmuje zmian w elewacji. W sentencji tego pozwolenia jest mowa jedynie o remoncie i przebudowie budynku. Podniesiono, że w pkt 8.6 części opisowej projektu budowlanego opisano sąsiedni budynek przy ul. [...] jako ZLI, podczas gdy taką kategorię ma jedynie parter tego budynku, a wyższe kondygnacje – ZLIII. Wskazano także, iż załączona mapa nie ma waloru aktualności, ponieważ nie naniesiono na niej budynku przy ul. [...]. Rozpatrując sprawę jako organ odwoławczy Wojewoda D. podał, że wznawiając postępowanie Prezydent W. stwierdził, iż kwestionowana decyzja jest decyzją ostateczną, wnioskodawcy powołali podstawę wznowienia postępowania określoną w art.145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także, że zachowany został termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 k.p.a. W decyzji organu I instancji jako podstawę prawną jej wydania wskazano natomiast przepis art.151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dalej wojewoda zauważył, że decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej swoim zakresem: przebudowę 1. i 4. piętra oraz poddasza budynku, a także zmianę elewacji frontowej (remont i przebudowa stromej połaci dachu), odstąpienie od budowy pomostu nad parterem. Elewacja frontowa budynku R. to elewacja od strony ulicy R.. Ponadto, w wyniku przebudowy 1. i 4. piętra, zmianie ulegnie elewacja południowa budynku, przylegająca do dziedzińca wewnętrznego (działki nr 60/4). Zdaniem organu II instancji powyższy opis wskazuje, że wnioskowane zamierzenie budowlane stanowi przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane i nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Należy także dodać, że przebudowywany budynek przy ul. R. [...] wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem [...], na podstawie decyzji z dnia [...] r. W ocenie wojewody, merytoryczna analiza prawidłowości kwestionowanej decyzji z dnia [...] r. polega na stwierdzeniu, czy decyzja ta spełnia wymagania określone przepisami. Stwierdzenie, że postępowanie, w ramach którego wydano ocenianą decyzję, zostało przeprowadzone z naruszeniem prawa polegającym na niezapewnieniu w nim udziału "A." sp. z o.o. (właściciela sąsiedniej nieruchomości), uzasadniało przeprowadzenie postępowania co do rozstrzygnięcia sprawy. To postępowanie wyznaczają zaś przepisy ustawy Prawo budowlane. Z przepisów art.35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 i art.35 ust. 4 tej ustawy wynika ją warunki konieczne do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wojewoda ocenił, że inwestor złożył wniosek wraz z załącznikami, w tym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, potwierdzone stosownymi zaświadczeniami. Przedłożono także decyzję z dnia [...] r. nr [...] - pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie przedmiotowych robót, wydaną w imieniu Prezydenta W. przez Miejskiego Konserwatora Zabytków. Projekt budowlany został uzgodniony pod względem spełnienia przepisów przeciwpożarowych przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w dniu 12 października 2011 r. Posiada także uzgodnienie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii z dnia [...] r., dokonane przez rzeczoznawcę ds. bezpieczeństwa i higieny pracy. Jak wykazano powyżej, planowana inwestycja stanowi przebudowę, a jej realizacja nie zmieni sposobu zagospodarowania terenu. Niezmieniony pozostanie również sposób użytkowania obiektu. Zamierzenie nie należy do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska (art. 50 ust. 2 pkt 1 oraz art. [...] ust. 1 zd. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Znajduje zatem zastosowanie przepis art. 34 ust. 3a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przy spełnieniu tych uwarunkowań, projekt zagospodarowania działki lub terenu nie jest wymagany. Następnie wojewoda wskazał, że obszar inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulicy [...], przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. (Dz.Urz.Woj.Doln. Nr [...]). Inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym 2U, dla którego wymagania szczegółowe sformułowano w § 18 planu. Przeznaczenie budynku: usługowo-biurowe jest zgodne z ustaleniami § 18 ust. 1 pkt 1 planu. Jako budynek wpisany do rejestru zabytków podlega on szczególnym wymaganiom, sformułowanym w § 8 ust. 4 planu; obowiązuje zakaz nadbudowy (pkt 1) i zachowanie elewacji wraz z detalem architektonicznym (pkt 2). Planowane zamierzenie jest zatem zgodne z ustaleniami wymienionego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem wojewody spełnione są wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W tej sytuacji decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] jest zgodna z przepisami prawa materialnego. Słusznie zatem – zdaniem wojewody – organ pierwszej instancji uznał, że w przypadku uchylenia tej decyzji i po przeprowadzeniu wznowionego postępowania mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej i odmówił jej uchylenia ograniczając się do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, dotyczących sentencji zaskarżonej decyzji oraz decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków organ odwoławczy uznał, że niedokładne określenie zakresu rzeczowego inwestycji w sentencji decyzji nie jest istotnym naruszeniem prawa tym bardziej, że zakres ten wynika z przedłożonej dokumentacji. Natomiast brak aktualności załączonej mapy zasadniczej nie stanowi naruszenia prawa (przebudowa budynku, dla której nie jest wymagany projekt zagospodarowania terenu). Kwestie przeciwpożarowe zostały rozstrzygnięte poprzez uzgodnienie projektu przez właściwego rzeczoznawcę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przytoczoną decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...]wniosła spółka A. sp. z o.o. z siedzibą we W.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie i błędną interpretację przepisów art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 i art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków. Nadto zarzucono naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Na uzasadnienie skargi podano, że przede wszystkim nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu II instancji, jakoby w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na roboty budowlane decydujące znaczenie miała przedłożona przez inwestora dokumentacja, a nie treść sentencji decyzji zawierającej pozwolenie. Jeżeli wniosek inwestora obejmuje kilka elementów, wówczas brak wskazania jednego z nich w sentencji decyzji świadczyć może jedynie o braku pozwolenia właściwego organu na wykonanie prac niewymienionych wyraźnie w sentencji decyzji. W postępowaniu prowadzonym w myśl art. 32 i n. ustawy Prawo budowlane brak jest podstaw prawnych do przyjęcia domniemania wydania pozwolenia budowlanego w całości lub choćby w części (w przeciwieństwie do milczącego braku sprzeciwu w procedurze opisanej w art. 30 ustawy). Jeśli więc organ wydający pozwolenie budowlane nie odniósł się do wszystkich elementów wniosku inwestora, powinien on w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji wystąpić o jej uzupełnienie w trybie art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym przypadku jednak nie doszło do uzupełnienia przedmiotowej decyzji. Dalej podano, że odnośnie do decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...] r. nr [...], to w ogóle nie wiadomo, jaką dokumentację inwestor przedłożył do wniosku o wydanie pozwolenia konserwatorskiego. Dlatego jego zakres może być interpretowany jedynie w oparciu o literalną treść sentencji decyzji nr [...], w której nie ma zapisów o zmianach w elewacji budynku. W tym przypadku również brak jest podstaw do przyjęcia domniemania zgody na wykonanie prac budowlanych w obrębie elewacji południowej, zwłaszcza wobec nieprzedstawienia dokumentacji załączonej do wniosku o wydanie pozwolenia konserwatorskiego. Zdaniem skarżącej, organ II instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutu błędnego zakwalifikowania w pkt. 8.6 części opisowej projektu budowlanego ("Opinii rzeczoznawcy budowlanego dotycząca lokalizacji okien (...) w elewacji południowej") sąsiedniego budynku przy ul. [...] jako w całości posiadającego kategorię ZLI (podczas gdy taką kategorię ma jedynie parter obiektu, zaś wyższe kondygnacje mają kategorię ZIII). Tymczasem okoliczność ta może mieć istotne znaczenie dla oceny zgodności projektowanych zmian w elewacji południowej z właściwymi przepisami prawnymi. Niewyjaśnienie tej kwestii rzutuje ujemnie na decyzje organów obu instancji. W ocenie strony skarżącej również twierdzenie, jakoby brak aktualności mapy zasadniczej nie stanowił naruszenia prawa pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 34 ust. 3 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane. W przepisie tym wyraźnie wskazano, że projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Zawarte w art. 34 ust. 3a ustawy Prawo budowlane wyłączenie tego wymogu dotyczy jedynie sytuacji, gdy zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest wymagane ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ta okoliczność nie została jednak wyjaśniona przez organ II instancji. Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 14 października 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymała skargę i wnioski w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wyjaśniając motywy wyroku trzeba przypomnieć, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sprawowanej z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie jest zaskarżona decyzja Wojewody D. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. wydaną w trybie wznowienia postępowania. Zdaniem sądu rozpoznającego skargę organy obu instancji w sposób właściwy ustaliły i oceniły okoliczności faktyczne sprawy, czym zadośćuczyniono zasadzie wyrażonej w art. 7 i art. 12 w związku z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy sąd doszedł do przekonania, że nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Z analizy zgromadzonych przez organy akt sprawy nie wynika również, aby w postępowaniu doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Nadto sąd stwierdził, że nie zachodzą przesłanki, które dawałyby sądowi możliwość stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy bowiem powiedzieć, że z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.) wynika, że we wznowionym postępowaniu nie uchyla się decyzji będącej przedmiotem postępowania w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Na gruncie niniejszej sprawy "decyzją dotychczasową" jest decyzja o pozwoleniu na budowę opisanej na wstępie inwestycji. Pamiętać przy tym należy, że wznowienie postępowania w myśl art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną może nastąpić, jeśli: 1) dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzję wydano w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji, 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W rozpoznawanej sprawie przesłanką wznowienia postępowania był art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a mianowicie stwierdzenie, że skarżąca spółka, jako strona postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, zgodnie z art. 151 k.p.a. właściwy organ administracji wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy dopatrzy się braku podstaw do jej uchylenia albo uchyla taką decyzję, gdy stwierdzi ich istnienie (ustali wystąpienie jednej z przesłanek z art. 145 § 1, art. 145a lub 145b), wydając wówczas nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Jeśli w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności stanowiących przeszkodę dla uchylenia decyzji. Zdaniem sądu w składzie rozpoznającym skargę na aprobatę zasługują ustalenia organów obu instancji zarówno co do przesłanek wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W konsekwencji należy uznać, że organy prawidłowo zastosowały przepisy art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. W ocenie sądu prawidłowe było ustalenie, że skarżąca spółka ma status strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę. Trafne również były rozważania zaprezentowane w zaskarżonej decyzji odnoszące się do zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa. W konsekwencji zasadnie organy wywiodły, że w wyniku przeprowadzenia wznowionego postępowania – tym razem z udziałem skarżącej spółki – zapaść mogła wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Zdaniem sądu organ prawidłowo dokonał oceny złożonego projektu budowlanego i stwierdził, że nie zachodzi żadna z przesłanek dających podstawę do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W sposób poprawny dokonano analizy poszczególnych wymagań wskazanych w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Pamiętać przy tym należy, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasadnie zatem organ we wznowionym postępowaniu doszedł do wniosku, że wynik sprawy zakończonej decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę nie mógł w efekcie tegoż wznowionego postępowania ulec zmianie. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej sąd w składzie rozpoznającym skargę stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy powiedzieć, że w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę określono inwestycję jako "remont i przebudowa elewacji budynku biurowo-usługowego przy ul. R. we W.". Z projektu budowlanego zatwierdzonego tą decyzją wynika, że objęto nim elewację od strony ul. R., cztery elewacje dziedzińca wewnętrznego oraz elewację od strony ul. [...]. W decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] o zmianie decyzji z dnia [...] r. nr [...] wskazano, że zmiana dotyczy projektu budowlanego, tzn. "zmiany obejmujące przebudowę 1 i 4 piętra oraz poddasza budynku, zmiany elewacji frontowej i odstąpienie od budowy pomostu nad parterem". W tym zakresie skarżąca spółka podniosła, że z treści projektu budowlanego zamiennego wynika, iż intencją inwestora była przebudowa elewacji południowej dziedzińca, a nie elewacji frontowej budynku. Zdaniem sądu przytoczony opis zmian w planowanej inwestycji nie narusza prawa. Z wniosku inwestora i projektu budowlanego zamiennego wynika bowiem, że od strony frontu budynku (od ul. R.) planowany jest remont i przebudowa stromej połaci dachu. Zatem określenie użyte w osnowie decyzji zmieniającej co do elewacji frontowej znajduje pokrycie w materiale dowodowym sprawy. Nadto z rysunku zawartego w projekcie budowlanym wynika, że wykonanie okien w połaci dachu mieści się w obszarze poddasza, o którym expressis verbis mowa w osnowie decyzji. Jeśli chodzi o rysunki zawierające projekt przebudowy południowej elewacji dziedzińca, to wynika z nich, że planowane do wykonania okna w płaszczyźnie tej elewacji znajdują się na wysokości 1 i 4 piętra budynku, a w decyzji mowa wyraźnie o "przebudowie 1 i 4 piętra". W tym stanie rzeczy nie można omawianej decyzji zmieniającej zarzucić, że narusza prawo poprzez nieokreślenie przedmiotu inwestycji. Pamiętać trzeba, że projekt budowlany stanowi trwały komponent decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem jego interpretacja następuje w oparciu o decyzję i vice versa. Zdaniem sądu opis planowanych prac w pkt 3 części opisowej projektu budowlanego zamiennego w pełni odpowiada zakresowi prac ujętemu w części graficznej. Nadto wskazać należy, że nawet gdyby uznać, iż decyzja z dnia [...] r. mogłaby być w zakresie opisu inwestycji sprostowana czy uzupełniona (sprecyzowana), to z pewnością nie jest to przesłanką do uchylenia tej decyzji we wznowionym postępowaniu. Kolejnym zarzutem skarżącej spółki jest to, że decyzja Miejskiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...] r. (wykonującego zadania wojewódzkiego konserwatora zabytków) nie obejmuje elewacji, gdyż w jej sentencji mowa jest o remoncie i przebudowie budynku. Zdaniem sądu zarzut ten jest nieuzasadniony, a nadto wewnętrznie sprzeczny. Jest bowiem oczywiste, że pozwolenie konserwatorskie obejmuje swoim zakresem całe zamierzenie, którego dotyczy wniosek inwestora. Organ ochrony zabytków dysponuje projektem budowlanym albo częścią projektu budowlanego w zakresie niezbędnym do oceny wpływu planowanych robót budowlanych na zabytek (por. § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych, Dz.U. Nr 165, poz. 987). Kwestia ta nie ulega też wątpliwości w świetle treści omawianego pozwolenia, gdzie wprost wskazano "Sposób [prowadzenia robót budowlanych – przyp. sądu]: zgodnie z projektem". W ocenie sądu nietrafny jest również zarzut skarżącej spółki, że naruszeniem prawa, które powinno skutkować uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest to, że w części opisowej projektu budowlanego (pkt 8.6) zakwalifikowano okna w budynku przy ul. [...] (sąsiedni obiekt, nieobjęty inwestycją) jako należące do kategorii ZLI, podczas gdy należą one do niej tylko w parterze, a w pozostałej części należą do kategorii ZLIII. Zdaniem sądu, z projektu budowlanego wynika, iż budynek przy ul. R. [...] jest średniowysoki i należy do kategorii odporności pożarowej "B" (ma strefy ZI i ZIII). Również budynek przy ul. [...] jest budynkiem średniowysokim i należy do klasy odporności pożarowej "B". Jak stanowi § 212 ust. 2 w związku z § 209 ust. 2 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zarówno w strefie ZI, jak i ZIII budynku średniowysokiego wymagane zachowanie klasy odporności pożarowej "B". Już z tego względu zarzut, że ewentualne pominięcie oznaczenia "ZIII" przy opisie budynku sąsiedniego w projekcie budowlanym stanowi naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia pozwolenia na budowę nie zasługuje na uwzględnienie. Nadto projektowana inwestycja od strony południowej ma ścianę oddzielenia pożarowego o klasie odporności ogniowej REI120. W ścianie tej zaplanowano przeszklenia w postaci nieotwieranych okien o klasie odporności ogniowej EI60 i powierzchni nieprzekraczającej 10% powierzchni ściany. Ścianą tą projektowany budynek przylega częściowo do budynku przy ul. [...], a to przez prostopadle usytuowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego tegoż budynku o klasie odporności ogniowej REI120 z otworami wypełnionymi luksferami, których powierzchnia nie przekracza 10% powierzchni ściany. Zgodnie zaś z § 232 ust. 4 przywołanego rozporządzenia, dla budynków o klasie "B" wymagane są ściany oddzielenia pożarowego o klasie odporności ogniowej REI120. W myśl § 232 ust. 6 rozporządzenia, w razie gdy ściana oddzielenia pożarowego zawiera otwory, ich powierzchnia nie może przekraczać 10%, a klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż EI60. Zdaniem sądu, prawidłowo organy oceniły projekt budowlany w zakresie spełniania wymagań przeciwpożarowych. Przy czym ewentualne pominięcie oznaczenia "ZIII" nie mogło mieć żadnego wpływu na prawidłowość decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem sądu, nawet gdyby przyjąć, że w budynku przy ul. [...] nie wszystkie okna mają kategorię ZLI, to trudno wskazać jak ta nieścisłość miałaby wpłynąć na wynik sprawy udzielenia pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie. Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że organy zobligowane były do przestrzegania rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.). Z przepisów tego rozporządzenia wynika, że projekt budowlany podlega uzgodnieniu pod względem ochrony przeciwpożarowej. Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 5 cytowanego rozporządzenia, podstawę uzgodnienia stanowią dane zawarte w projekcie budowlanym określone i przedstawione przez projektanta, dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu budowlanego. Zdaniem sądu w świetle powyższego należy stwierdzić, że organy obu instancji nie mają kompetencji, aby w trakcie postępowania administracyjnego kwestionować merytoryczną treść omawianych uzgodnień. Wskazuje na to przepis § 15 cytowanego rozporządzenia, zgodnie z którym uzgodnienie projektu budowlanego obiektu budowlanego dokonane przez rzeczoznawcę z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na dopuszczeniu rozwiązań projektowych mających istotny negatywny wpływ na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu budowlanego, w związku z niespełnieniem wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach techniczno-budowlanych lub przeciwpożarowych, w szczególności mogących powodować zagrożenie życia ludzi, podlega unieważnieniu przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej właściwego dla miejsca lokalizacji inwestycji, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. Postanowienie, o którym mowa w ust. 2, może być wydane w terminie do dnia uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Wówczas komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej informuje niezwłocznie właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej o dokonaniu unieważnienia uzgodnienia projektu budowlanego. Skoro jednak w toku postępowania zasadniczego i postępowania wznowionego organy nie miały informacji o ewentualnym unieważnieniu dokonanego uzgodnienia, to prawidłowo uznały, że w projekt budowlany posiada wymagane prawem uzgodnienie w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Jako ostatni zarzut skarżąca spółka podniosła, że mapa zasadnicza terenu przedłożona z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, na która naniesiono projekt zagospodarowania terenu, nie była "autentyczna", to jest nie była aktualna. Zdaniem sądu rozpoznającego skargę zarzuty skarżącej w tym zakresie nie mogą odnieść zamierzonego skutku. W pierwszym rzędzie jednak należy zauważyć, iż zarzut ten sformułowano nieprecyzyjnie, ponieważ w części graficznej znajdujących się w aktach administracyjnych projektów budowanych brak jest "projektu zagospodarowania terenu", lecz znajdują się w tych projektach rysunki zatytułowane "sytuacja". To w stosunku do nich – jak można wywnioskować z treści odwołania od decyzji I instancji i z treści skargi – obiekcje zgłasza strona skarżąca. Niemniej należy zauważyć, że w myśl art. 34 ust. 3a Prawa budowlanego, przepisu o obowiązku dołączenia projektu zagospodarowania działki lub terenu nie stosuje się do projektu budowlanego przebudowy lub montażu obiektu budowlanego, jeżeli, zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest wymagane ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stan taki ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ obszar inwestycji położony jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to jest uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie [...] (Dz.Urz.Woj.Doln. [...]). Tymczasem decyzję ustalająca warunki zabudowy wydaje się tylko dla terenów, dla których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). W ocenie sądu, w tym stanie rzeczy nie można powiedzieć, że ewentualne dołączenie do wniosku inwestora nieaktualnej mapy zasadniczej terenu z naniesionym na nią projektem zagospodarowania terenu stanowiłoby w realiach niniejszej sprawy naruszenie prawa dające podstawę do zakwestionowania we wznowionym postępowaniu legalności udzielonego pozwolenia na budowę. Również stwierdzenie, że kwestionowane przez skarżącą spółkę rysunki stanowiące element projektu budowlanego, a nie projekt zagospodarowania terenu, powinny być asumptem do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie sądu nawet stwierdzenie, że rysunki nie uwidaczniają budynku przy ul. [...], nie może być podstawą do zakwestionowania legalności pozwolenia budowlanego w niniejszej sprawie. Jak wynika z treści decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji zmieniających, a także decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania, organy dokonały analizy projektu budowlanego w kontekście oddziaływania inwestycji na otoczenie, w tym na obiekt przy ul. [...]. Nadto przecież sama skarżąca spółka wskazując na – jej zdaniem – uchybienia przy ocenie kwestii okien, o czym była już mowa, odnosiła się do ocen dokonanych przez organ w stosunku do budynku sąsiedniego. Nie można zatem uznać, jakoby ewentualnie nieaktualna mapa terenu dołączona do projektu budowlanego niosła z sobą jakiekolwiek negatywne skutki dla skarżącej spółki na gruncie niniejszej sprawy. Podsumowując należy więc stwierdzić, że w ocenie sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Zdaniem sądu nie doszło bowiem w postępowaniu przed organami administracji publicznej do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procedury administracyjnej, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, jakim było stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] i równocześnie odmowa uchylenia tej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W tym stanie rzeczy oraz w świetle poczynionych rozważań należało skargę oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.