II SA/Wr 368/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi J. W. i J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia opiniującego pozytywnie wstępny podział nieruchomości oddala skargę w całości. Postanowieniem z [...].03.2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], po rozpatrzeniu wniosku J. W. i J. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z [...].10.2018 r., nr [...], stwierdzającym nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z [...].09.2016 r., nr [...], zatwierdzającego pozytywnie wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka gruntu nr [...],[...], obręb [...]– utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że przedmiotem postępowania nadzwyczajnego było postanowienie o pozytywnym zaopiniowaniu zgodności projektu podziału z planem miejscowym. Stosownie do stanu prawnego obowiązującego w dniu podjęcia wyeliminowanego postanowienia, tj. [...].09.2016 r. przepis art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 zez m.) – dalej: "u.g.n." stanowi o tym, że podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji administracyjnej wójta, burmistrza lub prezydenta miasta zatwierdzającej podział. Z kolei w myśl art. 93 ust. 1 u.s.g., podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Zgodnie natomiast z art. 92 ust 1 u.g.n., przepisów działu III rozdziału 1 nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, chyba że dokonanie podziału spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi drogami dojazdowymi do nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo spowodowałoby wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha. Kolegium podkreśliło, że na gruncie rozpatrywanej sprawy, dopuszczalność podziału została ograniczona dyspozycją art. 93 ust. 2a u.g.n., który stanowi, że podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego - wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest możliwy tylko pod warunkiem, że nowo projektowane działki zostaną przeznaczone na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Przepisu tego nie stosuje się w przypadku podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 95 ustawy, tj. - m.in. - gdy podział następuje w celu wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze (pkt 2). Jednakże - stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia - cel podziału gruntu rolnego lub leśnego, o którym mowa w art. 93 ust. 2a i art. 95 u.g.n., musi jednoznacznie wynikać z treści wniosku inicjującego postępowanie. Uwzględniając powyższe przepisy, zdaniem Kolegium, organ administracji zobligowany był dokonać oceny zgodności proponowanego projektu podziału z planem miejscowym, który w dniu [...].09.2016 r., dla większości obszaru pierwotnej nieruchomości w granicach działki nr [...], przewidywał przeznaczenie oznaczone symbolami 2RM i 3RM. W takim przypadku punkt wyjścia dla analizy, stanowi treść § 5 pkt 5 planu, który dla terenów oznaczonych numerami i symbolem 1RM - 6RM przewidywał: a) przeznaczenie podstawowe - zabudowa zagrodowa; b) przeznaczenie dopuszczalne na gruntach podlegających ochronie na podstawie przepisów odrębnych - drogi wewnętrzne (transportu rolnego), infrastruktura techniczna niezmieniająca przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze; c) przeznaczenie dopuszczalne na gruntach niepodlegających ochronie na podstawie przepisów odrębnych - drogi wewnętrzne, infrastruktura techniczna. Kolegium stwierdziło wobec tego, że za rzeczywisty charakter planistyczny jednostek strukturalnych oznaczonych symbolami 2RM i 3RM, należy uznać ich przeznaczenie podstawowe, czyli przeznaczenie pod "zabudowę zagrodową", rozumianą zgodnie z powołanym orzecznictwem oraz znaczeniem słownikowym, jako zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny wraz zabudowaniami gospodarskimi (produkcyjnymi, inwentarskimi), które są funkcjonalnie zorganizowane w ramach jednego podwórka i służą prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Kolegium wskazało przy tym, że związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej, obejmującej grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego (art. 553 k.c.). Podkreśliło również, że domy mieszkalne jednorodzinne w ramach takiego budownictwa wchodzą w skład indywidualnych gospodarstw rolnych, jeżeli zamieszkałe są przez rolników i im służą. Ponadto za istotne dla zrozumienia charakteru przeznaczenia określonego w planie miejscowym jako "zabudowa zagrodowa", uznano przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy wynika, że gruntami rolnymi, w rozumieniu tej ustawy, są m.in. grunty pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosownie do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych. Natomiast według definicji zawartej w art. 4 pkt 6 ustawy, przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne - rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Według Kolegium, na tle opisanych uwarunkowań prawnych nie powinno budzić żadnych wątpliwości interpretacyjnych, że pojęcie "zabudowa zagrodowa" oznacza grunty rolne, na których - w ograniczonym zakresie - dopuszcza się szczególnego rodzaju zabudowę. Mając bowiem na względzie rzeczywiste, funkcjonalne powiązanie zabudowy zagrodowej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, trzeba przyjąć, że nie zmienia ona przeznaczenia gruntów - na jakich jest zrealizowana, bądź przewidziana planem miejscowym - które wciąż pozostają gruntami rolnymi. Przeznaczenie przez prawodawcę lokalnego określonego gruntu pod zabudowę zagrodową nie wprowadza zatem innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych. W szczególności zabudowa zagrodowa stanowi odrębny rodzaj zabudowy, który odróżnia ją od zabudowy mieszkaniowej, jedno lub wielorodzinnej, m.in. ograniczeniem ilościowym do jednego siedliska. Jednocześnie zabudowa zagrodowa na określonym obszarze wyklucza wprowadzenie na taki teren zabudowy stricte mieszkaniowej jednorodzinnej, czyli niezwiązanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Nadto Kolegium zwróciło uwagę, że w myśl art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia interpretowanego planu, tj. w dniu [...].02.2016 r. - zmiany przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, na cele nierolnicze i nieleśne, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jedynie za zgodą ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (z zastrzeżeniem ust. 2a). Kolegium zauważyło wobec tego, że próbę odrolnienia w tym trybie podjęto m.in. względem działki nr [...], podczas prac nad uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu [...] i [...]. Jednakże Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, rozpatrzył odmownie wniosek Wójta o zgodę na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze - w części dotyczącej gruntów rolnych stanowiących użytki klasy II-III. Odmowa odrolnienia dotyczyła zatem działki nr [...], stanowiącej częściowo użytek rolny klasy lII. Wskazując również na treść uzasadnienia do uchwalonego planu, Kolegium uznało, że Wójt z urzędu dysponował wiedzą, że działka nr [...] znajduje się na obszarze przeznaczonym na cele rolnicze, których nie można przeznaczyć pod zabudowę mieszkaniową. W takim przypadku, interpretacja przepisów planu miejscowego, która pomimo braku istnienia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, zmierzałaby do ustalenia właśnie takiej funkcji tego terenu, byłaby wykładnią przeprowadzoną z oczywistym naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustalenie, że nieruchomość będąca przedmiotem podziału jest przeznaczona w obowiązującym dla tego terenu planie miejscowym na cele rolne ma w niniejszej sprawie o tyle istotne znaczenie, że prawodawca przewidział daleko idące ograniczenie możliwości dokonania podziału gruntów rolnych w trybie przepisów ustawy. Pominięcie tej okoliczności, znanej Wójtowi z urzędu, stanowiło rażące naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Następstwem tego naruszenia było pozytywne zaopiniowaniem projektu podziału nieruchomości - przeznaczonej w planie na cele rolne - przewidującego utworzenie działek "budowlanych" o powierzchni od [...] ha do [...] ha. To natomiast stanowi rażące naruszenie przepisu materialnego art. 93 ust. 2a u.g.n., który zakazuje podziału nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, powodującego wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha. Dodatkowo analizując treść podania z [...].08.2016 r., Kolegium uznało, że nie wynika z niego, aby zachodziła którakolwiek z okoliczności wyłączających opisane ograniczenie. Celem podziału nie było bowiem, ani utworzenie działki przeznaczonej na powiększenie sąsiedniej nieruchomości, ani dokonanie regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Zastosowania nie miała również żadna z norm wynikających odesłania zawartego w art. 93 ust. 2a zd. 3 u.g.n., w tym dotycząca wyjątku ujętego w art. 95 pkt 2 tej ustawy. Przepis ten nie może sankcjonować podziału gruntu rolnego, który miałby na celu utworzeniu szeregu działek przeznaczonych pod nieistniejącą w dacie złożenia wniosku - zabudowę mieszkaniową. Nie może również sanować wadliwego podziału, w przypadku gdy w późniejszym okresie - na jednej z nowo utworzonych działek wzniesiono budynek. W opisanych powyżej okolicznościach zastosowanie musi znaleźć norma art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Skład orzekający kolegium za prawidłowe uznał również stwierdzenie braku wystąpienia przesłanek negatywnych, mogąca podlegać rozwadze w przypadku wady kwalifikowanej polegającej na rażącym naruszeniu prawa. W jego ocenie, postanowienie opiniujące podział nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. Z samej swojej istoty nie mogło bowiem takich skutków wywołać. Zamykało ono jedynie pierwszą, wstępną fazę postępowania podziałowego. Podział dokonany został dopiero na mocy decyzji Wójta z [...].10.2016 r. To oznacza, że jedynie uostatecznienie się decyzji kończącej postępowanie podziałowe mogło wywołać skutki w sferze praw i obowiązków stron, w tym związane z późniejszym zbyciem nowoutworzonej działki gruntu nr [...] na rzecz osoby trzeciej w drodze umowy sprzedaży z [...].11.2016 r. Okoliczność obrotu prawnego taką działką będzie uwzględniona z urzędu dopiero w przypadku wszczęcia postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji podziałowej. Wobec takiego stanowiska Kolegium uznało za nieuzasadnione obawy skarżących. Wyjaśniło, że stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia, nie wpływa na prawa do działek nr [...] i nr [...], a także na ważność umów z [...].11.2016 r. i [...].02.2017 r. (uzgodnienie odszkodowania z Gminą). Ponadto strony, które poniosą szkodę wynikającą z wydania decyzji lub postanowienia obarczonych jedną z wad kwalifikowanych - wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. - w przypadku stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia (tudzież stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa), mogą ubiegać się o odszkodowanie od organu, który wydał wadliwą decyzję lub postanowienie, przed sądem cywilnym w trybie art. 417 § 1 k.c. W skardze na opisane postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący J. W. i J. W. wnieśli o pozytywne załatwienie jego sprawy. Wskazali, że sporne działki są prawidłowo podzielone. Od strony frontu, działki mają długość 25 m. Wobec tego wnoszą o "zrobienie dwóch działek z przodu na budowlane do drogi bo przecież jednego wejścia nie ma, reszta niech zostanie". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację w niniejszej sprawie. Postanowieniem z 06.06.2019 r. Starszy Referendarz Sądowy tut. Sądu przyznał zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowił dla skarżących pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, według kryterium legalności, stwierdzić należy, że nie narusza ono przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Podstawę prawną zapadłych w niniejszej sprawie postanowień stanowił art. 156 § 1 pkt 2 in fine ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 - dalej jako "k.p.a."), w świetle którego, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wymieniona w tym przepisie jedna z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi przesłankę pozytywną stwierdzania nieważności decyzji. Sama instytucja stwierdzenia nieważności decyzji służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Możliwość eliminacji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczona, ponieważ pozwala stwierdzić nieważność jedynie takich aktów, które obarczone są najcięższymi wadami prawnymi, wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Właściwy organ orzeka więc o stwierdzeniu nieważności decyzji tylko wtedy, jeżeli równocześnie stwierdzi, że wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz w przypadku, gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, z których jedną stanowi termin, a drugą – spowodowanie przez decyzje nieodwracalnych skutków prawnych. Jednocześnie zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko w sytuacji, gdy organ ponad wszelką wątpliwość ustali, że akt taki dotknięty jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym przesłanki te wymienione są enumeratywnie i nie podlegają wykładni rozszerzającej. Podkreślić należy, że powyższe regulacje mają zastosowanie także do postanowień, od których przysługuje zażalenie (art. 126 k.p.a.), czyli w tym do postanowień wyrażających opinię w przedmiocie zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego –wydawanych na podstawie przepisów ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 zez m.) – dalej: "u.g.n." Zgodnie z prawidłowo ustalonym przez Kolegium stanem prawnym z art. 96 ust. 1 u.g.n. (w brzmieniu na datę wydania postanowienia z [...].09.2016 r.), podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (art. 93 ust. 1 zd. 1 u.g.n.). Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 93 ust. 4 u.g.n.). Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5 u.g.n.). W niniejszej sprawie Kolegium dokonało kontroli z punktu widzenia zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. postanowienia Wójta Gminy [...] z [...].09.2016 r., nr [...], zatwierdzającego pozytywnie wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka gruntu nr [...],[...], obręb [...]. Postanowieniem tym organ zaopiniował zgodność projektu podziału przedmiotowej nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu [...] i [...], zatwierdzonego przez Radę Gminy [...] uchwałą Nr [...] z [...].02.2016 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2016 r. poz. 1605). Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie, w pełni podziela stanowisko Kolegium, że wobec treści obowiązującego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w granicach działki gruntu nr [...], który przewidywał - co do zasady - przeznaczenie podstawowe pod zabudowę zagrodową, brak było podstaw prawnych do wydania postanowienia pozytywnie opiniującego wstępny projekt podziału. Zgodzić się należy z Kolegium, że przeznaczenie przez prawodawcę lokalnego określonego gruntu pod zabudowę zagrodową nie wprowadza innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych. Poza tym zabudowa zagrodowa stanowi odrębny rodzaj zabudowy, który odróżnia ją od zabudowy mieszkaniowej, jedno lub wielorodzinnej, m.in. ze względu na ograniczenie ilościowe do jednego siedliska. Jednocześnie zabudowa zagrodowa na określonym obszarze wyklucza wprowadzenie na taki teren zabudowy stricte mieszkaniowej jednorodzinnej, czyli niezwiązanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. W konsekwencji powyższego pozytywne zaopiniowanie projektu podziału nieruchomości przeznaczonej w planie na cele rolne, przewidującego utworzenie działek "budowlanych" o powierzchni od [...] ha do [...] ha wiązało się z rażącym naruszeniem przepisu prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 2a u.g.n., który - co do zasady - zakazuje podziału nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, powodującego wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha. Wskazane powyżej okoliczności decydują, że naruszenie prawa postanowieniem z [...].09. 2016 r. należało zakwalifikować jako rażące. Za prawidłowe Sąd uznał stanowisko Kolegium w kwestii braku wystąpienia przesłanek negatywnych stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 156 § 2 k.p.a.). Jakkolwiek postanowienie podjęte w trybie art. 93 ust. 4 u.g.n. zasadniczo przesądza o rozstrzygnięciu sprawy z wniosku o dokonanie podziału nieruchomości, tym niemiej, ostatecznie podział dokonany jest odrębnym aktem administracyjnym. W tym przypadku nastąpił on na mocy decyzji Wójta z [...].10.2016 r. Z tym rozstrzygnięciem należy dopiero wiązać skutki w sferze praw i obowiązków stron, w tym związane ze zbyciem nowoutworzonej działek gruntu na rzecz osób trzecich. Zgodzić się zatem należało z Kolegium, że okoliczność obrotu prawnego nowowydzielonymi działkami będzie dopiero rozważana w przypadku wszczęcia postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji podziałowej. Stwierdzenie nieważności postanowienia opiniującego z [...].09.2016 r. nie wpływa na aktualne prawa do działek nr [...] i nr [...]. Ustosunkowując się do treści skargi, wskazując jednocześnie, że nie zawiera ona zarzutów skierowanych przeciwko kontrolowanemu przez Sąd postanowieniu, wymaga zastrzeżenia, że sąd administracyjny kontroluje wyłączenie legalność zaskarżonego postanowienia. W razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, na postawie art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych. Sąd administracyjny nie może zatem zastąpić organów administracyjnych i dokonać podziału należącej do skarżących nieruchomości. W tym stanie rzeczy, organy prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie zaistniała podstawa skutkująca stwierdzenie nieważności postanowienia opiniującego wstępny podział nieruchomości, jednocześnie nie wystąpiła żadna z przesłanek negatywnych stwierdzenia nieważności tego postanowienia, opisana w art. 156 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz.1302) skargę oddalił.