II SA/Wr 368/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 27 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] z/s w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] z/s w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie nakazu sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego obiektu mostowego ze wskazaniem technicznych możliwości remontu i naprawy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. [...] z/s w [...] pismem z [...].07.2020 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...].06.2020 r., którym uchylono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...].03.2020 r. w części dotyczącej terminu i w tym zakresie wyznaczono nowy termin do [...].08.2020 r., w pozostałym zakresie utrzymano zaskarżone postanowienie w mocy. Powołanym postanowieniem organ I instancji nakazał Gminie [...] i [...] z/s w [...] sporządzić i przedłożyć ekspertyzę stanu technicznego obiektu mostowego zlokalizowanego na działce nr [...] w ciągu drogi (dz. nr [...]) w miejscowości [...] ze wskazaniem technicznych możliwości remontu i naprawy tego obiektu. W petitum skargi strona wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając ten wniosek pełnomocnik skarżącej strony podkreślił, że wykonanie postanowienia z [...].06.2020 r. może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci nieuzasadnionego wydatkowania środków publicznych z tytułu kosztów sporządzenia ekspertyzy, której szacowany koszt to kwota ok. 70.000 zł. Ponadto w dalszej perspektywie, wnioski zawarte w ekspertyzie będą miały wpływ na kolejne wydatki środków publicznych - np. remont obiektu mostowego w [...] (szacowany koszt to około 2.5 mln zł). Mając na uwadze przedstawione w skardze uchybienia organów obu instancji, zaliczenie strony skarżącej do kręgu podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie spornego obiektu budowlanego - w sytuacji gdy skarżąca nie jest ani właścicielem ani zarządcą działki, na której posadowiony jest most (zarówno w jego części nadziemnej jak i podziemnej), a tym samym obowiązanych na podstawie art. 81 c ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane do sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego obiektu mostowego - było błędne. Wskazano nadto, że strona skarżąca nie jest współwłaścicielem ani również zarządcą obiektu mostowego, a zatem w sprawie, nie można doszukać się podstaw prawnych dla wydatkowania środków publicznych na ten cel. Ponadto wnioskodawca wskazał na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obiekt mostowy znajduje się bowiem w złym stanie technicznym (m. in. silna korozja elementów stalowych mostu, w wielu miejscach łączenia nitowe przerwane, belki stalowe silnie zardzewiałe, powierzchnia asfaltowa mostu spękana, obustronne zniszczenia balustrad). Obiekt został wyłączony z użytkowania i obustronnie oznaczony znakami drogowymi zakaz ruchu (znak B1 - zakaz ruchu w obu kierunkach). Zarówno pionowe oznakowanie drogowe jak i sposób zabezpieczenia dostępu do obiektu nie gwarantują, że z obiektu nadal nie korzystają piesi lub rowerzyści. Rozwiązania te nie gwarantują zabezpieczenia przed niebezpieczeństwem związanym z nielegalnym użytkowaniem obiektu. W tych okolicznościach wadliwe postępowanie organów - wskutek wskazanych w skardze uchybień proceduralnych i materialnoprawnych - przedłuża stan niepewności co do podmiotu zobowiązanego tak do sporządzenie ekspertyzy, jaki i w konsekwencji wydłuża wykonanie prac budowlanych niezbędnych dla uchylenia niebezpieczeństw, potęgując tym samym istniejące ryzyko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), powoływanej dalej jako: p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zatem obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia mogło spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca bardzo ogólnikowo, mało precyzyjnie i bez odniesienia się do konkretów sprawy wskazała na mogące powstać trudne do odwrócenia skutki, wynikające z nałożonego przez organ obowiązku sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego obiektu mostowego. W ocenie Sądu, automatyczne stwierdzenie, że sporządzenie przedmiotowej ekspertyzy spowoduje wyrządzenie stronie skarżącej znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, jest niewystarczające, bowiem na stronie żądającej wstrzymania wykonania określonego aktu, ciąży obowiązek wykazania konkretnych okoliczności, których zaistnienie jest konieczne dla zastosowania dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskodawca jest zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go konkretnymi argumentami oraz stosownymi dokumentami, czemu w niniejszej sprawie uchybiono. Strona skarżąca nie podjęła w szczególności działań zmierzających do dowiedzenia zaistnienia przesłanek ustawowych warunkujących ochronę tymczasową, szczególnie w kontekście kosztów ekspertyzy i jej wpływu na jej sytuację finansową. Przyjdzie przy tym zauważyć, że ewentualne wydatki związane z ekspertyzą i ewentualna szkoda, którą poniosłaby strona skarżąca w tym zakresie będzie mogła być naprawiona na zasadach ogólnych. Podkreślić dalej należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania ani legalności samego postanowienia (co do określenia podmiotu zobowiązanego do przedłożenia ekspertyzy). Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania bada wyłącznie zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i dlatego też wniosek w tym zakresie nie został uwzględniony. Niemniej orzeczenie w tym przedmiocie nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność zaskarżonego postanowienia z prawem będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania i jest kwestią niezależną od wydania postanowienia, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.