II SA/Wr 371/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Jaworze z dnia 18 grudnia 2017 r. nr XLIV/297/2017 w przedmiocie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków oddala skargę w całości. Wojewoda Dolnośląski działając jako organ nadzoru złożył na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1875) oraz art. 50 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Jaworze Nr XLIV/297/2017 z dnia 18 grudnia 2017 r. w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w Jaworze Nr LIX/300/05 z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. W petitum skargi Wojewoda Dolnośląski wniósł o stwierdzenie nieważności opisanej powyżej uchwały Nr XLIV/297/2017 Rady Miejskiej w Jaworze z dnia 18 grudnia 2017 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając jednocześnie Radzie Miejskiej w Jaworze podjęcie zaskarżonej uchwały z istotnym naruszeniem art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 328 z późn. zm.) polegającym na niezachowaniu wymaganej przepisami prawa procedury poprzedzającej podjęcie uchwały. Uzasadniając skargę Wojewoda Dolnośląski wyjaśnił, że zaskarżona uchwała została przedłożona w dniu 27 grudnia 2017 r. ale z uwagi na upływ terminu do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego konieczne było wniesienie skargi, gdyż w toku badania legalności uchwały organ nadzoru stwierdził, że została ona podjęta z istotnym naruszeniem art. 19 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Następnie Wojewoda Dolnośląski wskazał w uzasadnieniu, że w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przywołano art. 19 ust. 1 i ust. 2 powoływanej wcześniej ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, który w ust. 1 stanowi, że rada gminy na podstawie projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, przygotowuje projekt regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków oraz przekazuje go do zaopiniowania organowi regulacyjnemu, zawiadamiając o tym przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne. Następnie organ regulacyjny opiniuje projekt regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w zakresie zgodności z przepisami ustawy i wydaje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, opinię nie później niż w terminie miesiąca od dnia doręczenia tego projektu (art. 19 ust. 2 ustawy). Kolejno rada gminy uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków (art. 19 ust. 3 ustawy). Zdaniem skarżącego organu nadzoru ustawa wprowadza ściśle określoną procedurę poprzedzającą podjęcie uchwały (a co za tym idzie również zmiany uchwały) w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Wojewoda Dolnośląski wyjaśnił przy tym, że aktualne brzmienie art. 19 ustawy nadane zostało ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2180), która weszła w życie 12 grudnia 2017 r. Przywołana ustawa zmieniająca w ramach przepisów przejściowych dotyczących regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków, stanowi w art. 8, że: 1. W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie mniejszej ustawy przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne opracowują i przedstawiają radom gmin projekty regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków. 2. W terminie 2 miesięcy od dnia przedstawienia przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne projektów regulaminów, o których mowa w ust. 1, rady gmin po dokonaniu ich analizy przekazują do zaopiniowania organowi regulacyjnemu, o którym mowa w art. 27a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, projekt nowego regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 3. W terminie 3 miesięcy od dnia przekazania organowi regulacyjnemu, o którym mowa w art. 27a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, projektu regulaminu, o którym mowa w ust. 2, do zaopiniowania organ regulacyjny przedstawia opinię na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 4. W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w ust. 3 stosuje się odpowiednio przepisy art. 36-38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257). 5. Dotychczasowe regulaminy dostarczania wody i odprowadzania ścieków obowiązują do dnia wejścia w życie nowych regulaminów. 6. Ceny i stawki opłat uchwalone przez radę gminy zgodnie z art. 24a ustawy zmienianej w art. 1 obowiązują do dnia wejścia w życie nowych cen i stawek opłat. Skarżący organ nadzoru wskazał też, że ponadto ustawa zmieniająca wprowadza regulację, zgodnie z którą: "Do spraw, w których postępowanie wszczęto przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą" (art. 6 ust 1 ustawy zmieniającej). W ocenie skarżącego organu mając na uwadze, że nie istnieją przepisy przejściowe umożliwiające podejmowanie zmian regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, należy przyjąć, że każdorazowa zmiana obowiązujących regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków, dokonywana po dniu 11 grudnia 2017 r. musi zostać poprzedzona nową procedurą uregulowaną w art. 19 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W zakończeniu uzasadnienia organ nadzoru wyjaśnił, że w toku przeprowadzonego postępowania nadzorczego w stosunku do przedmiotowej uchwały, która została przyjęta w dniu 18 grudnia 2017 r., a więc po wejściu w życie ustawy zmieniającej, uzyskano informację, że przywołana powyżej procedura nie została zachowana. W tych okolicznościach zasadne i celowe jest - zdaniem Wojewody Dolnośląskiego – wnioskowanie o stwierdzenie nieważności opisanej we wstępie uchwały. W doręczonej Sądowi w dniu 28 maja 2018 r. odpowiedzi na skargę Gmina Jawor, reprezentowana przez działającą z upoważnienia Burmistrza Zastępcę Burmistrza, wniosła o oddalenie skargi i wzajemne zniesienie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wniosku Gmina Jawor podała, że w dniu 22 listopada 2017 r. do Rady Miejskiej w Jaworze wpłynęła skarga Prokuratury Regionalnej we W. na uchwałę Rady Miejskiej w Jaworze z dnia 30 listopada 2005 r. nr LIX/300/05 w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Prokurator zarzucił w tej skardze, iż przepisy § 2 pkt 3), § 18 ust. 1 oraz § 19 ust. 2 pkt 1) przedmiotowej Uchwały są niezgodne z obowiązującym prawem. W uzasadnieniu tej skargi Prokurator podał, że wskazane przepisy zostały przyjęte z naruszeniem ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, gdyż ustawa ta zarówno nie przewiduje możliwości pobierania opłat za przyłączanie poszczególnych odbiorców do sieci wodociągowej jak i kanalizacyjnej; tak samo przepisy tej ustawy nie przewidują ograniczeń w zakresie możliwości uzyskiwania warunków przyłączenia do takich sieci od legitymowania się przez wnioskodawcę posiadaniem tytułu prawnego do danej nieruchomości. Wskazując na powyższe Prokuratura Regionalna we W. wniosła o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w zaskarżonej części tj. w zakresie przepisów § 2 pkt 3), § 18 ust. 1 oraz § 19 ust. 2 pkt 1) Uchwały. Następnie Rada Miejska w Jaworze podała, że po dokonaniu analizy tej skargi uznała ją za uzasadnioną i postanowiła dokonać zmiany przedmiotowej Uchwały w zaskarżonym zakresie, poprzez wprowadzenie odpowiednich regulacji. Nastąpiło to poprzez podjęcie przez Radę Miejską w Jaworze w dniu 18 grudnia 2017 r. uchwały nr XLIV/297/2017 w sprawie zmiany Uchwały Rady Miejskiej w Jaworze z dnia 30 listopada 2005 r. nr LIX/300/05 w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Jednocześnie Gmina Jawor przekazała skargę Prokuratury Regionalnej we W. wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wyjaśniła ponadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w dniu 13 marca 2018 r. wydał wyrok w którym stwierdził nieważność zaskarżonych przepisów (sygn. akt II SA/Wr 838/17). WSA we Wrocławiu wskazał, że co prawda Gmina Jawor uznała zarzuty za zasadne i podjęła stosowną uchwałę zmieniającą, to z racji że uchwała ta nie działa wstecz (z mocą ex tunc), konieczne było wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie należy zaznaczyć, że WSA we Wrocławiu w ogóle nie kwestionował i nie podważał faktycznych jak i prawnych podstaw uchwały podjętej przez Radę Miejską w Jaworze w dniu 18 grudnia 2017 r. nr XLIV/297/17. Odnosząc się do przedmiotowej skargi, Gmina Jawor wskazuje na brak zasadności prowadzenia niniejszego postępowania, gdyż doszło do wyeliminowania wadliwych zapisów uchwały Rady Miejskiej w Jaworze z dnia 30 listopada 2005 r. nr LIX/300/05 w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków i pozostawia do oceny Sądu ewentualne uwzględnienie skargi. Na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 r. pełnomocnik Wojewody Dolnośląskiego oświadczył, że podtrzymuje skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1066), art. 3 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną postawą prawną. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 powołanej powyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 wskazanej powyżej ustawy). Wyjaśnić też należy, że w art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1875) przyznano organowi nadzoru prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy, jeżeli w ciągu 30 dni od daty doręczenia w trybie określonym w art. 90 omawianej ustawy, uchwały organu gminy nie skorzysta ze środków nadzoru przyjętych w art. 91 tej ustawy. Przepisy ustawy o samorządzie gminnym przewidują dwa rodzaje naruszeń prawa, jakimi mogą być obarczone akty organów samorządu gminnego – naruszenia istotne i nieistotne. Z art. 91 ust. 1 i ust. 4 powołanej powyżej ustawy wynika, że uchwała (lub zarządzenie) organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności takiego aktu, ograniczając się do wskazania, iż został wydany z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały (lub zarządzenia) organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tę kategorię wadliwości wymienionych aktów organu gminy. Rozpoznając sprawę Sąd podzielił pogląd prezentowany w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym odesłanie zawarte w art. 91 ust. 5 powoływanej wcześniej ustawy o samorządzie gminnym do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie uprawnia do stosowania przy dokonywaniu oceny wadliwości uchwały organu gminy przepisu art. 156 § 1 kpa, ustanawiającego przesłanki kwalifikowanej wadliwości orzeczenia administracyjnego, obligującej właściwy organ do stwierdzenia jego nieważności. Należy też zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołanej we wstępie, sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy stwierdza nieważność tej lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które skutkowałoby jej zastosowaniem. Brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń prawa powoduje konieczność wykorzystania poglądów prezentowanych w omawianym zakresie w nauce i judykaturze administracyjnej. Wypracowane przez nie stanowisko pozwoliło ustalić pewien katalog istotnych naruszeń prawa prowadzących do stwierdzenia nieważności uchwały (lub zarządzenia) organu gminy. Zalicza się do nich między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda Dolnośląski, działający jako organ nadzoru, zarzucił uchwale objętej wnioskiem kasacyjnym kwalifikowaną wadliwość wynikającą z niezastosowania przy podejmowaniu tej uchwały procedury uregulowanej w art. 19 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w brzmieniu nadanym temu przepisowi ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 2180), obowiązującą od dnia 12 grudnia 2017 roku. W tym miejscu Sąd uznał za właściwe przypomnieć, że zaskarżonym aktem Rada Miejska w Jaworze uchwaliła zmianę uchwały własnej z dnia 30 listopada 2005 r. Nr LIX/300/05 w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w zakresie: § 2, w odniesieniu do którego uchwaliła skreślenie punktu 3, § 18 ust. 1, którego brzmienie uchwaliła następująco: "Przyłączenie nieruchomości do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej odbywa się na wniosek osoby ubiegającej się o przyłączenie" oraz § 19 ust. 2, w odniesieniu do którego uchwaliła skreślenie punktu 1. Zaskarżona uchwała zmieniająca przyjmując treść powyżej opisaną wyeliminowała istotną wadliwość aktu zmienianego, zarzuconą przez Prokuratora Prokuratury Regionalnej we W. w skardze na uchwałę Rady Miejskiej w Jaworze z dnia 30 listopada 2005 r. Nr LIX/300/05 w zakresie jej § 2 pkt 3, § 18 ust. 1 i § 19 ust. 2, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 22 listopada 2017 r. Skargę tą Rada Miejska w Jaworze uwzględniła w całości i przed udzieleniem odpowiedzi na nią podjęła opisaną powyżej (zaskarżoną przedmiotową skargą) uchwałę, dostosowując postanowienia obowiązującego regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków do argumentacji przedstawionej przez Prokuratora Prokuratury Regionalnej we W. w uzasadnieniu skargi, a poprzez to do wymagań praworządności. Ocenę Prokuratora podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdzając prawomocnym wyrokiem z dnia 13 marca 2018 r. (sygn. akt II SA/Wr 838/17) nieważność § 2 pkt 3, § 18 ust. 1 i § 19 ust. 2 zaskarżonej wówczas uchwały Rady Miejskiej w Jaworze z dnia 30 listopada 2005 r. Nr LIX/300/05 i wyjaśniając w jego uzasadnieniu, że dokonana przed rozpoznaniem skargi "korekta" zaskarżonej uchwały nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego prowadzącej do jego umorzenia, bowiem nie wywołuje skutku ex tunc związanego wprost ze stwierdzeniem nieważności. Zdaniem Sądu powinno się również zwrócić uwagę, że – zgodnie z ustawą z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2017 r., poz. 1767) – prokuratura stoi na straży praworządności (art. 2 in fine), a do jej zadań należy podejmowanie środków przewidzianych prawem, zmierzających do praworządnego i jednolitego stosowania prawa w postępowaniu sądowym, administracyjnym, w sprawach o wykroczenia oraz w innych postępowaniach przewidzianych przez ustawę (art. 3 § 1 pkt 3). Natomiast pozycja ustrojowa sądów administracyjnych została wyjaśniona na wstępie uzasadnienia. W okolicznościach jakie zaistniały w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że treść § 2, § 18 i § 19 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w Jaworze z dnia 30 listopada 2005 r. Nr LIX/300/05 w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w brzmieniu nadanym im uchwałą Rady Miejskiej w Jaworze z dnia 18 grudnia 2017 r. Nr XLIV/297/2017 jest zgodna z prawem. Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie nie podziela zarzutu Wojewody Dolnośląskiego twierdzącego, że zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza prawo, bowiem została podjęta bez zachowania trybu określonego w art. 19 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w brzmieniu obowiązującym od dnia 12 grudnia 2017 r. Zdaniem Sądu można też uznać, że zaskarżona uchwała – podjęta przed wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku w sprawie o sygn. II SA/Wr 838/17, wcześniej opisywanej – w istocie stanowi wykonanie prawomocnego wyroku Sądu, uwzględniającego żądanie organu, który ustrojowo "stoi na straży praworządności". Sąd oceniając zasadność wniosku kasacyjnego zawartego w skardze i rozważając kryteria istotnego naruszenia prawa, wcześniej opisywane, uznał, że zaskarżonej uchwale nie można zarzucić pozostawania w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i jest to oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Zdaniem Sądu żaden z przepisów zmieniających czy przejściowych zawartych w ustawie o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw nie formułuje w sposób jednoznaczny i nie wymagający czynności interpretacyjnych z zastosowaniem reguł wykładni, wymogu zastosowania procedury podejmowania uchwały w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków wprowadzonej wskazywaną wcześniej ustawą zmieniającą od dnia 12 grudnia 2017 r. do podejmowanej po dniu 11 grudnia 2017 r. uchwały zmieniającej obowiązujący w tym dniu i po tym dniu regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Zważyć przy tym należy, że w art. 8 ust. 5 ustawy zmieniającej z dnia 27 października 2017 r., wcześniej powoływanej ustawodawca postanowił, że dotychczasowe regulaminy dostarczania wody i odprowadzania ścieków obowiązują do dnia wejścia w życie nowych regulaminów. W uznaniu Sądu, jeżeli ustawodawca – z założenia racjonalny – akceptuje funkcjonowanie regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków uchwalonych przed dniem 12 grudnia 2017 r., czyli w warunkach poprzednio obowiązującego stanu prawnego, nawet nie konkretyzując daty ich obowiązywania, to konieczne jest aby regulamin, mający status aktu prawa miejscowego spełniał kryteria legalności, a jego ewentualna wadliwość była usuwana niezwłocznie. Zdaniem Sądu na podstawie obowiązujących przepisów prawnych nie można wymagać od lokalnego prawodawcy uchwalania zmiany obowiązującego regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w innym trybie niż podejmowana była uchwała w sprawie uchwalenia tego regulaminu, a taki wniosek nie jest niezgodny z formułą praworządnego działania. Ponadto – w ocenie Sądu – w rozpoznawanej sprawie nie można odwoływać się do treści art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej, wskazywanego w uzasadnieniu skargi, zgodnie z którym "do spraw, w których postępowanie wszczęto przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą". Niezależnie od tego, że art. 6 omawianej ustawy zmieniającej w całości (ust. 1-5) odnosi się do postępowań o zatwierdzenie taryfy, co upoważnia do stwierdzenia, że treść ust. 1 nie dotyczy innych kwestii, niż regulowane postanowieniami w tym artykule zamieszczonymi, to należy wskazać, że procedura podejmowania uchwał przez lokalnego prawodawcę samorządowego nie jest "sprawą", w której wszczyna się i prowadzi postępowanie przy uwzględnieniu systemowego znaczenia tych pojęć. W obszarze regulowanym prawem administracyjnym "sprawa" i "postępowanie" zawierają zawsze elementy indywidualizujące. Konkretuują one relację: organu administracji publicznej i jednostka, czyli uprawniony lub zobowiązany podmiot. Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków jest aktem generalnym, a jako akt prawa miejscowego uwzględniony został w konstytucyjnie określonej hierarchii źródeł prawa (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Dodatkowo można też zwrócić uwagę, że ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przewiduje sytuacje, w których zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i tryb decyzyjny, a związane są one w szczególności z procedurą zatwierdzenia taryfy. W okolicznościach powyżej przedstawionych Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżonej uchwale nie można zarzucić sprzeczności z prawem, zatem brak jest podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego i stosownie do przepisu art. 151 powołanej we wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.