II SA/Wr 372/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis (sprawozdawca), Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Protokolant: Referent Tomasz Gołębiowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi Spółki R[...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 18 marca 2024 r. nr 42/2024 w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę w całości. Zakwestionowaną decyzją z 18 marca 2024 r. (Nr 42/2024) Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor RGZW", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania Spółki R. Sp. z o.o. z siedzibą G. (dalej: "skarżąca spółka", "strona skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni we Legnicy Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ I instancji", "Dyrektor ZZ") z 15 czerwca 2023 r. (Nr WR.ZUZ.1.4210.109.2023.AK) odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Starosty Legnickiego (dalej: "Starosta") z 31 grudnia 2002 r. (znak RS.6223/17/02), którą udzielono pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód dla K. Decyzja została podjęta w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Skarżąca spółka pismem z 21 marca 2023 r. wniosła o zmianę na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji Starosty z 31 grudnia 2002 r. (znak RS.6223/17/02), która miałaby polegać na zmianie pkt II.6 tejże decyzji i nadanie mu nowego brzmienia tj. "6. Przeprowadzania corocznej (jednorazowej - w okresie jesiennym przed spuszczeniem wody ze stawów) konserwacji odcinka potoku B. od wlotu rowu odprowadzającego [...] do ujścia potoku B. do potoku B.(1), tj. na odcinku [...] km"., w miejsce: "6. Przeprowadzania corocznej (jednorazowej - w okresie jesiennym przed spuszczeniem wody ze stawów) konserwacji odcinka: potoku B. od wlotu rowu doprowadzającego [...] do ujścia potoku B. do potoku B.(1); potoku B.(1) od wlotu potoku B. do śluzy piętrzącej stawów rybnych w M.". Jak wskazano wniosek stanowi modyfikację zakresu obowiązków, porządkującą prawnie pozwolenie wodnoprawne i dostosowującą je do obowiązujących przepisów prawa i stanu faktycznego. Pismem z 8 maja 2023 r. Dyrektor ZZ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Kolejno pismem z 9 maja 2023 r. organ l instancji wystąpił do Dyrektora RGZW o wyrażenie zgody na zmianę decyzji Starosty Legnickiego w zakresie wskazanym we wniosku. W odpowiedzi Dyrektor RZGW w piśmie z 18 maja 2023 r. poinformował, że nie wyraża zgody na zmianę decyzji w zaproponowanym zakresie, co argumentował znaczącym wpływem na charakter pierwotnej decyzji udzielającej pozwolenie wodnoprawne, a w szczególności na partycypację stron w kosztach utrzymania cieków B.(1) i B. Decyzją z 15 czerwca 2023 r. (Nr WR.ZUZ.1.4210.109.2023.AK) organ I instancji odmówił zmiany ostatecznej decyzji Starosty z 31 grudnia 2002 r. (znak RS.6223/17/02). Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona skarżąca. Autor odwołania zakwestionował stanowisko Dyrektora RZGW zajęte w piśmie z 18 maja 2023 r. o wpływie zmiany na charakter pierwotnej decyzji. Wskazano nadto, że skarżąca spółka nie jest podmiotem korzystającym z wód rzeki B., nie jest też podmiotem, który posiada uprawnienia wodne związane z korzystaniem z wód mające wpływ na wzrost kosztów utrzymania rzeki. Odmowa wykreślenia z decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego błędnych i bezpodstawnych obowiązków nałożonych na stronę skarżącą stanowi w ocenie autora odwołania również naruszenie przepisów k.p.a. Pismem z 21 lutego 2024 r. skarżąca spółka rozszerzyła zakres odwołania wskazując, że organ l instancji nieprawidłowo ustalił strony postępowania w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. uznając za stronę postępowania właściciela wód (obecnie Dyrektora RGZW), który nie był stroną postępowania wodnoprawnego w 2001 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania opisaną na wstępie decyzją z 18 marca 2024 r. Dyrektor RGZW utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Dyrektor RZGW wyjaśnił, że wniosek z 21 marca 2023 r. dotyczył zmiany (w trybie art. 155 k.p.a.) decyzji Starosty z 31 grudnia 2002 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego, którego kolejny okres obowiązywania został ustalony decyzją Dyrektora ZZ z 10 października 2022 r. (Nr 325/2022). Wskazano nadto, że decyzja Starosty z 31 grudnia 2002 r. wydana została pod rządami ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 115 poz. 1229 ze zm., dalej: u.p.w. z 2001 r.), a jednocześnie przepisy tejże ustawy nie definiowały w dacie jej wydania wprost pojęcia strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. W rezultacie konieczne było posiłkowanie się art. 28 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że w toku postępowania zakończonego decyzją Starosty skarżąca spółka zaakceptowała nowy zakres obowiązków zaproponowany przez Regionalny Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Legnicy, który to zakres wprowadzono do decyzji. Jak dalej wskazano z treści decyzji Starosty wynika też, że otrzymały ją następujące podmioty Spółka R. w G., Urząd Gminy C., sołtys wsi Z., Regionalny Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Legnicy, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, Wydział ochrony środowiska Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego oddział Zamiejscowy w Legnicy oraz Urząd Marszałkowski, przy czym spis podmiotów, którym decyzję doręczono nie może być utożsamiany ze wskazaniem adresatów decyzji. Zarówno rzeka S. jak i cieki B.(1) i B. zostały wymienione w załączniku nr 2 pn. "śródlądowe wody powierzchniowe lub ich części, stanowiące własność publiczną, istotne dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa" do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną z dnia 17 grudnia 2002 r. (Dz.U. 2003 Nr 16, poz. 149), w stosunku do których prawa właścicielskie wykonuje Marszałek Województwa Dolnośląskiego. Natomiast marszałkowie województw wykonywali powierzone im zadania przy pomocy wojewódzkich zarządów melioracji i urządzeń wodnych, przy czym zarządy te były samorządowymi jednostkami budżetowymi województw powołanymi do życia na podstawie uchwał sejmików wojewódzkich. Dyrektor RZGW stwierdził zatem, że zasadnie Regionalny Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Legnicy jako tymczasowa samorządowa jednostka organizacyjna Zarządu Województwa Dolnośląskiego był uznany za stronę w postępowaniu Starosty, a jego udział wynikał z racji pełnienia praw właścicielskich w stosunku do cieków, które znajdowały się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód (m.in. pobór i piętrzenie wód), ale również z uwagi na to, że zakres korzystania z wód określony w pozwoleniu wpływał na prawa i obowiązki tego podmiotu w zakresie np. utrzymania wód. Następnie wskazano, że wobec treści art. 240 ust. 3 ustawy z 17 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm., dalej: u.p.w. z 2017 r.) to regionalnym zarządom gospodarki wodnej powierzono zadania Wód Polskich związane m.in. z wykonywaniem praw właścicielskich Skarbu Państwa w stosunku do śródlądowych wód płynących oraz gruntów pokrytych tymi wodami, a także reprezentowaniem Skarbu Państwa w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 258 ust. 1, 5 oraz 7 i 8 u.p.w. z 2017 r. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutów odwołania w zakresie uznania za stronę postępowania przed organem l instancji sołtysa wsi Z. W ocenie Dyrektora RZGW zarówno Urząd Gminy C. jak i sołtys wsi Z. pełnili w postępowaniu rolę podmiotów, za pośrednictwem których organ prowadzący postępowanie realizował obowiązek, który był określony w art. 127 ust. 6 u.p.w. z 2001 r. W rezultacie wskazano, że prawidłowo ustalono strony w postępowaniu dotyczącym zmiany decyzji ostatecznej Starosty i słusznie wystąpiono do Dyrektora RZGW o wyrażenie zgody na jej zmianę. Końcowo stwierdzono, że Dyrektor RZGW nie wyraził zgody na zmianę decyzji z 31 grudnia 2002 r., co w świetle art. 155 k.p.a. warunkującego możliwość zmiany ostatecznej decyzji od zgody strony oznaczało bezzasadność dalszej analizy spełnienia pozostałych przesłanek z art. 155 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora RZGW zarzucono naruszenie: art.155 k.p.a. poprzez a) brak prawidłowego ustalenia stron postępowania, do których organ winien skierować wnioski o wyrażenie zgody na zmianę pozwolenia wodnoprawnego w trybie art. 155 k.p.a.; b) błędne i bezpodstawne uznanie za stronę postępowania Dyrektora RZGW; c) błędne i bezpodstawne uznanie posiadania fikcyjnego interesu prawnego procesowego i niedowiedzionego naruszenia interesu prawnego w zakresie praw właścicielskich Skarbu Państwa przez Spółkę R. sp. z o,o.; art. 28 k.p.a. poprzez d) błędne i bezpodstawne uznanie za stronę postępowania: Dyrektora RZGW; e) naruszający prawo tryb ustalenia stron i włączenie nieuprawnionego organu do udziału w postępowaniu; f) brak uznania Wójta Gminy C. za stronę postępowania; g) brak uznania Sołtysa wsi Z. - występującego w imieniu właścicieli jako strony postępowania; art. 29 k.p.a. poprzez stanowisko organu, że wyłącznie podmioty posiadające osobowość prawną mogą być strona mi postępowania administracyjnego; art.138 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenia zgodnego z przepisami prawa w pełnym zakresie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy, pomijanie dowodów dotyczących wadliwego ustalenia stron postępowania przez organ I instancji - Dyrektora ZZ, a w konsekwencji utrzymanie w mocy wadliwej decyzji wydanej przez organ I instancji; art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez niezachowanie zasad państwa prawa i przestrzegania praworządności; art.107 § 3 k.p.a. poprzez ogólnikowe i informacyjne uzasadnienie, w którym zawarto tylko wybiórczy wykaz analizowanych przepisów z własną wadliwą ich interpretacją, przy braku wymaganego pełnego uzasadnienia prawnego i zastosowanych podstaw prawnych decyzji zaskarżonej i decyzji organu I instancji oraz brak wymaganego ustawowo przeanalizowania wszystkich dowodów w sprawie; art.123 ust. 2 u.p.w. z 2001 r. poprzez ustalenie fikcyjnego, w żaden sposób nieuzasadnionego, nie wyjaśnionego oraz nie dowiedzionego naruszenia praw własności nieruchomości Skarbu Państwa, mimo zamieszczenia wg wymogów ustawowych zapisu w pkt. IV decyzji z 31 grudnia 2002 r. o treści identycznej do brzmienia ustawowego cyt.:,,Pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń." a także identycznego w brzmieniu art. 393 ust. 4 u.p.w. z 2017 r. W rezultacie wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. W trakcie rozprawy w dniu 29 sierpnia 2024 r. strona skarżąca podtrzymała skargę oraz argumentację w niej zawartą. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora RZGW z 18 marca 2024 r. (Nr 42/2024), którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Starosty Legnickiego (dalej: "Starosta") z 31 grudnia 2002 r. (znak RS.6223/17/02), którą udzielono pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód dla K. Co równie istotne kolejny okres obowiązywania tejże decyzji został zmieniony decyzją Dyrektora ZZ z 10 października 2022 r. (Nr 325/2022). W rozpoznawanej sprawie, utrzymana w mocy przez Dyrektora RZGW, decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 155 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Jednocześnie brak spełnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek wyklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 848/14, publ. CBOSA). Jednym z zasadniczych zarzutów skargi jest przy tym zgoda strony na zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. oraz powiązane z nią uznanie za stronę postępowania Dyrektora RZGW. Podkreślić zatem trzeba, że art. 155 k.p.a. reguluje jeden z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych, zatem przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, a zmiana decyzji może nastąpić tylko w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek w przepisie tym określonych. W związku z tym przy zmianie decyzji w trybie omawianego przepisu należy mieć na uwadze ziszczenie się wszystkich przesłanek w nim zawartych, w tym także zgodę stron postępowania. Organ przed wydaniem decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest zobowiązany do uzyskania zgody wszystkich stron. Celem tego obowiązku jest nie tylko ochrona stron, których sytuacja prawna uległaby pogorszeniu w wyniku zmiany lub uchylenia decyzji, ale także w ten sposób chronione są oczekiwania wszystkich stron co do trwałości sposobu ukształtowania treści stosunku prawnego, którego dotyczy decyzja. Dokonanie zmiany decyzji lub jej uchylenie bez zgody wszystkich stron powoduje, iż decyzja jest dotknięta wadą nieważności, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. co wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, (patrz - teza druga wyroku NSA z 4 lutego 1999 r., sygn. akt IV SA 1089/96, "Glosa" 1999, nr 9, s. 30; teza pierwsza wyroku NSA z 4 grudnia 1981 r., sygn. akt I SA 2408/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 121). Stronami, których zgodę trzeba uzyskać, są podmioty będące stronami postępowania, w którym została wydana decyzja podlegająca zmianie na podstawie art. 155 (wyrok NSA z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 367/07, publ. CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że po złożeniu przez stronę skarżącą wniosku o zmianę decyzji Starosty z 31 grudnia 2002 r., organ I instancji zasadnie zwrócił się do Dyrektora RZGW o zajęcie stanowiska poprzez wyrażenie zgody na wnioskowaną zmianę. W tym miejscu należy wyjaśnić, że Dyrektor RZGW nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty z 31 grudnia 2002 r. Nie zmienia to jednak faktu, że w toku tego postępowania za stronę postępowania uznano Regionalny Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Legnicy jako podmiot pełniący prawa właścicielskie w stosunku do cieków, które znajdowały się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód. Co równie istotne wskutek wejścia w życie u.p.w. z 2017 r. na mocy art. 240 ust. 3 (w brzmieniu obecnie obowiązującym tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1087 ze zm.) regionalne zarządy gospodarki wodnej wykonują zadania Wód Polskich, które obejmują m.in. wykonywanie praw właścicielskich Skarbu Państwa w stosunku do śródlądowych wód płynących oraz gruntów pokrytych tymi wodami oraz zawierają porozumienia, o których mowa w art. 213 ust. 1 i 3. Według natomiast art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zdaniem Sądu, ponieważ Skarb Państwa jest właścicielem wód płynących i terenu pod nimi, a pozwolenie wodnoprawne dotyczy styku tych potoków i zbiornika skarżącej spółki to zasadnie uznano (na etapie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 31 grudnia 2002 r.) Regionalny Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Legnicy za stronę postępowania. W konsekwencji w sytuacji, w której pierwotnie Skarb Państwa został uznany za stronę postępowania, to również obecnie powinien być zaliczony do kręgu stron postępowania, przy uwzględnieniu zmiany stanu prawnego wskazującego jednostkę organizacyjną wykonującą te uprawnienia, na którą wskazano powyżej. Podnoszony przez stronę skarżącą fakt, że w ramach postępowania zakończonego wydaniem decyzji Dyrektora ZZ z 10 października 2022 r. zmieniającej pierwotne pozwolenie wodnoprawne z 31 grudnia 2002 r. wyjaśnić należy, że Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu działa przy tym w ramach struktury organizacyjnej państwowej osoby prawnej jaką są Wody Polskie (art. 239 ust. 3 u.p.w. z 2017 r.). Jest jednostką organizacyjną tej osoby prawnej. Natomiast jako organ odwoławczy występuje dyrektor tej jednostki organizacyjnej. To sam ustawodawca zakłada i dopuszcza sytuacje, w których w postępowaniu administracyjnym w danej sprawie będzie dochodziło do łączenia kompetencji imperium i dominium, a tym samym również w tym zakresie zarzuty skargi nie były zasadne. Jednocześnie podkreślić należy, że nie mogła wywołać zamierzonego skutku argumentacja wskazująca na wadliwe uznanie naruszenia interesu prawnego Skarbu Państwa, a w rezultacie błędne określenie katalogu stron postępowania. W tym zakresie strona skarżąca podważa w zasadzie prawidłowość określenia katalogu stron postępowania zakończonego decyzją Starosty z 31 grudnia 2002 r. Zaakceptowanie jednak takiego toku rozumowania oznaczałoby wykroczenie poza granice art. 155 k.p.a., co jest niedopuszczalne. Od trybów zmiany lub uchylenia decyzji należy bowiem odróżnić tryb stwierdzenia nieważności decyzji, unormowany w art. 156–159 k.p.a. Z tych samych powodów nie mogły zadziałać również zarzuty dotyczące nieuznania za stronę postępowania Wójta Gminy C. oraz Sołtysa wsi Z. Na marginesie tylko zauważyć należy, że zasadnie w tym zakresie stwierdził organ odwoławczy, że samo doręczenie decyzji nie przesądza o tym, że danemu podmiotowi przysługuje przymiot strony. Z powyższych względów Sąd nie uwzględnił zarzutów naruszenia art. 155 k.p.a., art. 28 k.p.a., ale i również art. art. 123 ust. 2 u.p.w. z 2001 r. Przechodząc dalej nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 29 k.p.a. Strona skarżąca w tym zakresie zakwestionowała stanowisko organu odwoławczego w zakresie, w jakim wskazano, że wyłącznie podmioty posiadające osobowość prawną mogą być stronami postępowania. Należy jednak podkreślić, że w zaskarżonej decyzji Dyrektor RZGW słusznie odwołał się do utrwalonego stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym jednostki pomocnicze nie mogą skutecznie inicjować wszczęcia postępowania administracyjnego i nie mogą uczestniczyć w postępowaniu na prawach strony tego postępowania (por. np. wyroki NSA z 26 maja 1992 r., sygn. akt SA/Wr 1248/91, z 20 września 2001 r., sygn. akt II SA 1539/2000, wyrok WSA w Białymstoku z 9 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 414/2006, publ. CBOSA), nie jest to tożsame z posiadaniem lub nie osobowości prawnej przez konkretny podmiot. W tych okolicznościach Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i w rezultacie stwierdził, że nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. W swojej decyzji trafnie organ odwoławczy odniósł się do twierdzeń odwołania, ponowionych zresztą w skardze, dotyczących problematyki niewłaściwego określenia stron postępowania, ale i konieczności zwrócenia się do Dyrektora RZGW o wyrażenie zgody na zmianę decyzji z 31 grudnia 2002 r. (w kształcie zmienionym decyzją z 10 października 2022 r.). Orzekające w sprawie organy wydały orzeczenie o stricte procesowym charakterze, bowiem odmowa zmiany decyzji wynikła z braku kumulatywnego spełnienia przesłanek wynikających z treści art. 155 k.p.a. Wobec poczynionych ustaleń w sprawie organ I instancji prawidłowo zwrócił się do strony postępowania – Dyrektora RZGW o wyrażenie zgody na zmianę pozwolenia wodnoprawnego z 31 grudnia 2002 r. Wyraźny brak zgody stanowił zaś okoliczność uniemożliwiającą zmianę przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 155 k.p.a. Inaczej mówiąc kategoryczny brak zgody na zmianę ostatecznej decyzji w sposób bezwzględny jednej strony postępowania powoduje niemożność zadośćuczynienia wnioskowi strony skarżącej. Sąd nie podzielił również pozostałych zarzutów skargi. Swoją argumentację organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. uznając zgromadzony materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia, którą to ocenę należy zaakceptować. Stan faktyczny sprawy administracyjnej został ustalony zgodnie z kodeksowymi regułami określania prawdy obiektywnej oraz bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.). Z uwagi na fakt, że organ administracyjny oparł się na obowiązujących przepisach prawa bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.