II SA/Wr 373/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędziowie: NSA Julia Szczygielska WSA Anna Siedlecka Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 września 2006 r. sprawy ze skargi Z. K. na Wojewodę D. w przedmiocie wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 432/05 oddala skargę. Pismem z dnia [...]r. skarżący Z. K. wniósł o wymierzenie na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) grzywny Wojewodzie D. podając, że organ ten nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 4342/05 zapadłego w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń byłej kotłowni z przeznaczeniem na sklep ogólno-spożywczy. Skarżący wskazał, iż pismem z dnia [...]r. wezwał Wojewodę D. do wykonania wyżej wymienionego wyroku. Oświadczył, że nie otrzymał wyjaśnienia przyczyn zwłoki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Organ podał, iż w dniu [...] r. do D. Urzędu Wojewódzkiego wpłynął prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2005 r. wraz z aktami administracyjnymi przedmiotowej sprawy. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda D. przekazał powyższą sprawę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla miasta W. jako organowi właściwemu do jej rozpoznania, stosownie do obowiązujących od dnia [...]r. znowelizowanych unormowań ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wyrokiem z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 4342/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uwzględniając skargę Z. K. złożoną na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń byłej kotłowni z przeznaczeniem na sklep ogólno-spożywczy, uchylił tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Przepis art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, iż w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zachowującym swą aktualność również w czasie obowiązywania przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wielokrotnie podkreślano, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyr. NSA z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, niepubl.). Odstąpienie od wiążącej oceny prawnej sądu nie stanowi uchylenia się od zastosowania do orzeczenia sądowego, lecz polega na nieprawidłowym wykonaniu orzeczenia (por. wyr. NSA z 27 marca 2001 r., I SA 2519/00, niepubl.). Niezastosowanie się do ochrony prawnej zawartej w wyroku sądu może być tylko podstawą uchylenia decyzji, nie może natomiast skutkować ukaraniem organu grzywną (por. post. NSA z dnia 25 maja 2001 r., V SA 354/01, ONSA 2002, nr 3, poz. 117). Identyczne stanowisko prezentowane jest również w literaturze prawniczej w odniesieniu do unormowań zawartych w art. 154 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. Komentarz do art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005). Nie jest zatem niewykonaniem wyroku sądu administracyjnego w szczególności przekazanie sprawy administracyjnej, w której zapadł przedmiotowy wyrok, przez organ, który przed wydaniem wyroku sprawę tę rozpoznawał, innemu organowi, który – w ocenie organu uprzednio sprawę rozpoznającego – jest lub stał się właściwy do rozpoznania tej sprawy. Nie można bowiem w takiej sytuacji uznać, że organ pozostał bezczynny w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Podkreślić należy, że organ, który stwierdzi, iż nie jest właściwy do rozpoznania sprawy, nie może jej merytorycznie rozpatrywać, lecz zobligowany jest do przekazania tej sprawy organowi właściwemu. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy decydujące znaczenie ma fakt wydania przez Wojewodę D. postanowienia z dnia [...]r. nr [...], przekazującego przedmiotową sprawę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla miasta W. jako organowi właściwemu do jej rozpoznania, stosownie do obowiązujących od dnia 11 lipca 2003 r. znowelizowanych unormowań ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.). Skoro bowiem Wojewoda stwierdził, że w zmienionym stanie prawnym inny organ jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej sprawy, to jest organ nadzoru budowlanego, a nie organ architektoniczno-budowlany, i z tego powodu przekazał sprawę do rozpoznania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla miasta W., to nie można przyjąć, iż Wojewoda pozostaje w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego prowadzonego po uchyleniu decyzji przez Sąd. Nie zachodzi zatem sytuacja, o jakiej mowa w art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Abstrahując od realiów niniejszej sprawy podkreślić wypada, że gdyby nawet postanowienie o przekazaniu sprawy było wadliwe, to mogłoby ono być kwestionowane w drodze zażalenia złożonego na to postanowienie, natomiast nie mogłoby ono skutkować ukaraniem organu grzywną za niewykonanie wyroku. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.