II SA/Wr 374/18

z dnia 27 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Władysław Kulon – spr. Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Ł. o wykładnię wyroku z dnia 9 października 2018 r. w sprawie ze skargi B. Ł. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej wewnątrz wieży kościoła postanawia oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 9 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę B. Ł. (zwany dalej jako: skarżący, strona) i uchylił opisaną w sentencji decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej wewnątrz wieży kościoła, a nadto orzekł o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Pismem z dnia 21 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do treści powyższego wyroku, a dokładniej rozstrzygnięcie wątpliwości, czy użyte w uzasadnieniu wyroku określenie "stan zgodności z prawem" oznacza obowiązek doprowadzenia przez organ w niniejszej sprawie do stanu zgodnego z prawem w znaczeniu wszystkich przepisów prawa administracyjnego materialnego, czy też tylko organ ma sprawdzić zgodność wykonanych robót budowlanych z przepisami techniczno- budowlanymi i ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodność z postanowieniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bądź decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Tak w doktrynie jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i uzasadnienie, natomiast potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wyjaśnić należy, że treść wyroku z dnia 9 października 2018 r. jest sformułowana w sposób zrozumiały i nie budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej czy też sposobu jego wykonania. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny uzasadniające wydanie wyroku kasacyjnego. Ponadto, Sąd uznał, że złożony wniosek o wykładnię nie zasługuje na uwzględnienie także z tego względu, iż zmierza on w istocie do uzupełnienia treści uzasadnienia poprzez poszerzanie go o inne elementy. Tymczasem wykładnia wyroku nie może sprowadzać się do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia, jak również udzielania odpowiedzi na zadane pytania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 677/11, CBOSA). W żadnym też wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne. Mając zatem powyższe na uwadze i kierując się dyspozycją z art. 158 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji postanowienia.