II SA/Wr 376/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia WSA Olga Białek (spr.), Władysław Kulon, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi D. W. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o przedłużeniu terminu załatwienia wniosku o rozgraniczenie nieruchomości oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdziło niedopuszczalność zażalenia D. W. na postanowienie Burmistrza T. z dnia [...] w przedmiocie przedłużenia terminu załatwienia sprawy z wniosku D. W. i M. W. o rozgraniczenie nieruchomości położonych w obrębie N.. W uzasadnieniu tego postanowienia podano, że zażalenie na postanowienie wydane w toku postępowania służy wyłącznie, gdy kodeks tak stanowi. Tymczasem na postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu załatwienia sprawy wydane na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. zażalenie nie przysługuje. D. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe postanowienie. W skardze zarzuciła, że zaskarżone postanowienie narusza prawo, bowiem do akt sprawy nie dołączono map geodezyjnych ze wsi N. z lat 1945-2012. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi. Jednocześnie kolegium poinformowało, że postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 r. odmówiło stwierdzenia nieważności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia. Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało zawieszone z powodu zaskarżenia przez m.in. D. W. postanowienia SKO we W. z dnia [...] r. utrzymującego w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia. Skargę w tamtej sprawie oddalono wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 397/14. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 18 listopada 2016 r., co umożliwiło podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie niniejszej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Nie budzi wątpliwości sądu, że zawiadomienie z art. 36 § 1 k.p.a. powinno mieć formę postanowienia, ponieważ dotyczy pewnej kwestii wynikającej w toku postępowania, nierozstrzygającej o istocie sprawy (art. 123 § 2 k.p.a.). Nadto zawiadomienie takie jest czynnością procesową organu podejmowaną wobec strony, oddziaływającą na jej sytuację procesową (wyznacza nowy termin załatwienia sprawy) i materialnoprawną (zwłoka w załatwieniu sprawy może stanowić podstawę odpowiedzialności za szkodę). Rozstrzygnięcia wymagało, czy na postanowienie wydane w związku z art. 36 § 1 k.p.a. służy zażalenie. Wyjaśnić więc trzeba, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Jak natomiast wynika z treści art. 36 § 1 k.p.a. na zawiadomienie o wyznaczeniu nowego terminu sprawy wydane w formie postanowienia zażalenie nie przysługuje. W tym stanie rzeczy prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu SKO zastosowano art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., ponieważ wniesione zażalenie było niedopuszczalne. Niezaskarżalność danego postanowienia wydanego przez organ administracji publicznej oznaczać musi, że wniesiony przez stronę środek zaskarżenia jest niedopuszczalny z przyczyn przedmiotowych. Prawidłowości zaskarżonego postanowienia nie podważono również w skardze, bowiem ewentualne braki w zakresie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ nie zmieniają tego, że wniesione zażalenie było niedopuszczalne. Zwrócić też należy uwagę, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie było przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. SKO odmówiło stwierdzenia nieważności tego postanowienia, a cytowanym już prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 397/14 skargę na to postanowienie oddalono. To co do tej pory powiedziano oznacza, że Sąd rozpoznający skargę nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd administracyjny w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchyla zaskarżone postanowienie wyłącznie w razie jeżeli stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ Sąd w niniejszej sprawie – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) – naruszeń prawa materialnego czy procesowego tego rodzaju i mających istotny wpływ na wynik sprawy nie stwierdził, skargę należało oddalić. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.