II SA/Wr 38/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 listopada 2025 r. nr 1127/2025 w przedmiocie nakazu usunięcia stanu zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego, bezpieczeństwa mienia spowodowanego nieodpowiednim stanem technicznym budynku postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 15 grudnia 2025 r. S. M. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 listopada 2025 r. nr 1127/2025 utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Świdnicy z 19 września 2025 r. nr 217/2025 nakazującą współwłaścicielom budynku gospodarczego zlokalizowanego w M. usunąć stan zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego, bezpieczeństwa mienia spowodowanego nieodpowiednim stanem technicznym ww. budynku poprzez wykonanie określonych w decyzji robót budowlanych, zakazującą jego użytkowania do czasu wykonania obowiązków oraz nakazującą wygrodzenie strefy niebezpiecznej. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 15 stycznia 2026 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie 4 odpisów skargi, oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń strony skarżącej oraz podanie numeru PESEL strony skarżącej – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie otwartym do usunięcia braków skargi, przy piśmie z dnia 14 lutego 2026 r. skarżący wskazał swoje miejsce zamieszkania, numer PESEL oraz nadesłał 4 odpisy skargi. W treści pisma zawarł nadto wniosek o zwolnienie z konieczności uiszczenia wpisu od skargi w całości, ewentualnie w części, z uwagi na jego sytuację majątkową i zdrowotną. W związku z żądaniem skarżącego, sprawę z zakresu przyznania prawa pomocy skarżącemu zarejestrowano pod sygnaturą II SPP/Wr 10/26. Wezwaniem z dnia 25 lutego 2026 r. referendarz sądowy zwrócił się do skarżącego o uzupełnienie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu i opatrzenie go podpisem skarżącego – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to, jak wynika ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru, doręczono adresatowi poprzez wydanie korespondencji w placówce pocztowej w dniu 12 marca 2026 r. W związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie, zarządzeniem z dnia 30 marca 2026 r., sygn. akt II SPP/Wr 10/26, referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis ww. zarządzenia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym stronie prawie do wniesienia środka zaskarżenia, doręczono skarżącemu osobiście w dniu 9 kwietnia 2026 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 11 maja 2026 r. wezwano stronę skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 15 stycznia 2026 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 32 akt sądowych), wezwanie doręczono adresatowi w dniu 27 maja 2026 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia czynność wskazana w ww. wezwaniu nie została wykonana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, sprzeciw od decyzji, sprzeciw od postanowienia, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, zgodnie z art. 212 § 1 p.p.s.a., opłatą sądową jest m.in. wpis od skargi. Jednocześnie stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi warunek, którego spełnienie jest konieczne dla nadania jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie, skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Po uprawomocnieniu się zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku strony w przedmiocie przyznania prawa pomocy (zarządzenie z dnia 30 marca 2026 r., sygn. akt II SPP/Wr 10/26), zarządzenie z dnia 15 stycznia 2026 r. wzywające S. M. do uiszczenia wpisu stało się prawomocne. W związku z powyższym, skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 15 stycznia 2026 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Zaznaczyć przy tym należy, że tego rodzaju wezwanie jest tylko czynnością materialno-techniczną wzywającą do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego i nie podlega zaskarżeniu. Jak już wspomniano, wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 27 maja 2026 r., wskutek czego zakreślony 7-dniowy termin upłynął 3 czerwca 2026 r. (środa). W zakreślonym terminie nie uiszczono wpisu od skargi, pomimo stosownego wezwania i pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania wykonania wskazanej czynności. Odnosząc się zaś do zawartych w skardze wniosków, w tym m.in. o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, Sąd wyjaśnia, że merytoryczne rozpoznanie wniosków zawartych w skardze jest uwarunkowane skutecznym wniesieniem skargi do Sądu. W związku z powyższym, zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczyło w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności wstrzymania zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.