II SA/Wr 384/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz – spr. po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego POSTANAWIA umorzyć postępowanie sądowe. S. M. wniosła, za pośrednictwem poczty, w dniu 20 lutego 2003 r., skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającą decyzję I instancji odmawiającą przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego (organ odwoławczy jednocześnie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji). W trakcie postępowania sądowego, przed wyznaczeniem rozprawy, tj. w dniu 12 listopada 2003 r., skarżąca zmarła. Była panną, prowadziła jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), sąd zawiesza postępowanie z urzędu w razie śmierci strony, z zastrzeżeniem § 3. Według zaś przywołanego przepisu § 3 nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. Prawa i obowiązki ściśle związane z osobą zmarłego to te, które nie przechodzą na następców prawnych, bo są związane z określoną osobą, jej kwalifikacjami osobistymi (por. Janusz Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2000 r., str. 429). Zgodnie z art. 922 § 2 Kodeksu cywilnego prawa i obowiązki zmarłego ściśle związane z jego osobą nie należą do spadku. Do praw tych należą także niektóre prawa majątkowe. Do spadku nie należą prawa i obowiązki wynikające ze stosunków administracyjnoprawnych (por. Elżbieta Skowrońska "Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga czwarta. Spadki", Wyd. Prawnicze, Warszawa 1995 r., str.6). Prawo do dodatku mieszkaniowego regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz.734 ze zm.). Jak wynika z art. 2 i art. 3 tej ustawy prawo do dodatku mieszkaniowego nie jest uprawnieniem cywilnoprawnym związanym z tytułem do lokalu mieszkalnego, chociaż określony stosunek prawny na tle korzystania z lokalu jest jedną z przesłanek przysługiwania prawa do dodatku mieszkaniowego. Przepisy art. 2 i art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wskazują zaś wprost na warunki osobiste, jakie musi spełnić osoba, aby nabyć prawo do dodatku mieszkaniowego. Są to osobiste kwalifikacje ekonomiczne wnioskodawcy. Przyznane prawo o charakterze ściśle osobistym nie przechodzi na następców prawnych, a po śmierci osoby ubiegającej się o przyznanie prawa do dodatku mieszkaniowego prawo to nie może już być na rzecz tej osoby przyznane. W tej sytuacji ewentualni spadkobiercy nie mogliby wykazać interesu prawnego w dochodzeniu, w dalej trwającym postępowaniu administracyjnym, prawa S. M. do dodatku mieszkaniowego, nawet za okres od daty określonej w art. 7 ust.5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, do dnia śmierci skarżącej. Wobec powyższego należało, na mocy art. 161 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.