II SA/Wr 385/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka /sprawozdawca/, Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Protokolant Magda Mikus, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008r. sprawy ze skargi H. i S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 17 marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że decyzja Wójta Gminy Ś. z dnia 11 sierpnia 2006r. zatwierdzająca projekt podziału działki została wydana z naruszeniem prawa I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego H. i S. D. solidarnie kwotę 457,00zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 17 marca 2008r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 156 § 2 i art. 158 § 2 k.p.a. , uchyliło w całości własną decyzję z dnia 3 stycznia 2008r. Nr [...] i stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy Ś. z dnia 11 sierpnia 2006r. Nr [...] zatwierdzająca podział działki numer [...] położonej we wsi B., wydana została z rażącym naruszeniem prawa jednak nie można stwierdzić jej nieważności, albowiem wywołała nieodwracalne skutki prawne. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że decyzją z dnia 3 stycznia 2008r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy Ś. z dnia 11 sierpnia 2006r. Nr [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( t.j. Dz.U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), tj. bez wymaganego wniosku uprawnionej strony. Od powyższej decyzji został złożony wniosek przez R. K. o ponowne rozpoznanie sprawy. Pełnomocnik odwołującego podniósł, że wprawdzie nie zostały sprzedane działki , które powstały w wyniku kwestionowanej decyzji na terenie objętym wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 21 marca 2006r. sygn. akt [...], jednakże jego mocodawca dokonał sprzedaży 23 działek każdorazowo wraz ze zbyciem udziału w stanowiącej drogę działce nr [...], na dowód czego przedłożył zaświadczenie sporządzone przez Kancelarię Notarialną w Ś. z dnia 25 stycznia 2008r. Sytuacja ta nie pozwala, zdaniem pełnomocnika, na stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Ś. z dnia 11 sierpnia 2006r., gdyż wywołała nieodwracalne skutki prawne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonując analizy akt sprawy ustaliło, że pierwszy wniosek w sprawie o podział działki nr [...] wpłynął do Urzędu Gminy w dniu 3 marca 2006r., bowiem tego dnia R. K. złożył wniosek w sprawie wydania opinii co do zgodności projektu podziału działki z planem zagospodarowania przestrzennego. Przedłożony projekt podziału działki zaopiniowany został pozytywnie przez Wójta Gminy postanowieniem z dnia 6 marca 2006r. W ocenie Kolegium wiedzę o tym postępowaniu posiadali H. i S. D., skoro pismem z dnia 25 kwietnia 2006r. wystąpili do Wójta o wstrzymanie podziału działki w związku z wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 21 marca 2006r., którego kserokopię załączyli do pisma. W dniu 28 czerwca 2006r. R. K. złożył wniosek o zatwierdzenie podziału działki nr [...]. Decyzją z dnia 6 lipca 2006r. Nr [...] Wójt Gminy Ś. odmówił zatwierdzenia podziału wskazanej działki, powołując się na wyżej wymieniony wyrok SO w Ś. a dnia 21 marca 2006r. nakazujący wydanie skarżącym części działki nr [...]. Decyzja ta została doręczona tylko R.K., który nie złożył od niej odwołania. Kolegium wskazało, że R. K. nie złożył również ponownego pisemnego wniosku o podział działki, a z akt sprawy nie wynika by wniosek taki został złożony do protokołu. W konsekwencji w ocenie Kolegium, nowe postępowanie o podział działki nie mogło toczyć się na wniosek R. K., gdyż taki nie został złożony. Jedynym pismem jakie wpłynęło między dniem 6 lipca 2006r. ( data decyzji oddalającej wniosek R. K.), a dniem 11 sierpnia 2006r. (data decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...]) jest pismo skarżących z dnia 2 sierpnia 2006r., w którym wyrażają zgodę na podział działki nr [...] wskazując jednocześnie, że są oni właścicielami działek nr [...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...] i [...]oraz w części działki nr [...] ( droga). Jakkolwiek formalnie organ I instancji nie uznał skarżących za stronę w postępowaniu podziałowym, to niewątpliwie wnioskodawcy takie prawo strony posiadali, co wynika z art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, albowiem część działki nr [...] stanowi ich własność. Z powyższego wynika, że decyzja Wójta Gminy Ś. z dnia 11 sierpnia 2006r. nie jest decyzją ostateczną, ponieważ nie została doręczona wszystkim stronom występującym w sprawie. Okoliczność ta nie stanowiła jednak przeszkody do złożenia przez H. i S. D. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż stwierdzenie nieważności dotyczyć może zarówno decyzji ostatecznych jak i nieostatecznych. Wnioskodawcy mogli w odwołaniu zmienić swoje stanowisko co do podziału działki i uczynili to właśnie w piśmie z dnia 2 sierpnia 2006r., a więc Wójt mógł potraktować to pismo jako odwołanie od decyzji z dnia 6 lipca 2006r. i albo nadać mu bieg jako odwołaniu, albo przychylić się do niego na podstawie art. 132 § 2 K.p.a., gdyby wnioskodawca wyraził zgodę na zmianę decyzji. Takiego trybu, jak wskazało Kolegium, organ I instancji nie uruchomił, lecz wydał decyzję o zatwierdzeniu podziału działki bez wniosku uprawnionej strony, co stanowi rażące naruszenie art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Takie naruszenie jest rażącym i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Gdyby zaś przyjąć, że decyzja została wydana na wniosek R. K. z dnia 28 czerwca 2006r., to podstawą stwierdzenia nieważności jest także art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż wniosek ten został oddalony decyzją z dnia 6 sierpnia 2006r, która została doręczona jednej stronie, wiec jest wiążąca dla organu I instancji. Na powyższą ocenę nie wpływa także możliwość potraktowania pism wnioskodawców z dnia 2 sierpnia 2006r. jako wniosku o dokonanie podziału działki nr [...]. Dokonanie podziału na podstawie takiego wniosku również rażąco naruszałoby art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż interes prawny wnioskodawców w podziale spornej działki ogranicza się wyłącznie do takiego podziału, w którym będzie wydzielona działka określona w powołanym wyżej wyroku Sądu Okręgowego. Zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a., nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w latach 2006-2007 R. K. dokonał sprzedaży 23 działek powstałych w wyniku podziału działki nr [...]zatwierdzonego kwestionowaną decyzją z dnia 11 sierpnia 2006r. Są to działki nr: [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] wraz z udziałem w działce nr [...]. Ponieważ odwrócenie skutków prawnych decyzji z dnia 11 sierpnia 2006r. leży poza kompetencjami organu administracyjnego, stwierdzenie nieważności tej decyzji jest niedopuszczalne z uwagi na wywołane tą decyzją nieodwracalne skutki prawne ( art. 156 § 2 k.p.a.). W tej sytuacji Kolegium zobligowane było do stwierdzenia wydania decyzji Wójta Gminy Ś, z dnia 11 sierpnia 2006r. z rażącym naruszeniem prawa. W skardze H, i S, D, pełnomocnik skarżących wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej orzeczenia o braku możliwości jej uchylenia " albowiem wywołała nieodwracalne skutki prawne". Jako podstawę zarzutów wskazuje : - naruszenie art. 156 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przedmiotowa decyzja na skutek zmian w prawie własności wydzielonych nią działek w całości wywołała nieodwracalne skutki prawne, - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie działań umożliwiających stronie prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Ponadto skarżący wnoszą o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania a także kosztów zastępstwa prawnego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pełnomocnik skarżących podnosi, że zasadniczym celem instytucji prawnej stwierdzenia nieważności decyzji jest eliminacja wadliwej decyzji z obrotu prawnego, a tym samym zniesienie skutków prawnych jakie wywołała. Jednak wyjątek od tej zasady ( art. 156 § 2 k.p.a.) nie może być rozumiany w taki sposób, iż podważony zostanie cel, jakiemu ona służy. Dlatego też w każdej sprawie, w której wchodzi w rachubę możliwość zastosowania instytucji określonej w art. 156 § 2 k.p.a. konieczne jest szczególnie wnikliwe rozważenie, jakie skutki prawne wywołała kwestionowana decyzja oraz jakie są konsekwencje prawne pozostawienia jej o obrocie. W skardze podkreśla się, że orzecznictwo w tym zakresie nie jest jednolite, na potwierdzenie czego pełnomocnik przywołuje konkretne orzeczenia sądowe. Konsekwencją pozostawienia w obrocie prawnym kwestionowanej decyzji z dnia 11 sierpnia 2006r. dla skarżących jest brak możliwości wyegzekwowania prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 21 marca 2006r. Skarżący nie wiedzą, jakimi przesłankami kierowało się Kolegium nie dopatrując się możliwości stwierdzenia nieważności decyzji w części, w której Sąd Okręgowy w wyroku nakazał wydanie części działki nr [...], a R. K. tej części działki nie sprzedał, gdyż nie zostali zawiadomieni o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008r. pełnomocnik skarżących zmodyfikował żądanie skargi w ten sposób, że wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 17 marca 2008r, i stwierdzenie, że decyzja Wójta Gminy Ś. z dnia 11 sierpnia 2006r. w zakresie podziału działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]a także [...],[...]i [...] jest nieważna. Przedstawiona na rozprawie przed Sądem obszerna argumentacja odnośnie wskazanego żądania, potwierdzona została pismem pełnomocnika skarżących (k. 120 ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest sprawowana według kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny może zaskarżony akt wzruszyć tylko wówczas, gdy przy jego wydaniu doszło do naruszenia prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Stosownie do art. 127 § 3 k.p.a., strona niezadowolona z decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze może złożyć wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy do tego organu. Wniosek taki w niniejszej sprawie został złożony przez R. K. w dniu 28 stycznia 2008r., a więc w terminie. Zostały zatem spełnione przesłanki do rozpatrzenia sprawy ponownie przez Kolegium. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając sprawę ponownie, w trybie nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji, obowiązane było ustalić, czy kwestionowana decyzja Wójta Gminy Ś. z dnia 11 sierpnia 2006r. Nr [...] zatwierdzająca podział działki numer [...] została wydana w warunkach art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w szczególności, czy wydana została z rażącym naruszeniem prawa oraz, czy wywołała nieodwracalne skutki prawne w całości. Jeśli chodzi o pierwszą kwestię, to wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględnić obowiązującą zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde bowiem naruszenie prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej, nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych. Dokonane w tym zakresie ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wskazujące, że decyzja Wójta Gminy Ś. z dnia 11 sierpnia 2006r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 2007r. o gospodarce nieruchomościami ( w brzmieniu z daty wydania tej decyzji), albowiem brak było wniosku o wszczęcie postępowania podziałowego uprawnionej osoby mającej interes prawny, jest prawidłowe. W tym zakresie organ dokonał wszechstronnej, pełnej i prawidłowej analizy kwestii wadliwości decyzji pod katem jej rażącego naruszenia prawa.. Z kolei, jeśli chodzi o drugą kwestię, tj. " stwierdzenie nieodwracalności skutków prawnych" (art. 156 § 2 k.p.a.) wywołanych decyzją z dnia 11 sierpnia 2006r., Kolegium odnośnie tego zagadnienia nie dokonało – jak słusznie podnosi pełnomocnik skarżących – pełnej i bardzo wnikliwej oceny "nieodwracalności skutków prawnych" wywołanych kwestionowaną decyzją. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 maja 1992r. (III AZP 4/92 – OSP 1993, nr 5, s. 235) podkreślił, że w każdej sprawie należy szczególnie uważnie rozważyć, jakie skutki prawne wywołała decyzja oraz jakie są konsekwencje pozostawienia w obrocie decyzji dotkniętej wadą nieważności. Takiej oceny, z punktu widzenia przepisów k.p.a. SKO dokonało o tyle, że rozstrzygnęło sprawę z naruszeniem obowiązujących reguł prawa procesowego skutkujących uwzględnieniem skargi. Związanie regułami tej procedury (k.p.a.) oznacza, że SKO było zobligowane do przestrzegania ogólnych zasad postępowania statuowanych przepisami k.p.a., w tym, zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa i zasady czynnego udziału strony w postępowaniu ( art. 8 i art. 10 k.p.a). Z zasad tych przede wszystkim wynika wymóg praworządnego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej oraz obowiązek organu prowadzącego postępowanie zagwarantowania stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zabranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Artykuł 10 k.p.a. kształtuje prawa strony, co oznacza, że strona swymi prawami rozporządza i ma pełne prawo uczestniczyć czynnie w całym toku postępowania, a zatem od chwili wszczęcia postępowania do jego zakończenia decyzją. Czynny udział strony przejawia się w szczególności w postępowaniu wyjaśniającym, co dla ochrony praw strony ma istotne znaczenie. Zapewnia jej bowiem wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a przez to na właściwe stosowanie normy prawa materialnego, czy też procesowego. W niniejszej sprawie Kolegium dopuszczając dowody w postaci poświadczonych kserokopii umów sprzedaży wydzielonych działek (zawartych w formie aktów notarialnych) nie poinformowało stron skarżących o przeprowadzeniu tych dowodów i zapoznaniu się z nimi ( brak w aktach sprawy utrwalonego dowodu). Organ mógł naprawić powyższe uchybienie, zawiadamiając strony skarżące w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań, czego jednak nie uczynił i rozstrzygnął sprawę zaskarżoną decyzją. Na tym etapie postępowania strony skarżące mogłyby wnieść swoje zastrzeżenia i zgłosić żądania, które de facto stanowią treść żądań skargi skierowanej do Sądu. Natomiast z art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 i art. 80 k.p.a. wynika obowiązek wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zaś ta ocena winna znaleźć w świetle art. 107 § 3 k.p.a. pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie jest bowiem źródłem informacji dotyczącej sposobu rozumowania organu podejmującego decyzję, jak również przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Jego zadaniem jest wszechstronne wyjaśnienie rozstrzygnięcia objętego częścią dyspozytywną decyzji. Zawarte w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia są bowiem istotne dla strony, która korzystając z przysługującego jej prawa zaskarżenia decyzji będzie mogła ocenić i ustosunkować się do argumentów organu wydającego decyzję ale także, co wymaga podkreślenia w niniejszej sprawie, ich treść pozwala Sądowi na dokonanie oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania i jego skutku w postaci rozstrzygnięcia w decyzji. Uzasadnienie decyzji, stosownie do art. 107 § 1 k.p.a., stanowi jej integralną całość i kontroli Sądu podlega jako całość. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie w pełni spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że rażącym naruszeniem prawa było rozstrzygnięcie sprawy przez Wójta bez wniosku osoby mającej interes prawny ( strony postępowania) w uzyskaniu decyzji podziałowej. Lecz organ stwierdzając, że decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, zbyt lakonicznie potraktował tą istotną w konsekwencjach dla strony skarżącej kwestię. Organ stwierdził jedynie, że sprzedaż przez R. K. 23 działek wydzielonych z pierwotnej działki nr [...] stanowi w całości nieodwracalne skutki prawne dla kontrolowanej przez niego decyzji zatwierdzającej podział (z dnia 11 sierpnia 2006r.). Samo stwierdzenie organu o nieodwracalnych skutkach decyzji, bez dokładnego rozważenia okoliczności sprawy co do wszystkich wydzielonych działek z pierwotnej działki nr [...], a więc również tych które nie zostały sprzedane przez R. K., dowodzi w istocie o nie rozważeniu całości sprawy. W tej części uzasadnienia zawarty jest tylko końcowy wniosek, nie ujawniono natomiast sposobu rozumowania, dlaczego organ uznał, i czy w ogóle tą kwestię rozważał, że nieodwracalność skutków nastąpiła również w stosunku do działek pozostałych ( nie sprzedanych). Kwestię tą wyraźnie podnosił pełnomocnik skarżących zarówno w skardze, jak i na rozprawie przed Sądem, wskazując że strony nie miały zagwarantowanej możliwości w trakcie postępowania administracyjnego wnieść swoje uwagi do sprawy i zaprezentować stanowisko w sprawie. Nie są znane zatem skarżącym motywy jakimi kierował się organ stwierdzając nieodwracalność skutków prawnych kwestionowanej decyzji w całości "nie dopatrując się możliwości stwierdzenia nieważności decyzji w części, w której R. K. nie dokonał rozporządzeń majątkowych". Wadliwość uzasadnienia w tym zakresie wskazuje na to, że SKO nie rozpatrzyło sprawy w pełnym zakresie wymaganym przepisem art. 7 k.p.a. W świetle powołanego przepisu i przepisu art. 156 § 2 k.p.a., ocena skutków nieodwracalnych winna być pełna i wnikliwa, jak słusznie podkreśliła pełnomocnik skarżących w treści złożonej skargi. Pełnej oceny w tym zakresie organ nie dokonał. Taki stan rzeczy skutkuje naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Wskazana wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia dokonanie przez Sąd jej pełnej oceny pod względem zgodności z prawem. Nie jest przy tym możliwe czynienie przez Sąd własnych ustaleń i dokonywanie oceny, w szczególności w zakresie nieodwracalności skutków prawnych decyzji podziałowej co do jej pełnego zakresu przedmiotowego, skoro uprawniony organ nadzoru nie uczynił tego uprzednio. Stwierdzone wadliwości nie mogą być zatem usunięte w postępowaniu toczącym się przed Sądem ze skargi H. i S. D. Pełna kontrola Sądu jest w ww. przypadku niemożliwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę winno uwzględnić ogólne zasady postępowania administracyjnego, a także przepis art. 77 § 1 k.p.a. i swym rozstrzygnięciem dać wyraz w uzasadnieniu przedstawiając jego motywy w sposób pełny i jednoznaczny, odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organ obowiązany jest przy tym rozważyć wniosek pełnomocnika skarżących co do ewentualnego stwierdzenia nieważności w części (w zakresie działek nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]) kwestionowanej decyzji Wójta Gminy Ś. z dnia 11 sierpnia 2006r. Ustosunkowując się do żądania skargi w zakresie stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji Wójta Gminy Ś. z dnia 11 sierpnia 2006r. w zakresie określonym na rozprawie i potwierdzonym w piśmie z dnia 11 grudnia 2008r., wskazać należy, że przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 17 marca 2008r. Nr [...], nie zaś decyzja Wójta Gminy Ś. z dnia 11 sierpnia 2006r., co wyklucza bezpośrednie orzekanie przez Sąd odnośnie wskazanej decyzji Wójta. W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 – na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach orzeczono po myśli art. 200 tej ustawy i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).