II SA/Wr 385/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./ Protokolant Paweł Migacz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. siedzibą w W. na decyzje Wojewody z dnia 11 maja 2009r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę. Decyzją z dnia 2 września 2008r. Nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dla inwestycji pod nazwą: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej UMTS [...] WRO [...] B K. wraz z linią zasilającą przy ul. K. [...] we W. na działce nr [...] Am-27 obręb P. O., kategoria obiektu XXIX. Na skutek rozpoznania odwołania wniesionego przez F. R., Wojewoda D. decyzją z dnia 11 maja 2009 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wojewoda analizując w postępowaniu odwoławczym wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę stwierdził , że nie zostały spełnione warunki uzyskania pozwolenia na budowę. Przede wszystkim analizując kwestię wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego zauważyć należy, że zgodnie z art. 143 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu, własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. W niniejszej sprawie istotne, zdaniem organu odwoławczego, jest to, że odwołanie pochodzi od osoby, która jest właścicielem nieruchomości gruntowej sąsiadującej z działką, na której planowana jest inwestycja. Wskazany art. 143 K.c. definiuje zakres należącego do odwołującego się prawa własności. Oznacza to, że właściciel nieruchomości gruntowej jest uprawniony, z wyłączeniem osób trzecich, do korzystania z przestrzeni powietrznej nad jego gruntem. O pionowym zasięgu prawa własności rozstrzyga zawsze społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu. Planowane przez inwestora przedsięwzięcie zlokalizowane ma być na działce nr [...] AM-27. Zgodnie z przedłożoną przez wnioskodawcę, w trakcie postępowania odwoławczego, analizą rozkładu pól elektromagnetycznych, poziomy pól elekromagnetycznych o wartości przekraczającej 0,1 W/m² będą występowały również poza terenem będącym przedmiotem zainwestowania, obejmując jednocześnie działki nr [...][...][...][...][...][...]. Pole elekromagnetyczne o wartościach wyższych niż wartość graniczna ustalona dla miejsc dostępnych dla ludności (0,1 W/m²) wystąpić ma – jak stwierdza autor analizy- maksymalnie około 33,6 m od zespołu anten rozsiewczych UMTS i na wysokości powyżej 20,1 m ponad poziomem terenu i powyżej 13,1 m ponad poziomem dachów okolicznych budynków. Natomiast analiza występowania rozkładu promieniowania w otoczeniu anten radiolinii wykazała, że maksymalny zasięg pól elektromagnetycznych o wartości przekraczającej 0,1 W/m² wystąpi na osiach głównych wiązek i wyniesie od 24,9 m do 43,2 m i wystąpi na wysokościach powyżej 24,1 m ponad poziomem terenu i powyżej 17,1 m ponad poziomem dachów okolicznych budynków. W ocenie sporządzającego analizę są to miejsca niedostępne dla ludności. Kwestią istotną w niniejszym postępowaniu jest, zdaniem Wojewody, ustalenie, czy występowanie pól o wartości przekraczającej 0,1 W/m² stwarza ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich. Organ odwoławczy zwraca uwagę na fakt, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a wobec jego braku – w decyzjach o warunkach zabudowy lub ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości ( art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W planie (art. 15 powołanej ustawy) określa się m.in. parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy, a także szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Przy tym należy pamiętać, że "społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu nie wyznacza sposobu, w jaki z gruntu dotychczas korzystano, ale sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie zgodnie z przepisami prawa i planem zagospodarowania przestrzennego może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać"(wyrok SN z 6.01.2005r.,III CK 129/04). Analiza akt sprawy wskazuje, że organ I instancji nie dokonał sprawdzenia, czy dla terenu, w którym zawierałby się obszar oddziaływania inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wydanie natomiast dla przedmiotowej inwestycji decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 9 sierpnia 2008r. nakazuje przyjąć jako prawdopodobne, że dla terenu obejmującego nieruchomości sąsiednie w odniesieniu do nieruchomości objętej inwestycją (działki nr: [...][...][...][...][...][...]) nie uchwalono miejscowego planu Zagospodarowania przestrzennego. Wyłącznie więc hipotetyczne jest założenie, że ponadnormatywne oddziaływanie planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, występujące na terenach działek sąsiednich, będzie obejmowało miejsca niedostępne dla ludności. Skoro brak jest planu miejscowego, kwestia sposobu zagospodarowania tych terenów – w tym parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu – nie jest przesądzona i miejsca takie nie mogą zostać określone. Takie założenie jest również nieuprawnione względem działek, dla których wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy. Fakt ten nie przesądza bowiem o ostatecznym stanie zagospodarowania tych działek przez ich właścicieli. Przyjęcie przez organ I instancji założenia co do występowania na działkach sąsiednich miejsc niedostępnych dla ludności oznaczałoby, że w określonych w opracowaniu pn. " Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych" odległości od projektowanych urządzeń nie będzie można rozbudować istniejących domów mieszkalnych ponad określoną w przedmiotowym raporcie wysokość, a w przypadku budowy nowych domów liczyć się trzeba z koniecznością ograniczenia ich wysokości (wyrok WSA z dnia 4 lipca 2005r. VII SA/Wa 337/04). Skoro dla nieruchomości sąsiednich względem działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym, nie zostały określone parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu , tym samym nie można określić miejsc niedostępnych dla ludzi, cały ich obszar musi być traktowany jako dostępny dla ludności. W takiej sytuacji, oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia przekraczającego standardy wskazane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elekromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych pól, musiałoby zamykać się na obszarze nieruchomości, do której inwestor posiada tytuł prawny. Skoro zaś taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca, organ I instancji zobligowany był do nałożenia na inwestora obowiązku wykazania prawa do dysponowania nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr [...][...][...][...][...][...]– na cele budowlane. Wymienione nieruchomości niewątpliwie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji i to niezależnie od faktu, czy ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne znajduje się w miejscach dostępnych dla ludności czy też nie. Stąd wniosek, że organ I instancji w sposób wadliwy ustalił strony postępowania nie zawiadamiając o wszczęciu postępowania właściciel (użytkowników wieczystych, zarządców) nieruchomości sąsiednich. Stanowi to o naruszeniu art. 10 § 1 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 –Prawa budowlanego. Ponadto z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej nie wynika, aby organ ten analizował, czy inwestycja wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, o jakiej mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska. W skardze na powyższą decyzję Wojewody D. wnioskodawca – A. Spółka z o.o. z/s w Warszawie zarzuca: 1) naruszenie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska, poprzez uznanie za "miejsca dostępne dla ludności" takich miejsc, do których dostęp ludności jest niemożliwy bez posłużenia się sprzętem technicznym, 2) naruszenie art. 144 ust. 2 Prawa ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że emisja z przedmiotowej instalacji powoduje przekroczenie standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny, 3) naruszenie art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zignorowanie wiążącego charakteru ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 9 sierpnia 2008r., 4) błędy w ustaleniach faktycznych, tj. błędne ustalenie, że w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją "cały ich obszar musi być – w obecnym stanie prawa miejscowego – traktowany jako obszar dostępny dla ludności" oraz uznaniu, że występowanie pól elektromagnetycznych dla planowanej inwestycji narusza standardy jakości środowiska, 5) naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 77 i 80 K.p.a poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i poczynienie ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności przedłożoną przez wnioskodawcę analizą rozkładu oddziaływania pól elektromagnetycznych oraz ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 9 sierpnia 2008r., 6) naruszenie art. 3 pkt 11 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. –Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Spółka powinna posiadać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do wszystkich działek, przez które w przestrzeni na znacznej wysokości ponad ich powierzchnią przebiegać będą pola elektromagnetyczne przekraczające wartości graniczne i na których nie wykonywano żadnych robót budowlanych, 7) naruszenie art. 3 pkt 11 w zw. z art. 28 ust. 2 – Prawa budowlanego poprzez uznanie za strony postępowania właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości, na których oddziaływanie mieścić się będzie w dopuszczalnych normach, co dotyczyłoby wszelkich nieruchomości, na których występuje zasięg telefonii komórkowej w ramach danej stacji bazowej, 8) naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie . W uzasadnieniu podkreślono, że pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności" nie odwołuje się do prawa własności nieruchomości i jego granic w przestrzeni, lecz do tego, czy w danym miejscu może przebywać ludność. Celem bowiem przepisów, które odwołują się do tego pojęcia nie jest ochrona własności, ale ochrona ludności przed ponadnormatywnym oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Tym samym przyjmuje się, że miejsca dostępne dla ludności kończą się na wysokości 2 metrów nad dostępnymi dla ludności powierzchniami ( ziemi, balkonów itp.). Miejsca powyżej tej wysokości uważa się za niedostępne dla ludności, za wolną przestrzeń, w której nie obowiązują normy chroniące ludność. Nie można też utożsamiać pojęć "miejsc dostępnych dla ludności" i "obszaru oddziaływania obiektu" , gdyż są to dwa różne zagadnienia. Ponadto przy prawidłowej wykładni pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" należy brać pod uwagę aktualny stan faktyczny, a nigdy nie należy odnosić go do hipotetycznie możliwego w przyszłości określonego stanu. W ocenie strony skarżącej wykładnia zaprezentowana przez Wojewodę prowadzi do nieuprawnionego zróżnicowania sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości objętych m.p.z.p. oraz tych, których nieruchomości takim planem objęte nie są. Jak wywodzi skarżący – skoro tak szeroko chroni się właścicieli nieobjętych planami miejscowymi, to niezrozumiałym jest brak ochrony również dla właścicieli nieruchomości objętych planami. Palny miejscowe mogą bowiem ulec zmianie i właściciele tych nieruchomości także mogą mieć nadzieję na zabudowę niedopuszczalną zgodnie z aktualnie obowiązującymi planami. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazał, że rozpatrując niniejszą sprawę miał na względzie definicję legalną zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, jednakże definicja "miejsc dostępnych dla ludności" w odniesieniu do faktycznej zabudowy w świetle przepisów dotyczących zagospodarowania przestrzennego, a także przepisów Kodeksu cywilnego, w ocenie organu odwoławczego nie może stanowić głównej przesłanki w oparciu, o którą można rozstrzygać sprawę administracyjną o udzielenie pozwolenia na budowę. W trakcie takiego postępowania właściwy organ ocenia bowiem wniosek inwestora w oparciu o zasady wynikające z przepisów Prawa budowlanego, a jedyną z nich jest poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie ulega wątpliwości, że obszar oddziaływania obiektu wyznaczony zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego rozciąga się również na przestrzeń nad gruntem. W sytuacji, gdy nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, który ograniczałby wysokość zabudowy terenów sąsiednich, należało uznać, że inwestycja negatywnie wpływać będzie na przyszłą potencjalną możliwość zabudowy działek sąsiednich. Emisja bowiem z instalacji objętej inwestycją powoduje przekroczenie standardów jakości środowiska w obszarze, do którego inwestor nie ma tytułu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany zbadać, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów, wniosków i wskazanej podstawy prawnej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny Sądu była wydana na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego decyzja Wojewody D. z dnia 11 maja 2009r. Nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta W. z dnia 2 września 2008r. Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej UMTS [...] WRO [...] B K. wraz z linią zasilającą przy ul. K. we W. (dz. nr [...]) i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Poprzedzając przedstawienie motywów podjętego wyroku Sąd uznał za zasadne wyjaśnić, że słuszny jest podniesiony w skardze zarzut odnoszący się do prezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądu o konieczności wykazania się przez inwestora, zamierzającego wybudować stację bazową telefonii komórkowej , prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do wszystkich nieruchomości położonych w obrębie oddziaływania tego obiektu, czyli powstających w zasięgu emisji pól eletromagnetycznych. Takie stanowisko – jak zasadnie stwierdza pełnomocnik skarżącej spółki – nie znajduje ani uzasadnienia w treści przepisu art. 3 pkt 11 powołanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, ani potwierdzenia w poglądach judykatury czy też nauki. Oddalając skargę Sąd uwzględnił to, że postępowanie administracyjne podporządkowane jest ustrojowej zasadzie dwuinstancyjności, sformułowanej w art. 15 k.p.a. i mającej również walor zasady konstytucyjnej z racji wpisania jej w treść art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ta w toku administracyjnym realizowana jest poprzez odwołanie lub inny środek zaskarżenia, przysługujący w zwyczajnym trybie administracyjnym , który – skutecznie wniesiony – gwarantuje rozpoznanie sprawy załatwianej przez organ administracji publicznej pierwszej instancji po raz drugi przez organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. Katalog rodzaju orzeczeń, jakie może zastosować w sprawie organ odwoławczy zawarty został w przepisie art. 138 k.p.a. i obejmuje on decyzje merytoryczne, merytoryczno-reformacyjne, kasacyjne i umarzające postępowanie odwoławcze. Treść tego przepisu wskazuje, że organ odwoławczy dysponuje zarówno kompetencjami kontrolnymi, jak i merytorycznymi, przy czym wobec obowiązującej koncepcji zasady dwuinstancyjności powinnością organu odwoławczego jest rozpatrzenie na nowo sprawy, w której wniesiono odwołanie, w jej całokształcie z uwzględnieniem okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w dacie orzekania. Motywy rozstrzygnięcia powinny być wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a.(np. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996r., sygn akt SA/Wa 1995 ONSA 1997, Nr1, poz. 35, wyrok NSA października 1999r., sygn.akt IV SA 1313/98, LEX nr 48725). W ocenie Sądu organ odwoławczy orzekając w rozpoznawanej sprawie zastosował się do wskazanych powyżej wymogów i nie uchybił swoim ustawowym obowiązkom. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i stanowi szczególny rodzaj wydawanej w postępowaniu odwoławczym decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zgodnie z treścią powyższego przepisu "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśn8iającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy." Pośrednio treść przepisu wskazuje jako przyczynę uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ wadliwość procesową, wynikającą przede wszystkim z naruszenia zasad postępowania. Konsekwencją takiego postrzegania tej normy jest możliwość skorzystania przez organ odwoławczy z ustanowionego nią uprawnienia wyłącznie wtedy, gdy czynności procesowe, które należy podjąć w sprawie dla zadośćuczynienia wymogowi legalnego działania należą do czynności objętych regulacją rozdziału 4 działu II Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotna też jest wymagana – w sposób dorozumiany – przez ustawodawcę koniunkcja przesłanek prawnych, których spełnienie polega nie tylko na odpowiedniej kwalifikacji czynności, ale także na zachowaniu określonego przez art. 138 § 2 k.p.a. ich zakresu. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy korzystając z kompetencji przyznanej mu w powołanym wyżej przepisie uzasadnił swoją czynność orzeczniczą potrzebą włączenia działek nr [...][...][...][...][...][...] do obszaru oddziaływania obiektu (planowanej inwestycji). Organ odwoławczy ustalenia w tym zakresie poczynił w oparciu o przedłożoną - dopiero na etapie postępowania odwoławczego - analizę rozkładu pól elektromagnetycznych. Słusznie zatem organ odwoławczy zauważył, że wymienione nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji i to niezależnie od faktu, czy ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne znajduje się w miejscach dostępnych dla ludności, czy też poza nimi. Dlatego też do prawidłowych wniosków doszedł organ II instancji, wskazując iż w sposób wadliwy (niepełny) organ I instancji ustalił strony postępowania o pozwolenie na budowę. W tym miejscu zauważyć należy, że organ I instancji ustalił, choć nie wskazał w ogóle konkretnych przesłanek, z których wniosek ten wywiódł, że obszar oddziaływania spornej inwestycji ogranicza się tylko do działek nr 16/1 i nr 16/4 AM-27. Z powyższego wynika, że organ I instancji nie poczynił wszechstronnych i samodzielnych ustaleń, co do obszaru oddziaływania zamierzonej inwestycji, a oceny w tym zakresie dokonał w sposób noszący cechy dowolności, które wykracza poza uprawnienie do swobodnej oceny dowodów, wskazane w art. 80 k.p.a. Akceptując, we wskazanym powyżej zakresie, argumentację przedstawioną przez organ odwoławczy, należy dodatkowo zwrócić uwagę na przepis art. 7 k.p.a. stanowiący, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz na art. 77 § 1 k.p.a., w którym ustawodawca zobligował organy administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z przepisów tych wynika, że to na organie administracji prowadzącym postępowanie w sprawie spoczywa ciężar dowodu. Nie można zatem zakwestionować stanowiska Wojewody D., uznającego, że w tym zakresie konieczne jest przeprowadzenie przez organ postępowania wyjaśniającego z udziałem wszystkich stron postępowania. Ustalenia dokonane w tym przedmiocie są również istotne dla właściwego wyznaczenia miejsc dostępnych dla ludności przy wykorzystaniu definicji zawartej w przepisie art. 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Ponadto - zdaniem Sądu –prawidłowe jest ustalenie organu odwoławczego dotyczące braku jakichkolwiek ustaleń, co do istnienia dla terenu objętego prowadzonym w rozpoznawanej sprawie postępowaniem (w zakresie działek nr [...][...][...][...][...][...]) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym określa się przeznaczenie terenu, a poprzez to dopuszczalny i podstawowy sposób jego zagospodarowania. Przedłożona decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy tylko terenu działki nr [...]. W uznaniu Sądu – podzielającego stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie – kryteria dostępności konkretnych miejsc dla ludności należałoby przyjmować z uwzględnieniem wskaźników i parametrów oraz elementów przestrzennych istniejących na danym terenie. Trafne jest również ustalenie organu odwoławczego, wskazujące na to, że organ I instancji nie analizował, czy planowana inwestycja wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia (art. 32 ust. 1 pkt 1 Przwa budowlanego), o jakiej mowa w ustawie – Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu na dzień wydania decyzji pierwszoinstancyjnej ). Dlatego też słusznie wskazał, że kwestia ta będzie musiała zostać zbadana w ponownie przeprowadzonym postępowaniu z uwzględnieniem aktualnego stanu prawnego. Jednocześnie Sąd dokonując badania sprawy obowiązany był – z urzędu – przeanalizować i ocenić zakres wniosku złożonego w dniu 12 sierpnia 2008r. w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego w kontekście treści i zakresu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z treści wniosku, w pozycji dane dotyczące identyfikacji inwestycji (pkt C) pełnomocnik inwestora wskazał, że ubiega się o wydanie decyzji dotyczącej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej UMTS [...] WRO [...] B K. wraz z linią zasilającą na działce nr [...] AM-27 we W.. Do wniosku dołączone zostały : projekt budowlany w 4 egzemplarzach wraz z decyzją o ustaleniu inwestycji celu publicznego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pełnomocnictwo, analiza kwalifikacyjna oraz dowód zapłaty opłaty skarbowej . Z dołączonej do projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (z dnia 9.08.2008r. Nr [...]) wynika, że Prezydent W. ustalił lokalizację dla zadania pn. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A., nr WRO [...], obejmująca: - montaż wieży telekomunikacyjnej o całkowitej wysokości wraz z systemem antenowym i odgromnikiem ok. 29,00 m n.p.t., - montaż trzech anten sektorowych na wysokości 26,3 m n.p.ty., - montaż pięciu anten radioliniowych na wysokości 24,4 – 25 m n.p.t., - posadowienie szaf systemowych na gruncie zlokalizowanej przy ul. K. [...] na działce nr [...], AM-27 w obrębie P. O. we W.. W punkcie 5 decyzji lokalizacyjnej organ zawarł klauzulę, że "W przypadku konieczności rozszerzenia zakresu przedmiotowej inwestycji – należy wystąpić o odrębną decyzję ustalającą w koniecznym zakresie lokalizację inwestycji celu publicznego"." Zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.) decyzja o ustaleniu lokalizacji wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oznacza, że organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Organ ten jest także związany przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia (patrz: T. Bąkowski Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Zakamycze 2004). Jak podkreśla się w orzecznictwie decyzja ta może być więc uznana za promesę pozwolenia na budowę, ale tylko w ściśle określonym zakresie. Zakres ten wyznacza treść ustaleń, odnosząca się do przyszłej inwestycji. Materia ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Dane dotyczące inwestycji, niezbędne w procesie wydawania pozwolenia na budowę, powinny więc być czerpane przy braku m.p.z.p. z treści omawianej decyzji. Dlatego też organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę, powinien w postępowaniu wyjaśniającym poddać ustalenia z niej wynikające stosownej ocenie tak jak pozostały materiał dowodowy. Z powyższych rozważań wynika, że decyzja lokalizacyjna z dnia 9 sierpnia 2008r. nie obejmuje zawnioskowanego przez inwestora wykonania przyłącza kablowego, które ma być poprowadzone ze słupa linii napowietrznej n/N (ok. 5,0 m) przy ulicy K. do szafki złączowo-pomiarowej na fundamencie posadowionej na granicy posesji nr [...] drzwiczkami w linii posesji (ogrodzenia) od strony drogi, i dalej (k.70 projektu elektrycznego) - "Od projektowanej szafki pomiarowej linię zasilającą stację bazową należy wykonać kablem YKV –żo 5x10 z Rys. PB/1 i na terenie stacji bazowej wyprowadzić z ziemi w rurze osłonowej grubościennej odpornej na UV i wyprowadzić do rozdzielnicy TBSB zainstalowanej na konstrukcji urządzeń technologicznych." Tymczasem decyzja Prezydenta W. z dnia 2.09.2009r. Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, co prawda jest zgodna z żądaniem inwestora, jednak różni się w treści z zakresem decyzji z dnia 9.08.2008r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż brak jest w niej ustaleń dotyczących budowy przyłącza kablowego do stacji bazowej telefonii komórkowej. W ocenie Sądu uchybienie to, choć uszło uwadze organów obu instancji prowadzących postępowanie administracyjne, stanowi dodatkową okoliczność stanowiącą podstawę uchylenia decyzji organu I instancji. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego i zgodnie z art. 151 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.