II SA/Wr 385/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. O. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu nabycia z mocy prawa przez powiat prawa własności nieruchomości przeznaczonej pod rozbudowę drogi powiatowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewoda Dolnośląski (dalej: Wojewoda) opisaną na wstępie decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 12 ust. 5 ustawy z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 162) w zw. z art. 9a ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 162), utrzymał w mocy decyzję Starosty D. (dalej: starosta) z [...] ustalającą dla D. O. (dalej: wnioskodawca) odszkodowanie za utratę prawa własności nieruchomości, która przeszła na rzecz Powiatu D. W skardze z 19.06.2023 r. skarżący, działając przy pomocy pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając składany wniosek zaznaczył, że zaskarżona decyzja Wojewody (jak i poprzedzająca ją decyzja starosty) narusza jego interes prawny poprzez oparcie wysokości należnego skarżącemu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość o znacznie zaniżoną jej wycenę opartą o nierzetelny operat szacunkowy sporządzony z naruszeniem przepisów prawa przez rzeczoznawcę majątkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może zatem nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14.11.2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Należy podkreślić, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z 10.12.2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13). Podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie mogą także stanowić jedynie ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń (por. postanowienie NSA z 12.09.2014 r., sygn. akt I FZ 332/14). Mając na uwadze powyższe wskazania oraz stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie wykazał w rozpoznawanym wniosku, aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na poparcie powyższego żądania nie wskazał argumentacji przedstawiającej możliwość realnego wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Krótkie uzasadnienie wniosku opiera się jedynie na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja Wojewody (jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty) narusza jego interes prawny poprzez określenie wysokości należnego skarżącemu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość o znacznie zaniżoną jej wycenę opartą o nierzetelnie sporządzony operat szacunkowy. Uzasadnienie to nie zawiera np. wyliczenia jaka jest (bądź byłaby) różnica w wysokości należnego odszkodowania za wywłaszczoną działkę, gdyby operat został sporządzony prawidłowo i jakie to niesie potencjalne niebezpieczeństwo dla sytuacji majątkowej wnioskodawcy (oprócz ogólnego stwierdzenia, że może otrzymać mniej, a nie więcej do czego dąży). Jak natomiast trafnie wywiedziono w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.05.2016 r., sygn. akt II FZ 70/16: "Bez wątpienia uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest zwrócenie się do sądu z samym żądaniem wstrzymania". Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Należy także zaznaczyć, że Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi, czy też zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie bowiem podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.