II SA/Wr 386/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 29 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. i M. K. oraz M. K. na decyzję Wojewody D. z dnia 18 maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru budowy kontenera żelbetonowego i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę postanawia: odmówić Z. i M. K. przyznania prawa pomocy. W dniu 28 lipca 2010 r. wpłynął do Sądu formularz wniosku M. i Z. K. oraz M. K. o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawcy uzyskują łączny dochód brutto w wysokości 13.741 zł, mają do spłacenia kredyty, na leki wydatkują ok. 200 zł, a skarżący M. K. pracuje w P. i tam musi opłacać wynajem mieszkania oraz spłaca "kredyt na samochód". Dodali, że posiadają dom o pow. 240 m2. W piśmie z dnia 14 września 2010 r. M. K. poinformował, że łączny dochód netto skarżących: M. i Z. K. wynosi 6.132 zł, a ich wydatki kształtują się następująco: opłata za gaz - 175 zł; za energię elektryczną - 139 zł; za wodę i ścieki - 62 zł; za z wywóz śmieci - 60 zł; za telefony + Internet - 281 zł; za telewizję cyfrową – 85 zł; składki ubezpieczenia- 112 zł; bilet miesięczny - 100 zł; koszt opału - ok. 250 zł; koszt leków - ok. 300 zł; raty kredytowe - 2.420 zł. Nadto oświadczyli, że są w stanie uiścić wpis od skargi w wysokości 150 zł. Postanowieniem z dnia 21 września 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem z dnia 5 październik 2010 r. M. i Z. K. wnieśli sprzeciw od powyższego postanowienia, wskazując iż mieszkanie wybudowane za kredyty ma powierzchnię nie 240 m2 lecz 160 m2 oraz że nie przynosi dochodów z tytułu najmu. Wnioskodawcy zwrócili również uwagę, że pełne koszty utrzymania wynoszą: wyżywienie - 1.600,00 zł, ogrzewanie - 350, 00 zł, koszty opłat - 1.300,00 zł, koszty kredytów - 2.500,00 zł. (kursy walut), utrzymanie domu- 400,00 zł. Ponadto wskazali, że syn M. w ogóle nie jest uczestnikiem utrzymania gospodarstwa domowego przy ul. P. do którego jest odwołanie, bo pracuje i mieszka w P., natomiast to że znalazł się na odwołaniu wynika z tego, iż jest współwłaścicielem i można by go ewentualnie wycofać ze skargi. Jego wydatki kształtują się następująco: wyżywienie - 1.000,00 zł, odwiedzanie rodziców - 1.300,00 zł, wynajem mieszkania - 1.500,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Z uwagi na wniesienie przez M. i Z. K. sprzeciwu, postanowienie referendarza sądowego z dnia 21 września 2010 r. na podstawie art. 260 p.p.s.a. straciło moc wobec tych osób, natomiast stało się prawomocne wobec M. K.. Prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Jest stosowana tylko w przypadkach osób o trudnej sytuacji materialnej. Do osób tych można zaliczyć osoby ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że wnioskodawcy nie kwalifikują się do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na wysokość wykazanych dochodów, z których się utrzymują oraz wysokości kosztów utrzymania uznano, że są oni w stanie samodzielnie ponosić koszty sądowe. Poniesienie kosztów sądowych w całości przez wnioskodawców nie przyczyni się do uszczerbku w koniecznym ich utrzymaniu oraz ich rodziny. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.