II SA/Wr 387/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. i P.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi U. i P.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki instalacji grzewczej i demontażu kotła c.o. na paliwo stałe postanawia przyznać skarżącym prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 15 października 2007 r. wpłynął do Sądu urzędowy formularz wniosku U. i P.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2007 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odmówił przyznania skarżącym prawa pomocy. Od powyższego postanowienia U. i P.G. wnieśli sprzeciw, wskazując w nim, iż kwota 500 zł będzie stanowić wyraźny uszczerbek dla rodziny, gdyż jest to kwota dla nich znaczna, tym bardziej, że niespodziewana, oraz że nie mieli możliwości odłożenia nawet po parę złotych potrzebnych im na opłacenie kosztów postępowania sądowego. Ponadto oświadczyli, iż nie korzystają z pomocy osób trzecich jak i pomocy społecznej, a co do uzyskania kredytu i pożyczki – są wystarczająco zadłużeni i płacą co miesiąc raty, które są dużym obciążeniem dla ich budżetu domowego. Do sprzeciwu strony dołączyły kopię decyzji Starosty J. z dnia [...] Nr [...], którą orzeczono przyznać P.G. zasiłek od dnia 30 listopada 2007 r., na okres 6 miesięcy, w wysokości 538,30 zł. Z decyzji z dnia [...] Nr [...] wynika zaś, iż skarżącego uznano za osobę bezrobotną i orzeczono o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2007 r. Sąd przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w kwocie powyżej 200 zł i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałych zakresie. W wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez państwo G. na powyższe postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił je. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 245 § 1 powyższej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Po myśli § 3 art. 245 prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (§ 4). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W rozpatrywanej sprawie skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazali, iż znajdują się w trudnej sytuacji materialnej, a do skierowania sprawy na drogę sądową zostali przymuszeni decyzją organu nadzoru budowlanego, która nie uwzględnia, iż w przedmiotowej sprawie toczy się postępowanie przed Sądem Rejonowym w J.G.. Nadto oświadczyli, iż skarżący utracił pracę z dniem 30 kwietnia 2007 r., a w związku z faktem, że został przymuszony do rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron i skierował pozew do Sądu o przywrócenie do pracy, nie przysługuje mu zasiłek dla bezrobotnego. Dopiero w przyszłym tygodniu Urząd Pracy może mu taki zasiłek przyznać. Na ich utrzymaniu znajduje się dorosły, uczący się syn – P.G.. Z wniosku wynika ponadto, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostają tylko trzy osoby. Wnioskodawcy posiadają własnościowe mieszkanie o pow. 51,80 m2. Nie mają natomiast żadnych oszczędności, papierów wartościowym i innych przedmiotów wartościowych. Na dochód miesięczny trzyosobowej rodziny składa się wynagrodzenie za pracę skarżącej w wysokości 2859 zł brutto. Wynagrodzenie to jest obciążone z tytułu pożyczki ZFM w wysokości 1939 zł, a rata miesięczna wynosi 277 zł. Na koszty utrzymania składają się: gaz w kwocie 100 zł, energia elektryczna – 150 zł, opał – 200 zł, woda – 60 zł, internet – 103 zł, mieszkanie – 110,5 zł, szkoła syna – 120 zł. Łącznie koszty te wynoszą 843,5 zł. Ponadto należy uwzględnić również niezbędne koszty utrzymania, tj. żywność, odzież i obuwie, ochrona zdrowia, higiena osobista, a na które skarżący wskazali w zażaleniu, w wysokości ok. 857,70 zł. Biorąc powyższe po uwagę, Sąd doszedł do przekonania, iż okoliczności wskazane we wniosku stanowią przesłankę uzasadniającą przyznanie skarżącym prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Stąd orzeczono na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.