II SA/Wr 387/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cisek (sprawozdawca) Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi M. i Z. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej zbiornika na nieczystości ciekłe, piwnicy oraz przybudówki do istniejącego młyna I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata z urzędu S. D. – tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łączną kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych, na którą składa się wynagrodzenie pełnomocnika wraz z podatkiem VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych. Decyzją z dnia [...]r., (Nr[...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej na działce nr [...] w G.: zbiornika na nieczystości ciekłe, piwnicy oraz przebudówki do istniejącego młyna. W uzasadnieniu podkreślono, że w dniu [...]r. Starosta Ś. postanowieniem przekazał do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. do załatwienia według właściwości podanie Z. T., który zwrócił się o sprawdzenie legalności wykonanych robót budowlanych przez S. M. na działce nr [...]w G. Według Z.T. prace polegające na budowie zbiornika na nieczystości ciekłe, piwnicy, przybudówki do istniejącego młyna oraz ogrodzenia na działce [...] w G. wkraczają częścią powierzchni na teren działki nr[...], stanowiącej jego własność. Pismem z dnia [...]r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej na działce nr [...] w G. (stanowiącej własność W. i S. M.): zbiornika na nieczystości ciekłe, piwnicy oraz przybudówki do istniejącego młyna. Wskazano także, iż sprawę legalności budowy ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] w G., stanowiącymi własność odpowiednio W. i S. M. oraz M. i Z. T., załatwiono poprzez wydanie decyzji z dnia [...]r. (Nr[...]). W toku oględzin, dokonanych w dniu [...]r. z udziałem stron, ustalono, iż na działce Nr [...] znajduje się zaadaptowany na cele mieszkalne wiatrak, do którego dobudowano przybudówkę o funkcji mieszkalnej, usytuowaną przy granicy z działką nr [...]. Stwierdzono nadto, iż na zachodniej części działki nr [...] usytuowano zbiornik na nieczystości ciekłe, a w chwili oględzin nie były prowadzone żadne roboty budowlane. Nadto S. M. oświadczył, że działkę nr [...] nabył z istniejącymi zabudowaniami w dniu[...]., (na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr[...]). Z.T. oświadczył zaś, iż niniejszy młyn stanowił ruinę, a piwnice zostały utworzone po wykonaniu przebudówki, która z kolei stanowi samowolę budowlaną, przekraczającą nadto granicę działki nr [...]. Podniesiono nadto, iż w toku sprawy zostały przeprowadzone dowody z zeznań. Z. T. wyjaśnił, iż zbiornik na nieczystości ciekłe, piwnice oraz przybudówkę wykonano na przełomie lat [...]-[...], natomiast S. M. zeznał, że wymienione roboty budowlane wykonał do końca [...]r., na dowód czego przedstawił do akt sprawy kserokopie faktur na materiały i sprzęt użyte przy wykonywaniu tych robót. Nadto S.M. do akt sprawy dołączył inwentaryzację geodezyjną z dnia [...]r., z której wynika, że przekroczenie granicy działki na długości 18,5 m wynosi od 23 do 63 cm. W konsekwencji powyższych rozbieżności organ uznał za wiarygodną datę wykonania prac, tę podaną przez inwestora, tj. lata [...]-[...], z uwagi na udokumentowanie jej fakturami i rachunkami (ok. 50 szt.) potwierdzającymi wykonywanie robót budowlanych właśnie w tym okresie. Wskazano także, iż zgodnie z treścią art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 1 stycznia 1995r. lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się bowiem przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. W tym też stanie rzeczy ustalono, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r. obligująca organ do orzeczenia rozbiórki. W dacie bowiem wykonania powyższych inwestycji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, według, którego działka nr [...] położona była na terenie oznaczonym symbolem UR - czyli usługi i rzemiosło. Ustalono także, że ów zapis dopuszczał również możliwość zabudowy mieszkaniowej na tym terenie. W. i S. M. przedłożyli także wskazane w postanowieniu z dnia [...]r. (Nr[...]) dokumenty w celu ustalenia czy istnieje możliwość doprowadzenia niniejszych inwestycji do stanu zgodnego z przepisami oraz ustalenia jakie roboty należy wykonać w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano nadto, że wobec braku podstaw do orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego, a zatem do zastosowania art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., jak również wobec braku podstaw do wydania decyzji nakazującej wykonanie niezbędnych zmian lub przeróbek, a zatem do zastosowania art. 40 tejże ustawy, należy stwierdzić, iż proces legalizacji niniejszej samowoli budowlanej został zakończony wraz z doręczeniem organowi żądanych postanowieniem z dnia[...]r. dokumentów. Organowi nie zostały bowiem przyznane kompetencje do wydania innego merytorycznego rozstrzygnięcia. Wskazano nadto, iż roszczenia dotyczące zajęcia części działki nr [...] w G., stanowiącej własność Z.T., mogą być dochodzone przez wnioskodawcę na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Z uwagi więc na fakt braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a co za tym idzie bezprzedmiotowość postępowania - na skutek ustalenia w jego toku, iż przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nie dają podstaw do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy ponieważ nie zachodzą przesłanki z art. 37 albo 40 tejże ustawy – organ nadzoru uznał, iż zasadnym jest, na podstawie art. 105 § 1 KPA, postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej na działce nr [...]w G.: zbiornika na nieczystości ciekłe, piwnicy oraz przybudówki do istniejącego młyna, jako bezprzedmiotowe, umorzyć. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Z. i M. T., wskazując, iż organ nadzoru umorzył postępowanie opierając się przede wszystkim na zeznaniach W. i S. M. W ocenie strony wnoszącej odwołanie zeznanie S. M. z dnia [...]r. jest sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy, albowiem w dniu zakupu przez S.M. działki nr [...]znajdowały się na niej jedynie ruiny wiatraka. Nadto strona wskazała, że roboty wykonane przez S. M. nie miały charakteru remontowego, ale zostały wykonane od podstaw ok. [...]r., dowodem zaś na to, jest fakt, iż decyzją z dnia [...] (Nr[...]) Wójt Gminy Ś. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie drewnianej wiaty gospodarczej, z zeznań zaś S. M. wynika, iż w dniu wydania powyższej decyzji na działce [...] roboty "remontowe" zostały już wykonane. Nadto skarżący wskazali, że w dniu [...] decyzją nr [...] także Wójt Gminy Ś. podjętą w tych samych warunkach zabudowy działki [...] co w dniu wydania wspomnianej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wiaty wolnostojącej, odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tejże inwestycji. Jak podniosła strona skarżąca - w dniu wydania pozytywnej decyzji z dnia [...]r. (Nr[...]), co do warunków zabudowy wiaty gospodarczej nie istniały jeszcze budynki gospodarcze, co uzasadnia nieprawdziwość zeznań S. M. W ocenie strony skarżącej inspektorat nie podjął także stosownych działań mających na celu ustalenie tego co zostało wybudowane, a co wyremontowane. Podkreślono także to, iż skoro wiatrak jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków, to również w tejże ewidencji winny znaleźć się jego ruiny. Wskazano, iż ekspertyzy czy inwentaryzacje architektoniczne są jedynie stwierdzeniem stanu faktycznego nowo powstałych budynków gospodarczych i mają na celu zalegalizowanie budynków postawionych wbrew obowiązującemu prawu i naruszających interes prawny osób trzecich. W konkluzji wskazano, iż w związku z tym, iż niniejsze postępowanie administracyjnego trwa od początków roku 2005 strona skarżąca wnosi o podjęcie radykalnych działań mających na celu załatwienie sprawy, w tym ustalenie co istniało, a co nie na działce [...]przez niezależnych ekspertów. Decyzją z dnia [...]r. (Nr[...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, iż analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie w sprawie z poszanowaniem zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego, w tym zasadnie zastosowano postanowienia ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Nakaz stosowania tychże przepisów pociągał zaś za sobą obowiązek właściwego zastosowania wyłącznie art. 37 lub art. 40 ustawy Prawo budowlane. W zależności od wyników prowadzonego postępowania wyjaśniającego, właściwy organ nadzoru budowlanego może nakazać wykonanie określonych czynności, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r.) lub wydać decyzję o rozbiórce danego obiektu (art. 37 ustawy z 1974r.). Organ prowadząc postępowanie w sprawie winien w pierwszej kolejności dokonać oceny czy nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., obligujące go do wydania nakazu rozbiórki, a następnie po wykluczeniu tychże przesłanek wydać decyzję mającą oparcie w art. 40 tejże ustawy, w której winien nałożyć obowiązek dokonania zmian lub przeróbek mających na celu doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Jak podkreślono dalej - materiał dowodowy świadczy, iż obiekty budowlane zostały wykonane w taki sposób, że nie są konieczne żadne zmiany lub przeróbki, a zatem zbędne okazało się wydawanie decyzji w oparciu o przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku, gdyż przedmiotem jej rozstrzygnięcia jest nałożenie na inwestora właśnie takich obowiązków dokonania zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Skoro zatem organ nadzoru budowlanego w sposób oczywisty stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a co za tym idzie bezprzedmiotowość postępowania – na skutek ustalenia w jego toku, iż przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. nie dają podstaw do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy ponieważ nie zachodzą przesłanki i art, 37 albo 40 tejże ustawy -należało, na podstawie art. 105 § 1 KPA, postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej na działce nr [...] w G..: zbiornika na nieczystości ciekłe, piwnicy oraz przybudówki do istniejącego młyna umorzyć jako bezprzedmiotowe. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż przed wydaniem decyzji organ I instancji pismem z dnia [...]r. zawiadomił strony o zamiarze wydania decyzji oraz możliwości zapoznania się przez strony z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a z możliwości tej skorzystał S. M. Powyższą decyzję M. i Z.T. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wyrokiem z dnia 6 listopada 2008r.(sygn. akt II SA/Wr 183/08), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (Nr [...]). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organy nadzoru budowlanego obu instancji dokonały tak istotnej z punktu widzenia właściwych przepisów budowlanego prawa materialnego ustalenia charakterystyki terenu na którym zlokalizowana jest sporna inwestycja w oparciu o obowiązujący ówcześnie (tj. w dacie wykonywania spornych inwestycji) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lecz jedynie w odniesieniu do działki o numerze nr[...], odstępując jednocześnie od przeprowadzenia takiego postępowania w stosunku do działki o Nr [...]w G., na której to działce, co potwierdzają ustalenia organów obu instancji, również znajdowała się część spornych robót budowlanych. W szczególności wskazano, iż brak jest w aktach administracyjnych sprawy takich dowodów (wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), które mogłyby wykluczać wdrożenie przez organy nadzoru budowlanego procedury przewidzianej art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r., a w dalszej konsekwencji uzasadniać umorzenie postępowania administracyjnego w tejże sprawie. Nadto sąd zauważył, iż również organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie nie przeprowadził uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, choć zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 KPA ma obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym do zastosowania art. 136 KPA, a więc uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Zaniechanie zaś wyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i odniesienia ich do sytuacji prawnej, spowodowało brak dostatecznych podstaw do wydania w sprawie zaskarżonej decyzji i stanowiły naruszenie: art. 7, 75 § 1, art.77 oraz art. 107 § 3 KPA mających istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał nadto, iż organ II instancji rozpatrując ponownie niniejszą sprawę winien ocenić, czy braki postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji w kwestii ustalenia pełnej charakterystyki terenu, na którym zlokalizowana jest sporna inwestycja w oparciu o obowiązujące ówcześnie przepisy prawa miejscowego będą mogły zostać usunięte poprzez przeprowadzenie uzupełniającego postępowania (art. 136 KPA), czy też nie, co oznaczałoby wówczas przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...]r. (Nr[...]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W.utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozpoznając ponownie sprawę i stosując się do powyższych uwag Sądu, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. do przekazania organowi odwoławczemu wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie realizacji inwestycji, w części obejmującej działkę nr [...] w G. Z wyrysu przesłanego planu - zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy w Ś. z dnia [...]r. (Nr[...]) wynika, iż działka nr [...] w G. położona jest na terenie oznaczonym symbolem RP - uprawy polowe. Ustalenia szczegółowe planu natomiast wskazują, że na działkach, które w chwili uchwalania planu były przeznaczone pod uprawy polowe, dopuszczono możliwość zabudowy zagrodowej z projektowaną zabudową mieszkaniową o niskiej intensywności. Organ odwoławczy wskazał także, iż zbiornik na nieczystości ciekłe, piwnica, oraz przybudówka mieszkalna do istniejącego młyna mieszczą się w pojęciu zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności. W konsekwencji należy uznać wykonane roboty za zgodne z przepisami o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym. Okoliczności faktyczne sprawy wykluczają zaś zastosowanie postanowień art. 37 i 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., co przesądza o bezprzedmiotowości postępowania i stosownie do postanowień art. 105 § 1 KPA uzasadnia umorzenie postępowania. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli Z. i M.T. W uzasadnieniu podnieśli, iż ocena inwestycji w toku postępowania uzupełniającego przez organ II instancji jako mieszcząca się w pojęciu zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności jest nieobiektywna i narusza ich interesy. Skoro bowiem w toku całego postępowania niniejsze inwestycje wielokrotnie w ocenie organów zarówno I jak i II instancji stanowią "zabudowę mieszkaniową", w tym przede wszystkim przy wykluczaniu zastosowania w sprawie przepisów art. 37 i 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. dla działki nr [...]to niezrozumiałym jest dla skarżących, dlaczego podczas wykluczania zastosowania w sprawie przepisów art. 37 i 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., dla działki [...] traktowane jest jako "zabudowa zagrodowa z projektowaną zabudową mieszkaniową o niskiej intensywności". Zdaniem skarżących zbiornik na nieczystości ciekłe, piwnica, oraz przybudówka mieszkalna do istniejącego młyna nie mieszczą się w pojęciu "zabudowy zagrodowej z projektowaną zabudową mieszkaniową o niskiej intensywności". Powyższe wynika zaś z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 r., Nr 75, poz. 690). Stosownie bowiem do postanowień § 3 pkt 3 tegoż rozporządzenia przez zabudowę zagrodowa należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Wobec powyższego wskazano, iż działka[...], musiałaby spełniać warunki do uznania jej za gospodarstwo rolne. Pojęcie to zostało zaś wyjaśnione pośrednio w art. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z dnia 15 kwietnia 2003r), odsyłającym z kolei do postanowień Kodeksu cywilnego. Stosownie zaś do postanowień art. 55³ KC za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Jak wskazała strona skarżąca działka nr [...] jak również [...] nie posiada wymaganego 1ha, a ponadto W.i S. M. nie prowadzą na terenie działki gospodarstwa rolnego, hodowlanego, ogrodniczego lub gospodarstwa leśnego, oraz oboje nie są rolnikami. Wobec powyższego przeprowadzone inwestycje nie mieszczą się w pojęciu "zabudowy zagrodowej z projektowaną zabudową mieszkaniową o niskiej intensywności", skoro bowiem nie są zabudową zagrodową na działce [...] to nie są nią także i taką zabudową na działce [...]. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. podtrzymał argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, do stwierdzenia nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdzenia, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 151 powyższej ustawy, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Rozpoznając niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do postanowień art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Powyższe oznacza, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego ma charakter wiążący dla organu administracji publicznej bez względu na to czy, dotyczy ona zastosowania przepisów prawa materialnego czy też prawa procesowego. Jak bowiem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w wyroku z dnia 14 października 2009r. (sygn. akt I SA/Kr 142/09), podzielonym przez sąd rozpoznający niniejszą sprawę – "organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi zaś prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego". Przenosząc powyższe rozważania na grunt zaistniałego w sprawie stanu faktycznego wskazać należy, iż kwestionowana decyzja wydana została na skutek orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2008r., w którym to orzeczeniu wskazano, że D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. rozpoznając ponownie sprawę, winien rozpoznać, czy możliwe jest przeprowadzenie dowodu uzupełniającego, w celu ustalenia pełnej charakterystyki terenu, a dokładniej działki nr [...] w oparciu o obowiązujące przepisy prawa miejscowego w dacie wykonywanych robót. Organ nadzoru uczynił zadość nałożonym powyżej obowiązkom i rozpoznając ponownie sprawę zapoznał się z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki[...], uznając jednocześnie, iż kwestionowane roboty budowlane zgodne są z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się z kolei do zarzutu strony skarżącej, a sprowadzającego się w zasadzie do kwestionowania uznania niniejszej inwestycji za mieszczącą się w pojęciu zabudowy zagrodowej, której definicja legalna zawarta jest w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002r., Nr 75, poz. 690) wskazać należy, iż powyższe rozporządzenie nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Tak bowiem wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego swym zakresem działkę nr [...] w G. jak i przeprowadzone częściowo na tejże działce roboty budowlane miały miejsce przed wejściem w życie powyższego rozporządzenia. Z tego też względu ocena dokonanej inwestycji winna być przeprowadzona w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy prawa, a zwłaszcza ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Nie jest zatem możliwe ocenianie danej inwestycji w oparciu o uchwalone później przepisy prawa, a zatem i mając na względzie postanowienia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Wobec powyższego zarzut strony skarżącej nie może zostać uwzględniony. Konkludując, stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę.