II SA/Wr 387/18

Dnia 6 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Natalia Rusinek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi C[...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu o konstrukcji stalowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.na rzecz strony skarżącej kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. działając na podstawie art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 i art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego nakazał C[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością rozbiórkę obiektu o konstrukcji stalowej o wymiarach [...] m na [...] m zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. T. [...] w S. wybudowanego bez stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę. Uzasadniając podjęte orzeczenie organ wyjaśnił, że w dniu [...] r. dokonał oględzin na działce [...] przy ul. T.[...] w S., w trakcie których ustalono, iż na przedmiotowej nieruchomości zlokalizowany jest obiekt budowlany o konstrukcji stalowej z dachem dwuspadowym. Ściany i dach wykonane z blachy trapezowej. Obiekt posadowiony jest na klockach drewnianych opartych na stopach betonowych. Posiada jeden otwór drzwiowy, bramę wjazdową, dwa otwory okienne. Wyposażony jest w instalację elektryczną. Wymiary obiektu 15,00m na 6,00 m wysokość do okapu 4,61 m. Obiekt usytuowany jest w odległości 5,95 m od ogrodzenia z działką [...]. Obecny podczas kontroli - członek zarządu C[...]" Spółka Z o.o. oświadczył, iż przedmiotowy obiekt związany jest z realizacją decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. wydanej przez Starostę O. oraz z późniejszymi zamierzeniami inwestycyjnymi. Natomiast kontrola w zakresie realizacji inwestycji w zakresie budowy zjazdu z drogi wewnętrznej dz. nr [...] na działkę nr [...] przy ul. T. [....] w S., gmina O. na podstawie decyzji Starosty O. nr [...] wykazała, iż inwestor nie przystąpił do jej wykonania. Nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie swojego stanowiska. Dla inwestycji brak jest dziennika budowy, nie dokonano zgłoszenia rozpoczęcia inwestycji ani nie powołano kierownika budowy. Ponadto organ orzekający wskazał, że z porównania dokumentacji fotograficznej wykonanej w trakcie kontroli ze zdjęciami dostępnymi na www.google.pl/maps wynika, że stan zagospodarowania działki z czerwca 2013 r. nie uległ zmianie. Brak jest dowodów potwierdzających złożone oświadczenia inwestorów w zakresie podjętych prac niwelacji terenu, a oględziny wykazały, że ogrodzony jest teren działki a nie teren inwestycji. Zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. obiekty zlokalizowane na przedmiotowej działce nie są zapleczem budowy, gdyż są zlokalizowane poza zakresem opracowania i prowadzona jest w nich działalność gospodarcza firmy C[...] Sp. z o.o. czego dowodem są zapisy w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz informacje umieszczone na stronie internetowej firmy. W dalszej części uzasadnienia organ orzekający odwołał się do przepisów art. 29 ust. 1 pkt 24 i art. 3 pkt 10 ustawy – Prawo budowlane, stanowiących – odpowiednio – o obiektach przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych oraz o terenie budowy i stanowiska przyjmowanego przez sądy administracyjne obu instancji w odniesieniu do tych kwestii, a następnie wyjaśnił, że materiał zebrany w sprawie wykazał, iż inwestor nigdy nie dokonał skutecznego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych ani też nie uzyskał stosownych decyzji administracyjnych na wybudowanie omawianego obiektu. Powołując się na przedstawione w uzasadnieniu okoliczności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. stwierdził, że zrealizowana inwestycja jest samowolą budowlaną, do której zastosowanie ma przepis art. 48 ust. 1 powoływanej ustawy, stanowiący, że organ nadzoru budowlanego nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2 w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Dodatkowo organ wskazał, że przepis art. 48 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane określa warunki, jakie powinien spełnić samowolnie wybudowany obiekt, aby mógł podlegać legalizacji, przy czym warunki te zostały przywołane w uzasadnieniu decyzji. W dalszej argumentacji organ orzekający wyjaśnił, że wobec stwierdzenia samowoli budowlanej, postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] nałożył na Spółkę obowiązek przedłożenia określonych dokumentów (opisanych w uzasadnieniu) w terminie do dnia [...] r., ale obowiązek ten do dnia orzekania nie został wykonany, zatem nie została spełniona przesłanka umożliwiająca zastosowanie trybu legalizacyjnego, czego konsekwencją materialnoprawną jest orzeczenie o nakazie rozbiórki obiektu. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez C[...] Sp. z o.o., reprezentowaną przez pełnomocnika, który w odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, zarzucając powiatowemu organowi nadzoru budowlanego nieustalenie stanu faktycznego sprawy. Po rozpatrzeniu odwołania D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i czynności orzecznicze podjęte przez organ pierwszej instancji, a następnie wyjaśnił, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest obiekt budowlany posadowiony na działce [...] przy ul. T. [...] w S., opisany szczegółowo w protokole z oględzin z dnia [...] r., oznaczony jako obiekt nr [...]. Organ stopnia powiatowego uznał, że obiekt ten wybudowano samowolnie, a wobec nieskorzystania przez inwestora z możliwości jego legalizacji, nakazano rozbiórkę, którą inwestor zaskarżył. Główny argument podnoszony przez skarżącą spółkę dotyczy charakteru spornego obiektu. Zgodnie bowiem z twierdzeniem strony skarżącej, sporny obiekt stanowi zaplecze budowy dla inwestycji objętej pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia [...] r., obejmującym budowę zjazdu z drogi wewnętrznej będącej własnością Gminy O. ( działka nr [...] ) na działkę nr [...]. W myśl bowiem art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych. Organ odwoławczy stwierdził, że po analizie całości akt sprawy doszedł do przekonania, iż sporny obiekt nie może być zakwalifikowany do obiektów tymczasowych. Zwrócił przy tym uwagę na stwierdzenie inwestora zawarte w piśmie z dnia [...] r. o niewystąpieniu o rejestrację dziennika budowy dla inwestycji objętej pozwoleniem na budowę Nr [...] z dnia [...] r. Organ wskazał też, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. nie stwierdzono wykonywania żadnych robót budowlanych. W dalszej części uzasadnienia D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę na protokół oględzin przedmiotowej nieruchomości przeprowadzonych w dniu [...] r., podczas których nie stwierdzono wykonywania robót budowlanych związanych z budowę zjazdu oraz na protokół oględzin z dnia [...] r. i sporządzoną wówczas dokumentację zdjęciową. W trakcie tej czynności również nie stwierdzono przystąpienia do realizacji decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] (brak wykonywania robót, brak tablicy budowy). Jakkolwiek Inwestor ma prawo do swobodnej argumentacji swojego stanowiska, niemniej jednak kierując się logiką i doświadczeniem życiowym, nie sposób przychylić się do jego argumentów. Pozwolenie na budowę nr [...] z [...] r., obejmuje inwestycję polegającą na budowie zjazdu z drogi wewnętrznej. Zakres tych robót jest wąski i nieskomplikowany, sprowadza się bowiem do położenia (przy zachowaniu odpowiedniego spadku), kostki betonowej na podsypce cementowo-piaskowej. Są to zatem roboty wykonywane w krótkim okresie czasu z prostych materiałów przez niewielką ilość pracowników. Trudno uznać aby do tak nieskomplikowanych robót koniecznym było wykonanie obiektu budowlanego o znacznych wymiarach (15m x 6m i wysokości 4,61 m), z bramą wjazdową segmentową, dwoma otworami okiennymi oraz wyposażonego w instalacje elektryczną. Tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy żadne roboty nie były wykonane pomimo upływu ponad pięciu lat od uzyskania decyzji nr [...], a inwestor korzysta z samowolnie wybudowanego obiektu, prowadząc działalność gospodarczą na działce nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej spółki, zawartym w odwołaniu, jakoby do stwierdzenia, czy inwestor rozpoczął (wykonuje) roboty budowlane koniecznym jest przedstawienie operatu geodezyjnego. Jak już wspomniano, zakres robót objętych pozwoleniem na budowę nr [...] jest na tyle nieskomplikowany, że pracownik organu jest w stanie stwierdzić naocznie okoliczność ich wykonania, bądź też niewykonania. Dodatkowo organ nadmienił, że jak słusznie wskazał organ stopnia powiatowego zarówno z zapisu w KRS jak i informacji zawartej na stronie internetowej skarżącej, pod adresem T. [...] znajduje się siedziba C[...] Sp. z o.o. Świadczy to zatem o tym, że w przedmiotowym budynku prowadzona jest działalność gospodarcza. Ponadto D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się w uzasadnieniu do procesowych zarzutów odwołania, a w zakończeniu argumentacji wyjaśnił, że wobec nieskorzystania przez inwestora z możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu, uzasadnionym stało się zastosowanie art. 48 ustawy – Prawo budowlane. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała C[...] Sp. z o.o. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze Spółka, reprezentowana przez dwóch członków zarządu zarzuciła organom nadzoru budowlanego, które orzekały w postępowaniu instancyjnym niewykonanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i przyjęcie stanu faktycznego z pominięciem dowodów oraz posiadanej wiedzy istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy. Formułując taki zarzut przedstawiciele skarżącej Spółki wyjaśnili, że organy obu instancji mimo posiadania wiedzy o dokonanych rozbiórkach obiektów budowlanych objętych postępowaniem, nie dokonały oględzin nieruchomości, przy czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. został zawiadomiony pisemnie o rozbiórce obiektów i dokument ten znajduje się w aktach sprawy, natomiast D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uzyskał dodatkową informację w odwołaniu, w którym na str. 3 od wiersza 28 do 32 "zakreślono ją na czerwono". Zdaniem skarżącej Spółki organ pierwszej instancji nie przeprowadzając ponownych oględzin nieruchomości orzekał w sprawie bez zakończenia postępowania dowodowego, a organ odwoławczy orzekając w sprawie zaakceptował brak oględzin i wadliwie przeprowadzone postępowanie, w związku z czym zaskarżoną decyzję należy wyeliminować z obrotu prawnego. Konsekwentnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Do skargi załączone zostało odwołanie z zakreślonym fragmentem oraz dokumentacja fotograficzna. W doręczonej Sądowi w dniu [...] r. odpowiedzi na skargę D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podając dodatkowo, że skarga nie zawiera podstaw do jej uwzględnienia w trybie samokontroli. Na rozprawie wyznaczonej na dzień [...] r. pełnomocnik skarżącej Spółki oświadczyła, że podtrzymuje zarzuty skargi i wnosi o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1066) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sady administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacia wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 135 wskazanego aktu, z którego wynika, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia oraz uwzględnieniu przepisu art. 134 § 1 powoływanej ustawy procesowej, stanowiącego, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane należącej do sfery prawa administracyjnego. Jej realizowanie powierzono organom administracji publicznej wskazanym w tym akcie, które uprawione są do prowadzenia postępowania i załatwienia sprawy w sposób określony w kodeksie postępowania administracyjnego. Podejmowane w tym zakresie działania procesowe organów administracji publicznej podporządkowane są zasadzie praworządności zawartej w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej, w tym czynności orzeczniczej, podejmowanej przez organ administracyjny, działający zgodnie z kompetencją przyznaną mu przepisami ustrojowymi, materialnymi i formalnymi. W doktrynalnym ujęciu podstępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, w którym pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie normy prawa odpowiedniej dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez które następuje konkretyzacja uprawnienia lub obowiązku podmiotu legitymowanego wg kryteriów ustalonych w art. 28 i art. 29 kpa. Każda ingerencja w sferę prawną podmiotu przez organ działający w warunkach wcześniej wskazanych może odbywać się wyłącznie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego odpowiedniej rangi, do których stosowania uprawniony jest organ prowadzący postępowanie i posiadający kompetencję orzeczniczą (decyzyjną). W literaturze przedmiotu na etapach zorganizowanego procesu stosowania prawa wyróżnia się m.in. ustalenie, jaka norma obowiązuje w zakresie niezbędnym dla potrzeb rozstrzygnięcia i ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy (np. J. Wróblewski: Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972; B. Adamiak, J. Borkowski. KPA komentarz, Warszawa 2006). Gwarancją prawidłowego zastosowania w sprawie przepisu prawa materialnego jest poprzedzenie tej czynności postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym z uwzględnieniem zasad zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 kpa. W przepisach tych ustawodawca postanowił, że organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7) oraz zobligował organ administracji publicznej do zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1). W ocenie Sądu czynności organów orzekających w sprawie w postępowaniu instancyjnym w zakresie, którego dotyczą wskazane powyżej przepisy nie zostały przeprowadzone w sposób zgodny z prawem, z tym że Sąd nie kwestionuje prawidłowości ustaleń dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w czasie oględzin przedmiotowej nieruchomości tj. działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], AM-[...] przy ul. T. [...] w S. w dniu [...] r., podczas których stwierdzono, że na terenie działki – ogrodzonej – znajdują się trzy obiekty budowlane, oznaczone w protokole oględzin kolejnymi liczbami porządkowymi. Obiekt nr [...] jest o konstrukcji drewnianej i wymiarach 1,66m x 2,06m (wysokość do okapu 2,28m). Obiekt posadowiony bezpośrednio na gruncie, z dachem kopertowym, krytym gontem bitumicznym. Obiekt zlokalizowany jest przy zbiegu działek [...] i [...]. Obiekt wyposażony jest w drzwi i trzy otwory okienne. Odległość obiektu od ogrodzenia wynosi 0,93m -2,01m. Obiekt nr [...] składa się z czterech połączonych ze sobą kontenerów stalowych. Na kontenerach wykonano zadaszenie o konstrukcji drewnianej, krytej blacho dachówką. Kontener ma wymiary 6,0m x 2,45m i wysokości 4,60m. Obiekt posadowiony jest w odległości 1,07m od działki nr [...]. Wyposażony jest w instalację elektryczną, wodną i kanalizacyjną, posadowiony jest bezpośrednio na gruncie i posiada otwory okienne ( 9 sztuk) oraz otwory drzwiowe (2 sztuki). Obiekt nr [...] wykonany jest w konstrukcji metalowej, kryty dachem dwuspadowym (blacha trapezowa). Obiekt posadowiony jest na klockach drewnianych, opartych na stopach betonowych. Obiekt posiada jeden otwór drzwiowy, jedną bramę wjazdową segmentową, dwa otwory okienne. Wymiary obiektu to: 15m x 6m i wysokość 4,61 m. Obiekt posiada instalację elektryczną. Znajduje się w odległości 5,95m od działki nr [...] . Z materiału sprawy wynika, że w dniu [...] r. doręczone zostało Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w O.o świadczenie złożone w imieniu C[...] Sp. z o.o. przez jej pełnomocnika o usunięciu z nieruchomości obiektu nr [...] i obiektu nr [...] (ze wskazaniem, że numeracja obiektów wg Protokołu Czynności Kontrolnych – Oględzin z dnia [...] r.) i wyjaśnieniem, że obiekt nr [...] był zgromadzonym na placu towarem handlowym i został sprzedany, a obiekt nr [...] (tj. obiekt przedmiotowy) został rozebrany. Okoliczność ta została też zaakcentowana w odwołaniu wniesionym od wydanej w tej sprawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] r. Nr [...]. Zawartość akt sprawy, doręczonych wraz z odpowiedzią na skargę, uprawnia do stwierdzenia, że żaden z organów właściwych instancyjnie nie podjął czynności zmierzających do ustalenia zgodności treści opisanego powyżej oświadczenia ze stanem rzeczywistym, co w konsekwencji oznacza, że nie zostało wyjaśnione, czy obiekt objęty przedmiotowym nakazem rozbiórki w dacie orzekania o tym obowiązku faktycznie znajdował się na działce oznaczonej numerem [...] przy ul. T.[...] w S. W toku postępowania prowadzonego w rozpoznawanej sprawie okoliczności te pozostały poza zakresem oceny dokonywanej przez organy właściwe instancyjnie. Organ odwoławczy nie odniósł się też do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach nie można uznać, że ustalenia faktyczne zostały dokonane w sposób prawidłowy i odpowiadają standardom prawdy obiektywnej, a materiał sprawy został rozpatrzony w sposób wymagany przepisem art. 77 § 1 kpa. W istniejących w sprawie okolicznościach Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zawartego w skardze wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego, do którego uprawnia przepis art. 145 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powyżej powoływanej. Wobec przedstawionych wcześniej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdzając że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c wskazywanej powyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Zawarte w wyroku postanowienie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 wskazanej powyżej ustawy, stanowiącego że w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia procesu. Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi oraz koszty związane z udziałem w sprawie pełnomocnika, taryfowo określone.