II SA/Wr 388/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 6 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Ł.-L., M. T. i A. L. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy M. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę pisarską w wydanym w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 września 2010 r. w ten sposób, że: 1) w pkt I sentencji wyroku w miejsce "182/2" wpisać: "180/2"; 2) w szesnastym wersie od góry na dziewiątej stronie uzasadnienia w miejsce "182/2" wpisać: "180/2". Pismem z dnia 31 sierpnia 2012 r. (data doręczenia Sądowi: 05.09.2012 r.) Wójt Gminy M. poprosił o sprostowanie sentencji i uzasadnienia wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 28 września 2010 r. (sygn. akt II SA/Wr 388/10). Na uzasadnienie podał, że w sentencji i na 9. stronie uzasadnienia wyroku widnieje działka nr "182/2", która nie figuruje w ewidencji gruntów, natomiast w pozostałej części wyroku wymieniany jest prawidłowy numer działki, tj. "180/2". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 w zw. z art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) sąd może z urzędu prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie z art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 159 p.p.s.a. sprostowanie wyroku może nastąpić na wniosek strony postępowania sądowoadministracyjnego, którą w rozpoznawanej sprawie była Rada Gminy M. (skarżony organ administracji publicznej), dlatego pismo Wójta Gminy M. Sąd potraktował jako sygnalizację dostrzeżenia pomyłki, a nie wniosek o sprostowanie. W postępowaniu w przedmiocie sprostowania wyroku badaniu podlega, czy zauważony w tekście błąd jest niedokładnością, błędem pisarskim albo rachunkowym lub inną oczywistą omyłką. Odnosząc się do kwestii, czy numer działki gruntu "182/2" ujęty w wyroku jest prawidłowy należało zbadać, co było przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu w omawianej sprawie. A zatem powiedzieć trzeba, że zarówno w skardze (s. 3 i 4 akt sądowych), jak i w odpowiedzi na skargę (s. 11 i 12 akt sądowych) oraz w pismach złożonych na rozprawie (s. 29 i 31 akt sądowych) i na mapie stanowiącej wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "Pagórki Zachodnie Ia" (k. 34 akt sądowych) widnieje oznaczenie jednej ze spornych działek jako działka nr "180/2"; brak tam natomiast wskazywania działki nr "182/2". Nadto należy zauważyć, że w uzasadnieniu omawianego wyroku jako oznaczenie jednej z działek wielokrotnie podawano nr "180/2" (ss. 2, 3, 5, 6, 7 uzasadnienia). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy powiedzieć, że błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00, niepubl.). Jak zaś podnosi się w literaturze prawniczej, wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie dostrzeżone w wyroku nieprawidłowości muszą mieć charakter bezsporny, a oczywistość wadliwości musi wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania z innymi, niebudzącymi wątpliwości, okolicznościami (R. Hauser, M. Wierzbowski [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, komentarz do art. 156, Legalis 2011). W rozpoznawanym obecnie przypadku nie budzi wątpliwości Sądu, że działka nr "182/2" nie była związana z przedmiotem postępowania, ani jej istnienie nie miało znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Przeciwnie: to właśnie działki nr "180/2" tyczyło się postępowanie zakończone wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 28 września 2010 r. (sygn. akt II SA/Wr 388/10). W tym stanie rzeczy oczywiste jest, że ani w pkt I sentencji, ani w szesnastym wersie od góry na dziewiątej stronie uzasadnienia nie powinno widnieć oznaczenie działki nr "182/2", lecz oznaczenie działki nr "180/2", na co wskazuje szereg przywołanych już dokumentów z akt sądowych. Dostrzeżony błąd należało więc uznać za błąd pisarski mający charakter oczywistej omyłki. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.