II SA/Wr 389/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rady Osiedla M.W. we W. na postępowanie Prezydenta W. w przedmiocie legalności funkcjonowania skrzyżowania osi jezdni z osią linii kolejowej postanawia odrzucić skargę. Rada Osiedla M. W.we W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postępowanie Prezydenta W. w przedmiocie legalności funkcjonowania skrzyżowania osi jezdni z osią linii kolejowej wnosząc o dokonanie kontroli czynności organu polegającej na przyjęciu, że na skrzyżowaniu tym nie występuje obecnie stan niezgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Stosownie do postanowień art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 4 powyższej ustawy Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Sąd ten zobowiązany jest bowiem wyłącznie do kontroli – pod względem zgodności z prawem - działalności administracji publicznej w zakresie wydawanych przez nie decyzji, postanowień, podejmowania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków, a także bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawach zakreślonych art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zaskarżone z kolei w realiach niniejszej sprawy działanie Prezydenta W. polegające na przyjęciu, że skrzyżowanie osi jezdni z osią linii kolejowej funkcjonuje zgodnie z prawem nie mieści się w granicach właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Nie jest bowiem objęte żadną z form działania administracji publicznej, wymienionej w przywołanym art. 3 § 2 p.p.s.a. Ponadto należy wyjaśnić, że w świetle przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest możliwości przeprowadzenia przez Sąd we własnym zakresie sprawdzenia czy sporne skrzyżowanie funkcjonuje zgodnie z prawem, gdyż rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania ściśle określonych form działania organów administracji publicznej, ewentualnie ich bezczynności oraz przewlekłości, a nie zastępowania organów w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby bowiem wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej. Mając zatem na uwadze to, iż niniejsza sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych, zasadnym było – stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucenie skargi, co też orzeczono w sentencji.