II SA/Wr 390/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA - Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 17 maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia 25 kwietnia 2005 r. nr [...] w części rozstrzygającej o nabyciu przez P. P. z mocy prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej na cele mieszkaniowe, położonej w Lubaniu przy Alei K. [...], w granicach działki nr [...] AM-6 obręb [...], dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w L. - Wydział Ksiąg Wieczystych, księga wieczysta nr [...], uchylającą jednocześnie zaskarżoną decyzję organu I instancji w części rozstrzygającej o opłacie za nabycie prawa własności w/w nieruchomości lub zwolnieniu z jej uiszczenia, która ma być ustalona w odrębnej decyzji i stwierdzającą, że nabycie własności w/w nieruchomości gruntowej następuje nieodpłatnie postanawia: odrzucić skargę. W rozpoznawanej sprawie Burmistrz Miasta L. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 17 maja 2005 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzji Burmistrza Miasta L. w części rozstrzygającej o nabyciu przez P. P. z mocy prawa własności nieruchomości gruntowej i uchylającą jednocześnie tę decyzję w części rozstrzygającej o opłacie za nabycie prawa własności w/w nieruchomości lub zwolnieniu z jej uiszczenia, która ma być ustalona w odrębnej decyzji i stwierdzającą, że nabycie własności w/w nieruchomości następuje nieodpłatnie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej odrzucenie wskazując w uzasadnieniu, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych przymiot strony z art. 28 kpa nie przysługuje organowi, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym według art. 50 powołanej ustawy jest każdy, kto ma w tym interes prawny; prokurator; Rzecznik Praw Obywatelskich; organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. O posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego (legitymującego do wniesienia skargi) decyduje przepis prawa materialnego. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy oraz jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00, LEX nr 46440 oraz z dnia 3 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 563/02, LEX nr 76118). Powyższe pogląd dotyczy sytuacji, gdy organ jednostki samorządu terytorialnego występuje w roli prowadzącego postępowanie organu administracji publicznej realizującego na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji władztwo administracyjne. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje bowiem kosztem znacznego ograniczenia uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. Gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla tej jednostki samorządu terytorialnego (zob. postanowienie NSA z dnia 18 lipca 2001 r., I SA 398/00., LEX nr 54728 oraz uchwała NSA 7 sędziów, OPS 1/03,ONSA 2003/4/115). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny- na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 u.p.s.a. - skargę jako niedopuszczalną odrzucił, o czym orzekł jak w sentencji.