II SA/Wr 390/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. K. i S. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wykonanej wiaty trzysegmentowej oddala skargę w całości. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) decyzją z [...].06.2020 r., nr [...], utrzymał w mocy wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej: PINB) z [...].04.2020 r., nr [...], nakazującą W. i S. K. - jako inwestorom - rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty nr [...], trzysegmentowej na sprzęt rolniczy, zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości J. [...], gmina Z., dobudowanej do istniejącego budynku gospodarczo-magazynowego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt administracyjnych, w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...].01.2018 r. oraz oględzin z [...].02.2018 r. ustalono, że na działce nr [...] znajduje się m.in. wiata o konstrukcji stalowo-drewnianej, dostawiona do ściany istniejącego budynku magazynowego. Powierzchnia zabudowy wiaty wynosi 175,56 m² (23,10 m długość x 7,60 m szerokość). Inwestorem wybudowanej w latach 2012-2013 wiaty był S. K. Organ ustalił, że słupy stalowe, rurowe zakotwione zostały w stopach żelbetowych. Na słupach oparto podłużne płatwie drewniane a na płatwiach krokwie (w układzie prostopadłym do płatwi). Pokrycie dachowe wykonane zostało z blachy trapezowej. Układ dachu jednospadowy. W trakcie kontroli ustalono, że wykonanie wiaty nie zostało poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę jak również dokonaniem zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Ponadto ustalono, że nie wszystkie osoby będące współwłaścicielami działki nr [...] wyrażają zgodę na wskazaną zabudowę. Po przeprowadzeniu analizy konstrukcji wyżej opisanej budowli i stwierdzeniu, że składa się ona z trzech niezależnych segmentów (wiata o symbolu "a"- 6,10 x 7,60 = 46,36 m², wiata o symbolu "b" - 7,50 x 6,55 = 49,12 m², wiata o symbolu "c" -7,60 x 6,55 = 49,78 m²), które nie są związane konstrukcyjnie pomiędzy sobą oraz nie są związane konstrukcyjnie ze ścianą sąsiadującego budynku magazynowego, PINB decyzją z [...].09.2018 r., nr [...] umorzył w części dotyczącej opisanego obiektu prowadzone postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Decyzję organu I instancji zakwestionowali w drodze odwołania M. i J. S., współwłaściciel działki nr [...]. DWINB nie podzielił stanowiska organu I instancji, że wiata pod względem konstrukcyjnym stanowi trzy odrębne budowle nie połączone ze sobą i decyzją z [...].12.2018 r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W toku ponownego rozpatrywania sprawy dotyczącej wiaty nr [...], PINB przeprowadził oględziny w dniu [...].04.2019 r. oraz postanowieniem z [...].06.2019 r. nałożył na inwestorów obowiązek dostarczenia, w terminie do [...].09.2019 r., dokumentów umożliwiających legalizację samowoli budowlanej. Ponadto wystąpił do Starosty Z. oraz Wójta Gminy Z. o przekazanie informacji dotyczących wiaty nr [...]. W odpowiedzi Starosta Powiatu Z. poinformował, że nie posiada dokumentacji dotyczącej opisanej wiaty na sprzęt rolniczy. Natomiast Wójt Gminy Z. wskazał, że S. K. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy w zakresie legalizacji wiaty na działce [...], ale wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków tego wniosku. Po przeprowadzeniu w dniu [...].07.2019 r. kolejnych oględzin oraz poinformowaniu stron postępowania o gotowości decyzyjnej, S. K. wskazał, że odstępuje od realizacji obowiązków nałożonych postanowieniem z [...].06.2019 r. z uwagi na nieuzyskanie dokumentów potrzebnych do legalizacji i tym samym rezygnuje z prawa do legalizacji. W tak kształtującym się stanie faktycznym i prawnym, PINB decyzją z [...].04.2020 r. nakazał W. i S. K. - inwestorom robót budowlanych polegających na budowie trzysegmentowej wiaty nr [...] na sprzęty rolnicze o powierzchni zabudowy 175,56 m², zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w miejscowości J. [...], dobudowanej do istniejącego budynku gospodarczo magazynowego, rozbiórkę wiaty - wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. W wyniku rozpoznania odwołania W. i S. K., opisaną na wstępie decyzją z [...].06.2020 r. WINB utrzymał w mocy decyzję PINB z [...].04.2020 r. W ustalonym stanie faktycznym WINB zakwalifikował wykonany obiekt budowlany jako budowlę, niekorzystającą ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tym zakresie WINB wskazał, że wbrew twierdzeniom odwołujących się stron, wymiary wiaty: szerokość 7,60 m, długość 23,10 m, co daje powierzchnię zabudowy 175,56 m², świadczą o tym, że powierzchnia wiaty znacznie przekracza dozwoloną powierzchnię zabudowy zwolnioną od uzyskania pozwolenia na budowę na postawie art. 29 ust. 1 pkt 2 i 2c u.p.b. W świetle dokonanej kwalifikacji obiektu budowlanego, w stosunku do którego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, WINB wskazał, że inwestorzy mogli zalegalizować inwestycję ze względu na jej lokalizację na terenie zabudowy mieszkaniowej oraz stan techniczny, jednak nie skorzystali z tej możliwości. Zgodnie z oświadczeniem z [...].03.2020 r. rezygnowali z prawa do legalizacji wiaty. Mając powyższe na uwadze WINB stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy nałożył obowiązek przeprowadzenia rozbiórki, który jest zgodny z dyspozycją art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 u.p.b. Według WINB organ pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom skarżących, prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał jego oceny w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, a motywy podjętego rozstrzygnięcia przedstawione zostały w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 k.p.a. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowali W. i S. K. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi działający w imieniu skarżących pełnomocnik zarzucił WINB naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy i niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia materiału dowodowego, - art. 138 § 1 pkt. 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2c w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy budowa wiaty trzysegmentowej na sprzęt rolniczy, której każdy z segmentów ma powierzchnię zabudowy do 50,0 m² nie wymagała uzyskiwania pozwolenia na budowę ani też zgłoszenia, zatem prowadzenia niniejszego postępowania było bezprzedmiotowe. Ponadto pełnomocnik zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b. poprzez błędne uznanie, że budowa obiektów budowlanych będących przedmiotem niniejszego postępowania, tj. wiaty trzysegmentowej na sprzęt rolniczy, której każdy z niezależnych i niepowiązanych konstrukcyjnie segmentów ma powierzchnię zabudowy do 50,0 m² wymaga uzyskania zgód budowlanych, - art. 48 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2c i art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. przez bezzasadne nakazanie rozbiórki trzysegmentowej wiaty na sprzęt rolniczy, zlokalizowanej na terenie działki nr [...], w sytuacji gdy każdy z niezależnych i niepowiązanych konstrukcyjnie segmentów wiaty ma powierzchnię zabudowy do 50,0 m², zatem ich budowa nie wymaga uzyskania zgód budowlanych. Wskazując na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie w całości. W uzasadnieniu skargi jej autor, nie zgadzając się rozstrzygnięciami organów obu instancji wskazał, że są one nieprawidłowe i nie mogą ostać się w obrocie prawnym. W tym zakresie zwrócił uwagę, że działka na której znajduje się trzysegmentowa wiata posiada charakter zabudowy mieszkaniowej na terenie wiejskim, tj. tworzy szereg zabudowań mieszkalnych, gospodarczych w ramach funkcjonującego gospodarstwa rolnego (typowa zabudowa wiejska). Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b, obowiązującą do 28.06.2015 r., czyli w okresie powstania przedmiotowych budowli, zgłoszeniu właściwemu organowi wymagała budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat, altan oraz przydomowych oranżerii ogrodów zimowych o powierzchni zabudowy do 25,0 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie mogła przekraczać dwóch na każde 500,0 m² powierzchni działki. Od 28.06.2015r., weszły w życie przepisy ustawy z 20.02.2015 r., o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 443). Zgodnie ze znowelizowanym art. 29 ust. 1 pkt. 2c u.p.b., pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50,0 m², sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000,0 m² powierzchni działki. Budowa takiej wiaty zgodnie ze znowelizowanym art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b., nie wymaga również zgłoszenia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, autor skargi wskazał, że kwestionowana wiata powstała w okresie 2011 - 2012 roku. Natomiast zgłoszenie dotyczące zbadania legalności jej budowy wpłynęło do organu I instancji [...].11.2017 r., czyli w okresie obowiązujących przepisów znowelizowanej ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższe, w przekonaniu strony skarżącej wiata pod względem konstrukcyjnym stanowi trzy odrębne budowle nie połączone ze sobą. Przeprowadzone przez organ I instancji pomiary gabarytowe wykazały, że wiata o symbolu "a" ma powierzchnię 46,36 m²- 6,10 x 7,60, wiata o symbolu "b" ma powierzchnię 49,12 m² - 7,50 x 6,55, wiata o symbolu "c" ma powierzchnię 49,78 m² - 7,60 x 6,55. Wskazane wyżej pomiary dowodzą, że żaden segment, czyli oddzielna konstrukcyjnie wiata nie posiada powierzchni zabudowy większej niż 50,0 m². Oznacza to, wbrew twierdzeniom organu I i II instancji, że w myśl obowiązujących przepisów ustawy Prawa budowlanego, budowa obiektu budowlanego będącego przedmiotem niniejszego postępowania nie wymaga uzyskiwania zgód budowlanych. Przywołane wyżej przepisy dotyczące zwolnień z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę wiat i zgłoszeń właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu, wbrew twierdzeniom organu I i II instancji, nie dotyczą wiat wolnostojących, w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych, zgodnie z którymi, obiekt wolnostojący to taki, który nie wykorzystuje sąsiedniej konstrukcji obiektu budowlanego, aby istnieć oraz nie stanowi jego rozbudowy. W przekonaniu skarżących, gdyby intencją ustawodawcy było zawężenie przedmiotowe zwolnienia jedynie do wiat wolnostojących dałby temu wyraz wprost, jak ma to miejsce w art. 29 ust. 1 pkt. 1a, 2, 2a, 2b, 2d i 7 u.p.b. Na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych przyjęty został pogląd, że pod pojęciem wiaty rozumie się lekką, otwartą konstrukcję, wspartą na słupach, nieposiadającą ścian zewnętrznych lub dysponującą ścianami maksymalnie z trzech stron. Sama zaś wiata może być zadaszona lub nie. Wiata stanowi budowlę nie zamkniętą przegrodami ze wszystkich stron. Za podstawowe cechy wiaty należy uznać wsparcie danej budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem. Przedmiotowe cechy charakterystyczne posiada wiata trzysegmentowa na sprzęt rolniczy, której każdy z niezależnych i niepowiązanych konstrukcyjnie segmentów ma powierzchnię zabudowy do 50,0 m² i tym samym pod względem konstrukcyjnym stanowi trzy odrębne budowle nie połączone ze sobą. Mając natomiast na uwadze treść art. 29 ust. 1 pkt 2c oraz art. 30 ust. 1 u.p.b. autor skargi stanął na stanowisku, że kwestionowana wiata może zostać zrealizowana bez jakiejkolwiek akceptacji organu architektoniczno-budowlanego. W tych okolicznościach postępowanie stało się bezprzedmiotowe, a tym samym wyczerpana została przesłanka z art. 105 § 1 k.p.a. Wydając zatem zaskarżoną decyzję organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 48 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2c i art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. przez bezzasadne nakazanie rozbiórki trzysegmentowej wiaty na sprzęt rolniczy. W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona przez Sąd zgodnie z kryteriami określonymi w art. 145 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 – dalej jako p.p.s.a) wykazała, że objęta skargą decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego ani też prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co uzasadniałoby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zagadnienie prawne ujawnione na tle niniejszej sprawy sprowadza się do określenia możliwości uznania, że realizacja przez skarżących na działce nr [...] w okresie 2011-2012 r. obiektu budowlanego – wiaty na sprzęt rolniczy oznaczonej nr [...], wymagała pozwolenia na budowę. Zdaniem orzekających w sprawie organów nadzoru budowlanego, zrealizowana wiata nie stanowi odrębnych wolnostojących segmentów. Budowla stanowi bowiem jeden obiekt, o powierzchni 175,56m², który posiada wspólny dach, wsparty na słupach, którego realizacja wymagała pozwolenia na budowę. Skoro skarżący nie uzyskani takiego pozwolenia ani też nie dokonali zgłoszenia, to w sytuacji rezygnacji przez nich z możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej, organ nadzoru budowlanego orzekły o konieczności nałożenia na postawie art 48 ust. 1 i ust. 4 u.p.b. obowiązku rozbiórki wykonanej samowolnie wiaty. Zdaniem skarżących, ze względu na fakt, że wiata pod względem konstrukcyjnym stanowi trzy odrębne budowle nie połączone ze sobą, z których każdy segment ma powierzchnię zabudowy do 50,0 m² i posadowiony został na terenach mieszkalnych, to jej realizacja nie wymagał uzyskiwania zgód budowlanych. Według skarżących zastosowanie w sprawie znajdzie regulacja zawarta w art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b., w myśl której pozwolenia na budowę nie wymagała również budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m², sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m² powierzchni działki. Zgodnie z art. 30 ust. 1 u.p.b., budowa taka nie wymaga również zgłoszenia właściwemu organowi. W przypadku powołanej w tym miejscu materii normatywnej odnoszącej się do obowiązków administracyjnych poprzedzających przystąpienie do wykonywania robót budowlanych, stwierdzić trzeba, że w przepisach ustaw nowelizujących ustawę Prawo budowlane, brak jest szczególnych przepisów przechodnich, które nakazywałyby stosować przepisy nowe do stanów faktycznych zaistniałych przed daną zmianą (zob. zwłaszcza art. 6 ust. 1 ustawy z 20.02.2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe). Wyinterpretowana z art. 29 ust. 1 pkt 2c oraz art. 30 ust. 1 u.p.b. norma postępowania nie może zatem znaleźć zastosowania do robót budowlanych wykonanych w okresie od 2011 do 2012 r. W tej dacie wskazane przepisy jeszcze nie obowiązywały. Powoływany przez skarżących art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b. pojawił się w ustawie Prawo budowlane dopiero z dniem 28.06.2015 r. (dodany przez art. 1 pkt 7 lit. a tiret trzecie ustawy z 20.02.2015 r. Dz.U. z 2015 r., poz. 443). Przed tą nowelizacją, budowę wiaty, w ustawie Prawo budowlane regulował art. 29 ust. 1 pkt 2, który w dacie przystąpienia do wykonywania spornych robót, tj. w okresie 2011-2012 r., przewidywał, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Powołany w tym miejscu przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b. należy czytać łączenie z obowiązującym w dacie przystąpienia do wykonywania robót brzmieniem art. 30 ust. 1 u.p.b., który zawierał katalog robót wymienionych w art. 29 ust. 1, które wymagały zgłoszenia. Przepis ten stanowił wówczas, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3: budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, 5-19 i 20a-21 u.p.b. (dopiero nowelizacja ustawy Prawo budowlane dokonana powołaną w wyżej ustawą z 20.02.2015r. nadała temu przepisowi brzmienie wskazane przez skarżonych). W świetle tak ukształtowanego stanu prawnego nieprawidłowa okazała się kwalifikacja wykonanych robót, jako nie podlegających zgłoszeniu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2c oraz art. 30 ust. 1 u.p.b. Niezależnie od powyższego przyjdzie stwierdzić, że zgormadzone materiały dowodowe, w tym dokumentacja fotograficzna sporządzona w trakcie kontroli z [...].01.2018 r. wskazują, że wbrew stanowisku zawartemu w skardze, organy nadzoru prawidłowo zakwalifikowały sporną budowlę jako jeden obiekt. Przemawia za takim stanowiskiem przede wszystkim argumentacja organów, w której zwraca się uwagę na rozwiązania konstrukcyjne, które świadczą o tym, że nie mamy do czynienia z trzema niezależnymi i niepowiązanymi ze sobą konstrukcyjnie segmentami, który każdy ma powierzchnię zabudowy do 50,0m². Sporny obiekt stanowi jedną budowlę, posiadającą wspólne przekrycie dachu. Ustalenia faktyczne pozwoliły zatem organom nadzoru budowlanego postawić jednoznaczną konkluzję, że pomiędzy poszczególnymi segmentami wiaty istnieją takie powiązania konstrukcyjne, które pozwalają na uznanie, że mamy do czynienia z jednym obiektem budowlanym. Takiej oceny nie zmienia okoliczność zastosowania niewielkich przerw pomiędzy poziomymi płatwiami. Dlatego biorąc pod uwagę również funkcję jaką pełni – magazyn na sprzęt rolniczy (funkcjonalne powiązanie), uznać należy za prawidłowe zakwalifikowanie spornej budowli jako jednego obiektu budowlanego. Z przedstawionych względów, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy prawa budowalnego. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Podstawą nałożenia obowiązku rozbiórki było niewywiązanie się przez skarżących z nałożonego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b. obowiązku dostarczenia wymaganych Prawem budowlanym dokumentów umożliwiających legalizację samowoli budowlanej. Ponieważ skarżący nie przedłożyli dokumentów potrzebnych do dokonania legalizacji, organ nadzoru budowlanego słusznie nakazał jego rozbiórkę. Z regulacji zawartej w art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 u.p.b. wynika bowiem, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3 – tj. nie przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w tym ustępie. Podkreślić w tym miejscu wypada, że decyzja wydawana na podstawie art. 48 w zakresie nakazu rozbiórki, podobnie jak i postanowienie nakładające obowiązki, których spełnienie stanowi warunek niezbędny wszczynający procedurę legalizacyjną, nie mają charakteru uznaniowego. Normy te bowiem mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ich zastosowanie nie zależy od woli organu, lecz jest jego obowiązkiem. W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.