II SA/Wr 392/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Wojewody D. z dnia 16 maja 2005r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2005r. Nr [...] Prezydent W., powołując w podstawie prawnej przepisy art. 97 § 1 pkt 4 i art. 123 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym /t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm./, odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. A. C. [...] we W., wszczętego w dniu 31 maja 2001r. Uzasadniając to orzeczenie organ wskazał, że w dniu 31 stycznia 2005r. wpłynął wniosek inwestora M. J. o zawieszenie postępowania w sprawie opisanej w osnowie postanowienia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wniesionej przez niego skargi na uchwałę Rady Miejskiej W. Nr XXIV/2064/04 z dnia 17 czerwca 2004r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W., w której żąda uchylenia uchwały w całości lub w części dotyczącej obszaru działek Nr 93/2, 97/2 i 98/2 przy ul. A. C. [...] we W. W ocenie wnioskodawcy jest to zagadnienie wstępne, które powinno skutkować zawieszeniem postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W dalszej części uzasadnienia organ orzekający stwierdził, że powołanej przez wnioskodawcę okoliczności nie można uznać za zagadnienie wstępne. Wskazał też, że przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego są wyczerpująco określone w art. 97 § 1 kpa i nie można przy interpretacji tego przepisu stosować wykładni rozszerzającej. Zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne załatwienie sprawy, dlatego winno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę. Stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 kpa, który stanowi podstawę zawieszenia postępowania, organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie nie jest możliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Jednakże najważniejsze jest to - zdaniem organu orzekającego, że kwestia prejudycjalna ma charakter materialnoprawny, natomiast okoliczność wskazana przez wnioskodawcę, mająca stanowić podstawę zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa ma charakter wyłącznie procesowy. W zakończeniu uzasadnienia organ podał, że wydanie na podstawie obowiązującego od dnia 27 października 2004r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W., pozwolenia na budowę na działkach nr 93,2, 97/2 i 98/2, budynku wielorodzinnego zawierającego nie więcej niż cztery mieszkania lub zespołu takich budynków w układzie wolnostojącym i bliźniaczym zawierającym nie więcej niż cztery mieszkania jest możliwe po dostosowaniu przez inwestora projektu budowlanego do wymagań planu. Prawidłowość opisanego powyżej postanowienia zakwestionował M. J. poprzez zażalenie skierowane do Wojewody D., w którym zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa wniósł o jego uchylenie i orzeczenie o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. A. C. [...] we W. W uzasadnieniu zażalenia M. J. stwierdził przede wszystkim, że nie podziela stanowiska Prezydenta W. przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Następnie wyjaśnił, że zgodnie z postanowieniem Prezydenta W. z dnia 3 stycznia 2005r. Nr 75/05 /zmienionym następnie w zakresie terminu jego wykonania postanowieniem tego organu z dnia 4 lutego 2005r. Nr 202/05/ został zobowiązany - jako inwestor - do usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym budynku wielorodzinnego na działkach Nr 93/2, 97/2 i 98/2 przy ul. A. C. [...] we W. poprzez przedłożenie 4 egzemplarzy projektu budowlanego zgodnego z obowiązującym od dnia 27 października 2004r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części Z. we W. przyjętego uchwałą Rady Miejskiej W. Nr XXIV/2064/04 z dnia 17 czerwca 2004r. /Dz.Urz. Woj. Doln. Nr 193, poz. 3049/. W piśmie z dnia 28 stycznia 2005r. M. J. zarzucił Prezydentowi W. zakreślenie niewykonalnego terminu na wykonanie obowiązku, co zostało uwzględnione poprzez stosowne postanowienie, a ponadto złożył wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę z uwagi na wniesienie skargi na uchwałę Rady Miejskiej W. Nr XXIV/2064/04 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W zażaleniu M. J. podał również, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu domaga się uchylenia zaskarżonej uchwały w całości, bądź też w części dotyczącej obszaru stanowiącego działki nr 93/2, 97/2, 98/22 /obręb Z., AM-5/ we W. przy ul. A. C. [...], a celem złożonej skargi jest ochrona jego interesu prawnego naruszonego zaskarżoną uchwałą, skutkującą niezgodnością planowanej inwestycji z uchwalonym planem zagospodarowania przestrzennego dla części Z. we W., a więc obszaru, w obrębie którego znajduje się zamierzona inwestycja. Uchylenie zaskarżonej uchwały w całości lub w części umożliwi ponowne uchwalenie przez Radę Miejską W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem praw nabytych przez inwestora. W przypadku uwzględnienia skargi i uchwalenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części Z. we W., bądź obszaru w granicach działek nr 93/2, 97/2, 98/22 /obręb Z., AM-5/, dostosowanie projektu budowlanego do ewentualnie uchylonego przez Sąd planu okaże się bezprzedmiotowe. W zakończeniu zażalenia M. J. oświadczył, że w jego ocenie w istniejących w sprawie okolicznościach dla zagwarantowania ochrony jego interesu prawnego zasadne jest zawieszenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do czasu wydania przez Sąd orzeczenia w sprawie z wniesionej przez niego skargi na uchwałę zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części Z. we W. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda D. postanowieniem z dnia 16 maja 2005r. Nr [...], wydanym na podstawie ar. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W jego uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy, a następnie wskazał, że przyczyna obowiązkowego zawieszenia postępowania określona w art. 97 § 1 pkt 4 kpa zachodzi wówczas, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez zagadnienie wstępne należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnej kwestii prawnej. Ze względu na jej przedmiot należy ona do kompetencji innego organu niż ten przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej. W omawianej sprawie dla obszaru działek nr 93/2, 97/2 i 98/2 przy ul. A. C. [...] we W. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części Z. we W., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia 17 czerwca 2004r. Nr XXIV/2064/04 /Dz.Urz. Woj. Doln. Nr 193, poz. 3049/. Organ II instancji wyjaśnił ponadto w uzasadnieniu postanowienia, że zgodnie z art. 61 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ w razie wniesienia skargi na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz na akty terenowych organów administracji rządowej - właściwy organ może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie uchwały lub aktu w całości lub w części z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Plan miejscowy jako przepis gminny jest aktem obowiązującego prawa miejscowego i funkcja inwestycji nie może pozostawać w sprzeczności z jego postanowieniami. W zakończeniu swojej argumentacji Wojewoda D. stwierdził, że wobec dokonanych w sprawie ustaleń podziela stanowisko organu I instancji. Na postanowienie wydane w postępowaniu drugoinstancyjnym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł M. J., żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia wobec naruszenia nim przepisów art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 98 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi powołane zostały okoliczności tożsame z przedstawionymi poprzednio w uzasadnieniu zażalenia, a dodatkowo skarżący wskazał, że nie kwestionuje faktu, iż w świetle przywołanego przez Wojewodę D. art. 61 § 2 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie było i nie jest możliwe wstrzymanie wykonania w całości czy też w części zaskarżonej przez niego uchwały Rady Miejskiej W. Nr XXIV/2064/04. Podkreślił przy tym, że nie wnosił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, a jedynie o zawieszenie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu rozstrzygnięcia skargi na w/w uchwałę. W przekonaniu skarżącego rozstrzygnięcie skargi na tę uchwałę stanowi kwestię prejudycjalną, od której uzależnione jest rozstrzygnięcie w sprawie pozwolenia na budowę. Organ winien był zatem na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesić postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Skarżący stwierdził ponadto, że niezależnie od tego zważywszy na treść pisma z dnia 28 stycznia 2005r., zawierającego wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na wniesioną skargę do Sądu, organ winien był zawiesić postępowanie na podstawie art. 98 § 1 kpa, a nieuwzględnienie wniosku w świetle istniejących w sprawie okoliczności stanowi naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 6 lipca 2005r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi, powołując w uzasadnieniu wniosku takie same okoliczności, jak powołane wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego czy materialnego w rozpoznawanej sprawie, co obligowało Sąd do wydania orzeczenia w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, mimo uwzględnienia dyspozycji art. 134 § 1 powołanego aktu. Postępowanie administracyjne z założenia powinno przebiegać w sposób ciągły, umożliwiający poprzez podejmowanie kolejnych wymaganych prawem czynności procesowych załatwienie sprawy w terminach określonych w art. 35 kpa. Ustawodawca przewidział jednak możliwość wystąpienia okoliczności czasowo tonujących normalny tok postępowania i uwzględnił je w ramach instytucji zawieszenia postępowania, zastrzegając orzekanie o takiej sytuacji procesowej w formie postanowienia. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w art. 97 i art. 98 przewidują dwa tryby zawieszenia postępowania w sprawie: obligatoryjny i fakultatywny z tym, że art. 97 § 1 kpa formułuje cztery przesłanki, z których każda zobowiązuje organ właściwy w sprawie do zawieszenia postępowania. W rozpoznawanej sprawie ocena zasadności zawieszenia postępowania dokonywana była przez organy orzekające - zgodnie z jednoznacznym wskazaniem M. J. zawartym w piśmie z dnia 28 stycznia 2005r. i powtórzonym w zażaleniu - w warunkach przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa określającym jako jedną z kwalifikowanych przyczyn obligatoryjnego zawieszenia postępowania sytuację "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd." Sygnalizując w podaniu z dnia 28 stycznia 2005r. zaistnienie takiej sytuacji, określanej jako kwestia wstępna czy inaczej prejudycjalna M. J. wyjaśnił, że jest nią konieczność uzyskania orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie z wniesionej przez niego skargi na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia 17 czerwca 2004r. Nr XXIV/2064/04 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W. Rozważając istotę zagadnienia wstępnego należy zwrócić uwagę, że powszechnie - w nauce i w orzecznictwie - wymaga się, aby było to zagadnienie o charakterze materialnoprawnym /tzn. jego istnienia należy poszukiwać w treści przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie/, tzw. otwarte /tzn. poprzednio nie rozstrzygnięte we właściwym trybie/ i mogące być przedmiotem odrębnego, czyli samoistnego postępowania należącego - ze względu na przedmiot - do kompetencji innego organu lub sądu, a ponadto jako bezwzględne kryterium przyjmuje się absolutną niemożność wydania decyzji w sprawie bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego /np. B. Adamiak, J. Borkowski: KPA Komentarz, Warszawa 1998; wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 1983r. sygn. akt I SA 481/83, ONSA 1984/2/65/. Istotnym też jest, że Naczelny Sądu Administracyjny w wyroku z dnia 22 grudnia 1993r. /SA/Wr 1160/93 ONSA 1995/1/21/ uznał, że: "Odpowiedzi na pytanie ... czy w okolicznościach konkretnej sprawy występuje kwestia prejudycjalna, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa należy poszukiwać w treści przepisów materialnego prawa administracyjnego, mających w niej zastosowanie." Zważyć zatem należy, że przedmiotem sprawy, w której wydane zostało zaskarżone postanowienie była możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. J. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. A. C. [...] we W. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji w sprawie o tak określonym przedmiocie stanowią przepisy powoływanej wcześniej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, natomiast przepisy kpa regulują tryb jej wydania oraz formę i strukturę, w której uwzględnić należy zasadę zawartą w art. 107 § 2 kodeksu. Odnosząc sytuację, typowaną przez wnioskodawcę jako zagadnienie wstępne do warunków prawnych ukształtowanych wskazaną powyżej ustawą - Prawo budowlane należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 wymaga, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Natomiast z treści przepisu art. 35 ust. 4 tej samej ustawy wynika, że spełnienie m.in. wymagań określonych w ust. 1 tego przepisu warunkuje wydanie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zawarte w przywołanym powyżej przepisie wskazanie ustawodawcy dotyczące zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odczytywać należy - zdaniem Sądu - poprzez wynikający z zasady praworządności obowiązek organu administracji publicznej, uprawnionego do orzekania w konkretnej sprawie, uwzględniania przy załatwianiu sprawy aktualnego stanu prawnego. Należy zatem zwrócić uwagę, że w dacie orzekania o zawieszeniu postępowania obowiązujący stan prawny był oczywisty i oprócz powoływanej ustawy - Prawo budowlane tworzyła go uchwała Rady Miejskiej W. z dnia 17 czerwca 2004r. Nr XXIV/2064/04 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W. Ta sytuacja - w ocenie Sądu - gwarantowała możliwość dokonania prawidłowej oceny okoliczności faktycznych sprawy w odniesieniu do konkretnych warunków prawnych, a poprzez to gwarantowała możliwość załatwienia sprawy w sposób wymagany przepisem art. 104 § 1 kpa. Nie zaistniała zatem zasadnicza przesłanka dla zagadnienia prejudycjalnego /np. wyrok NSA z dnia 7 maja 1999r. sygn. akt IV SA 744/97, Lex 47266/ i w tym zakresie Sąd podziela ocenę organów orzekających w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie. Działania wnioskodawcy - zdaniem Sądu - zmierzały w istocie nie do rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - w jego powszechnym rozumieniu, ale do wyeliminowania jednego z elementów podstawy prawnej orzekania w sprawie. Taka okoliczność nie odpowiada kryteriom przyjętym dla zagadnienia prejudycjalnego, a oczekiwania wnioskodawcy co do efektów jego działań, podjętych przed sądem administracyjnym, nie mogą determinować rozstrzygnięcia podejmowanego w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, bowiem zasadniczą kwestią w takim przypadku jest to, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej" /por. wyrok NSA z dnia 7 maja 1999r. op.cit; wyrok NSA z dnia 24 września 1987r. sygn. akt IV SA 502/87, ONSA 1988/1/10/. Niezależnie od tego należy wyjaśnić, że zmiana stanu prawnego znosi tożsamość sprawy i umożliwia ponowne złożenie wniosku, zawierającego takie samo żądanie. W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi wyprowadzone z treści art. 98 § 1 kpa. Zważyć bowiem należy, że fakultatywny tryb zawieszenia postępowania skonstruowany na innych przesłankach niż tryb obligatoryjny, umożliwia zawieszenie postępowania w sprawie administracyjnej na zasadzie uznaniowości i z powodów innych niż te, które uwzględnione zostały w treści przepisu art. 97 § 1 pkt 1-4 kpa. Obligatoryjność trybu określonego w przepisie art. 97 § 1 kpa oznacza jedynie to, że zaistnienie którejkolwiek z objętych tą normą sytuacji skutkuje bezwzględnie zawieszeniem przez właściwy organ postępowania w sprawie, nie pozbawia go jednak prawa do dokonywania oceny w tym zakresie, jeżeli informacja o zaistnieniu takiej okoliczności nie jest informacją znaną z urzędu, ale przekazaną organowi w inny sposób. Nie można natomiast interpretować omawianego przepisu w ten sposób, że niezasadne sygnalizowanie temu organowi przez stronę postępowania zaistnienia jednej z sytuacji opisanych w tym przepisie automatycznie sprawia, że taka czynność strony jest traktowana jako wniosek złożony w trybie art. 98 § 1 kpa. W postępowaniu administracyjnym dla organu wiążąca jest treść wniosku i wyrażone poprzez nią żądanie danego podmiotu. Organowi nie wolno dokonywać samodzielnej oceny charakteru prawnego wnoszonego pisma czy samodzielnego kwalifikowania go do rozpoznania w określonym trybie, ani przypisywać podmiotowi, od którego ono pochodzi intencji czy woli nie wyrażonych wprost w treści podania. Tylko wtedy, gdy te kwestie budzą wątpliwości organ powinien wezwać stronę do skonkretyzowania swojego żądania. W rozpoznawanej sprawie M. J. zarówno w treści pisma z dnia 28 stycznia 2005r., jak i w zażaleniu w sposób jednoznaczny wyartykułował swoje żądanie wskazując na przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Pozostające z nim w logicznej spójności uzasadnienie pozwalało uznać, że w ocenie wnioskodawcy w sprawie zaistniała kwestia wstępna, wymagająca zawieszenia postępowania. W żadnym ze swoich elementów pismo M. J. nie odnosiło się do art. 98 § 1 kpa, a jego treść nie sugerowała nawet alternatywnego żądania wnioskodawcy. Nie można zatem w czynnościach organów orzekających dopatrzyć się naruszenia prawa /np. wyrok NSA z dnia 22 października 1991r. sygn. akt SA/Wr 936/91, ONSA 1991/3-4/90/. Należy przy tym wyjaśnić, że odmowa zawieszenia postępowania w trybie obligatoryjnym nie pozbawiła wnioskodawcy prawa do złożenia wniosku na podstawie art. 98 § 1 kpa. W przedstawionych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie wymagają wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i mając to na względzie - zgodnie z art. 151 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.