II SA/Wr 393/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Z. D. i B. D. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 maja 2020r., sygn. akt II SA/Wr 550/18 oddala skargę w całości. Skargą wniesioną dnia [...] VIII 2020 r. Z. D. i B. D. wnieśli o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z 12 V 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 550/18, oddalającym skargę Z. D. i B. D. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] V 2018 r. (nr [...]) w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego. W osnowie skargi, doprecyzowanej pismami procesowymi z [...] IX i [...] IX 2020 r., skarżący powołali się na podstawę wznowienia z art. 271 pkt 2 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325, ze zm.) – dalej "ppsa", tj. pozbawienie strony możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa. Zdaniem skarżących pozbawiono ich możliwości działania w postępowaniu sądowym, poprzez pominięcie udziału w czynnościach ich pełnomocnika. Nadmieniono, że pełnomocnik został ustanowiony jeszcze na etapie postępowania administracyjnego, a stosowne pełnomocnictwo znajdowało się w aktach administracyjnych. Podniesiono, że skarżący nie mieli możliwości podnieść tej okoliczności w toku postępowania, gdyż wyrok wydano bez przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi o wznowienie. Zaznaczył, że pełnomocnictwo, na które powołują się skarżący zostało udzielone w 2009 r. w toku postępowania administracyjnego a nie egzekucyjnego. Dopiero z chwilą doręczenia tytułu wykonawczego strona może ustanowić pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym. Jak wynika z akt sądowych sprawy o sygn. akt II SA/Wr 550/18, kwestionowany skargą o wznowienie odpis wyroku został doręczony skarżącym w dniu 15 V 2020 r., zaś odpis wyroku z uzasadnieniem – w dniu 17 VI 2020 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 3 XII 2020 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 III 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że złożona przez skarżących skarga o wznowienie wniesiona została w terminie oraz opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 ppsa). Z danych znanych Sądowi z urzędu wynika, że skarżący otrzymali kwestionowany wyrok w dniu [...] V 2020 r., zaś wyrok z uzasadnieniem – w dniu [...] VI 2020 r. Ponieważ zaś skarga o wznowienie została wniesione w dniu [...] VIII 2020 r. (data stempla operatora wyznaczonego), stwierdzić należy, że trzymiesięczny termin został zachowany. Wznowienia postępowania sądowego można żądać m.in. z powodu nieważności, jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała (art. 271 pkt 2 ppsa). Rozpatrywana skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżący podnoszą bowiem, że wyrok wydany został bez ich udziału w postępowaniu, a dokładnie bez udziału ustanowionego przez nich pełnomocnika. Tym samym zarzucono uchybienie procesowe w postaci pominięcia udziału ich pełnomocnika w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem. W opisanych wyżej okolicznościach nie wystąpiły przesłanki do odrzucenia skargi. Jak wynika z art. 280 § 1 i art. 281 ppsa, odrzucenie skargi o wznowienie jest usprawiedliwione, gdy wniesiono ją po terminie lub nie opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia. Skoro zaś skargę wniesiono w terminie i opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia, sąd powinien przystąpić do rozpatrzenia skarg. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że badanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania nie jest badaniem zasadności skargi, lecz jedynie badaniem warunków umożliwiających rozpatrywanie samej skargi. Oceny dokonuje się wyłącznie na podstawie twierdzeń zawartych w skardze. Na tym etapie sąd nie bada trafności powołanych podstaw wznowienia postępowania, ale tylko fakt ich powołania. Z kolei rozpatrując skargę sąd bada merytoryczne występowanie ustawowej podstawy wznowienia. Negatywny wynik tej oceny powoduje oddalenie skargi o wznowienie, a nie jej odrzucenie (zob. postanowienie NSA z 26 X 2012 r., II OSK 2577/12, publ. CBOSA). Oceniając skargę o wznowienie pod względem merytorycznym stwierdzić należy, że jest ona niezasadna. Wydając kwestionowany wyrok Sąd nie naruszył przepisów prawa, które skutkować mogły pozbawieniem skarżących możliwości działania. Należy przede wszystkim zauważyć, że wyrok dotyczył skargi na postanowienie organu administracji. Jak zaś wynika z art. 119 pkt 3 ppsa, skargi na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, mogą być rozpoznane w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 120 ppsa, w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym (a więc bez przeprowadzenia rozprawy) w składzie trzech sędziów. Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt II SA/Wr 550/18, Przewodniczący Wydziału II w dniu 7 V 2020 r. wydał stosowne zarządzenie o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym i w takim też trybie sprawa została rozpatrzona. Odnosząc się zaś do kwestii pełnomocnictwa, Sąd zaznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne jest postępowaniem odrębnym względem postępowania administracyjnego i egzekucyjnego. Stąd też strona, która zamierza w postępowaniu sądowoadministracyjnym działać przez pełnomocnika musi udzielić pełnomocnikowi stosowanego upoważnienia do działania w takim postępowaniu i złożyć stosowne upoważnienie do akt sądowych. Zgodnie bowiem z art. 34 ppsa strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Co istotne, pełnomocnik – w myśl art. 37 § 1 zdanie pierwsze ppsa - obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie zaś z art. 46 § 3 ppsa, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Z akt sprawy o sygn. akt II SA/Wr 550/18 wynika jednoznacznie, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżący działali osobiście. Skoro w postępowaniu przed tutejszym Sądem nie zgłosił się pełnomocnik skarżących, to nie było podstaw do zapewnienia mu udziału w postępowaniu i to niezależnie od tego, czy taki pełnomocnik działał wcześniej w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, według którego okoliczność, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach administracyjnych nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 ppsa i nie zwalnia z obowiązku dołączenia stosownego pełnomocnictwa na etapie postępowania sądowoadministracyjnego (zob. np. wyroki NSA: z 19 VI 2019 r., I OSK 2203/17; z 9 VI 2016 r., II GSK 241/15; z 2 IX 2013 r., I FSK 1373/13 – publ. CBOSA). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na zasadzie art. 282 § 2 ppsa.