II SA/Wr 394/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 22 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. nr [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku przewlekłości w prowadzonym postępowaniu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 maja 2019 r. A. B. (dalej: skarżąca) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. (dalej: DWINB) nr [...] z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia braku przewlekłości w prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postępowaniu. Zaskarżone postanowienie wydane zostało przez DWINB wskutek wniesienia przez skarżącą ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie przebudowy budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na fakt, że na wyżej wskazane postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Zgodnie z art. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018 poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest skontrolowanie działalności administracji publicznej. Poddanie kontroli sądu administracyjnego wykonywania administracji publicznej nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej objęta została taką kontrolą. Taka kontrola obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach wymienionych w art. 3 § 2, 2a i 3 p.p.s.a. W związku z tym ustalenie, że przedmiotem skargi jest akt lub czynność, które nie zostały wymienione w przywołanych przepisach, jest negatywną przesłanką procesową, stanowiącą bezwzględną podstawę odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a obarczone taką wadą postępowanie jest nieważne (vide: art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Rolą sądu administracyjnego jest wstępne zbadanie dopuszczalności każdej z wniesionych skarg. Dopiero stwierdzenie, że zaskarżony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej otwiera drogę do merytorycznej oceny skargi. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest wydane na podstawie art. 37 § 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: k.p.a.) postanowienie DWINB, którym rozpatrzył ponaglenie skarżącej i w którym stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis art. 37 § 6 k.p.a. przewiduje wydanie w toku postępowania administracyjnego postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy aktów administracyjnych, wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych, incydentalnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie aktów rozstrzygających o istocie sprawy. Postanowienie to nie kończy także postępowania w sprawie. Unormowanie to służy natomiast zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy przez organ niższego stopnia. Powołany wyżej przepis nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia wydanego na jego podstawie, do wniesienia zażalenia. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Złożenie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji, a zatem nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie. Mając na uwadze treść art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie, nie mieści się w kategorii aktów podlegających kontroli sądu administracyjnego, zatem skarga wniesiona na tego rodzaju akt jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.